Κριτική ταινίας: Το δίκτυο των κατασκόπων (Wasp Network)

Στις αρχές των 90s αρκετοί Κουβανοί –ανάμεσα τους και τρεις στρατιωτικοί– αυτομολούν στις ΗΠΑ και ζητούν πολιτικό άσυλο. Πίσω όμως από τη φαινομενική προδοσία τους κρύβεται το σχέδιο της Κούβας να τοποθετήσει πράκτορές της στις αμερικανικές τρομοκρατικές οργανώσεις που έχουν έδρα το Μαϊάμι και πολεμούν με βομβιστικές επιθέσεις το καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο.   

Ένα πραγματικό επεισόδιο στη διαμάχη ΗΠΑ-Κούβας αναπαριστάται με ακρίβεια, έμφαση στη λεπτομέρεια αλλά και ψύχραιμη στάση –λέγεται και απόσταση– απέναντι στα γεγονότα από τον Ολιβιέ Ασαγιάς στη δεύτερη συνεχόμενη παρουσία του στις ελληνικές αίθουσες μετά από τα «Παιχνίδια ζευγαριών» με τους Γκιγιόμ Κανέ, Ζιλιέτ Μπινός. Πρόκειται σαφώς για την πιο φιλόδοξη δουλειά του Γάλλου κινηματογραφιστή, καθώς κι ένα ξένο είδος ως προς τη μέχρι τώρα φιλμογραφία του που αναλώνεται κυρίως σε διαπροσωπικές σχέσεις και υπαρξιακά ή ερωτικά ζητήματα. Όμως ο Ασαγιάς ακόμη και τώρα βάζει τα κρίσιμα ερωτήματα στη σωστή διάστασή τους. Το σημαντικότερο όλων θα μπορούσε να διατυπωθεί κάπως έτσι: Αξίζει να θυσιάσεις την οικογένειά σου και την προσωπική ευτυχία για χάρη κάποιου ανώτερου σκοπού; Ο Ασαγιάς αρνείται να πάρει ξεκάθαρη θέση παρότι δίνει το ηθικό πλεονέκτημα στους Ραμίρεζ και Κρουζ, που αποτελούν ουσιαστικά τα πραγματικά θύματα αυτής της κατάστασης. Ο πρώτος είναι ο πιλότος που αυτομολεί αφήνοντας πίσω στην Κούβα γυναίκα και παιδί που δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα κουβαλώντας επιπλέον τη στάμπα του προδότη-πατέρα στις πλάτες τους. Η ισπανίδα σταρ είναι εξαιρετική στην ερμηνεία της αποδεικνύοντας πως μπορεί να τα βγάλει πέρα με κάθε ρόλο. 

Σκηνοθεσία: Ολιβιέ Ασαγιάς
​Πρωταγωνιστούν: Πενέλοπε Κρουζ, Έντγκαρ Ραμίρεζ, Βάγκνερ Μούρα, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Άνα ντε Άρμας