Κριτική ταινίας: H φωλιά (The nest)

Στη δεκαετία του 1980, ο βρετανός χρηματιστής Ρόρι επιστρέφει στην πατρίδα του μετά από μια πετυχημένη καριέρα στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της οποίας, εκτός από αρκετά χρήματα και καλή φήμη, δημιούργησε και μια οικογένεια. Η αμερικανίδα σύζυγός του Άλισον, αν και δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στη βρετανική ζωή, δείχνει πιο έτοιμη να αντιμετωπίσει τις σκληρές δοκιμασίες που τους περιμένουν.

Το χρονικό της διάλυσης ή της επανένωσης ενός ζευγαριού και κατ’ επέκταση μιας οικογένειας είναι θέμα πολυπαιγμένο στο σινεμά. Ο δημιουργός του θαυμάσιου –αν και σε διαφορετική τροχιά σε σχέση με την πιο συμβατική «Φωλιά»– δράματος ενηλικίωσης και αναζήτησης ταυτότητας «Martha Marcy May Marlene» Σον Ντάρκιν, κατασκευάζει ένα αποπνικτικό οικογενειακό θρίλερ, με την αμείωτη αγωνία να εκπορεύεται από τις αυτοκαταστροφικές συνήθειες του ήρωα που μεγαλοπιάνεται και θεωρεί ότι η ζωή του χρωστάει επειδή πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Αυτό είναι το ρεζουμέ μιας αγχωτικής ιστορίας που έχει να πει και μερικά ακόμη. Η σχέση του ζευγαριού, για παράδειγμα, που έχει να κάνει και με τις συνέπειες των πράξεών τους στις ψυχές των δύο παιδιών. Ειδικά για τον μικρό γιο που ακόμη «βρέχει» το κρεβάτι του στα 12 του και ανησυχεί μην πληγώσει ή απογοητεύσει τους γονείς του, το βάρος είναι ασήκωτο σε αντίθεση με την μεγαλύτερη αδελφή του που έχει βρει τρόπο να εκφράσει την επανάσταση της. Ο Σόρκιν βάζει κι άλλα θέματα στο τραπέζι ενισχύοντας το κομμάτι των διαπροσωπικών σχέσεων. Κυριότερο όλων εκείνο της ειλικρίνειας. Με την ψυχωτική σχεδόν μανία του Ρόρι να υποδύεται κάποιον άλλο («είναι κοπιαστικό να υποδύομαι τον πλούσιο» λέει στην εξομολογητική κουβέντα με τον ταξιτζή ο οποίος του λέει κάποια πράγματα με νόημα) και φυσικά της αντίδρασης της Άλι που κάποια στιγμή αποφασίζει να κοιτάξει την αλήθεια κατάματα. Ένα πεσιμιστικό δράμα για τον γάμο και τους φόβους της νέας ζωής, για την αδυναμία επικοινωνίας και την κρίση των σχέσεων που δεν μας λέει κάτι καινούργιο αλλά έχει τον τρόπο του, τις θετικές ερμηνείες και ένα πραγματικά αλησμόνητο φινάλε.