Κριτική ταινίας: Εξολοθρευτής: Σκοτεινό πεπρωμένο (Terminator: Dark Fate)

Έχουν περάσει περισσότερο από δύο δεκαετίες από τότε που η Σάρα Κόνορ εμπόδισε την Ημέρα της Κρίσης, άλλαξε το μέλλον και ξαναέγραψε τη μοίρα της ανθρωπότητας. Η Ντάνι Ράμος ζει μια απλή ζωή στην Πόλη του Μεξικού με τον αδερφό και τον πατέρα της, όταν ένας υψηλά προηγμένος και θανάσιμος Εξολοθρευτής (ο Rev-9) ταξιδεύει πίσω στον χρόνο για να την κυνηγήσει και να τη σκοτώσει.

Κάθε «Εξολοθρευτής», από εκείνη την πρώτη φορά στα 1984 που ο Τζέιμς Κάμερον έδωσε το ok στον Σβατσενέγκερ για να σκοτώσει τη Σάρα Κόνορ, είναι μια αγωνιώδης κούρσα θανάτου και χρόνου. Το ίδιο ισχύει και τώρα με το σίκουελ «Dark Fate» όπου προφανώς στοχεύει στη φιλόδοξη δημιουργία μιας νέας τριλογίας ταινιών κρατώντας απαράλλαχτη τη βασική ιδέα. Όμως η ταινία αυτή έχει ξεχωριστή αξία καθώς λειτουργεί κι ως κλείσιμο λογαριασμών με την παλιά ρομαντική eight-ίλα, τότε που ο Άρνι ως ασταμάτητη ρέπλικα μάς προειδοποιούσε ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψει. Το βασικό ατού και στη νέα ταινία είναι ο ίδιος χαρακτήρας. Έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή του και βρισκόμενο σε αδράνεια, εκείνο το θανατηφόρο ρομπότ με την ανθρώπινη μορφή αποφάσισε να αποκτήσει συνείδηση. Η παρουσία του και στη νέα χορταστική περιπέτεια είναι ο καταλύτης που χρειαζόταν προκειμένου να υποβαθμιστεί ο ρόλος των κολοσσιαίων ψηφιακών εφέ (θα δείτε πράγματα ασύλληπτα στον κοινό νου ειδικά στις εναέριες καταδιώξεις) και να αναδειχτεί ένας πολύπλευρος χαρακτήρας με τσαγανό, ανθρωπιά και… χιούμορ. Δεν θα σας πούμε περισσότερα για την κατάσταση του αρχετυπικού «Εξολοθρευτή» που τα έχει καταφέρει μια χαρά στη νέα, γήινη ζωή του σε αντίθεση με τη Σάρα Κόνορ, που είναι πιο οργισμένη από ποτέ και του υπόσχεται πως όταν τελειώσουν όλα αυτά θα τον καθαρίσει!

Σκηνοθεσία: Τιμ Μίλερ
Πρωταγωνιστούν: Λίντα Χάμιλτον, Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Μακένζι Ντέιβις, Νατάλια Ρέγιες