Κριτική ταινίας: Μόνοι στο Παρίσι (Deux Moi)

Ο Ρεμί κινδυνεύει με απόλυση, όταν στην εταιρεία που εργάζεται κάποια ρομπότ προορίζονται να αντικαταστήσουν μέλη του προσωπικού. Η Μελανί είναι ερευνήτρια σε επιστημονικό εργαστήριο, προσπαθεί να ξεπεράσει τον πρόσφατο χωρισμό της και κατοικεί δίπλα ακριβώς στο Ρεμί. Παρότι ακολουθούν καθημερινά το ίδιο δρομολόγιο δεν έχουν συναντηθεί ποτέ.

Ευτυχώς η φλυαρία, το χαρακτηριστικό γνώρισμα του γαλλικού σινεμά, απουσιάζει στη δημιουργία του Κλαπίς, ο οποίος κατασκευάζει ένα οπτικό ευφυολόγημα με βάση κάποια χορογραφημένα γκαγκ (σε πολλές σκηνές οι Ρεμί και Μελανί περπατούν ο ένας δίπλα στον άλλο χωρίς να δίνουν καμιά σημασία) ή σκηνές που διαθέτουν χιούμορ και ελαφρότητα, σαν εκείνες που οι φίλες της Μελανί προσπαθούν να την πείσουν να βγάλει γκόμενo από τα δημοφιλή σάιτ γνωριμιών τύπου. Τούτη όμως η ελαφρότητα που διαπερνά πέρα ως πέρα τη ραχοκοκαλιά του «Μόνοι στο Παρίσι» επηρεάζει και την τελική ετυμηγορία ενός έργου απλώς συμπαθητικού και με καλόκαρδη αντίληψη παρά το σοβαρό του θέματος με το οποίο καταπιάνεται. Η αίσθηση του χαοτικού, απρόσωπου και αφιλόξενου Παρισιού δίνεται από κάποιες εικόνες προβλέψιμα καυστικές (τα βαγόνια του μετρό με ανθρώπους που κάθονται απέναντι ο ένας από τον άλλο αλλά δεν ανταλλάσσουν ούτε βλέμμα), που δεν βρίσκουν πάντα τον στόχο τους. Συγκρατημένα αισιόδοξος πάντως δηλώνει ο Κλαπίς, που θεωρεί ότι ακόμη και σε αντίξοες συνθήκες ο αληθινός έρωτας θα βρει κάποια στιγμή τον δρόμο του και θα ανθίσει.

Σκηνοθεσία: Σεντρίκ Κλαπίς
Πρωταγωνιστούν: Φρανσουά Σιβίλ, Ανά Ζιραρντό, Καμίλ Κοτίν, Φρανσουά Μπερλεάν, Σιμόν Αμπκαριάν