Μεσοκαλόκαιρο

Η Ντάνι, που περνά βαθιά κρίση μετά από τον αναπάντεχο χαμό των γονιών της, αποφασίζει να ακολουθήσει τον φίλο της (με τον οποίο επίσης δεν βρίσκεται και στο καλύτερο φεγγάρι της σχέσης τους) και την παρέα του σε ένα παγανιστικό φεστιβάλ που πραγματοποιείται σε απομονωμένο χωριό στα δάση της Σουηδίας.

Το θέμα του παγανιστικού τρόμου –κορυφαία ίσως στιγμή το «Καταραμένο σκιάχτρο» του Ρόμπιν Χάρντι με τον Κρίστοφερ Λι από το 1973 που γνώρισε ένα άθλιο ριμέικ με τον Νίκολας Κέιτζ πριν από 13 χρόνια– έχει κατά καιρούς απασχολήσει αρκετούς θιασώτες του φανταστικού αλλά στην περίπτωση του ταλαντούχου Άστερ που με την πρώτη ταινία του (η προ διετίας «Διαδοχή») έφερε τα πάνω κάτω στο φανταστικό, οι προσδοκίες ήταν σίγουρα μεγαλύτερες. Όμως ο νεαρός σκηνοθέτης δεν πετυχαίνει να τις επιβεβαιώσει με πειθώ παρά την άψογη τεχνική του κατάρτιση. Όλο το στόρι χτίζεται στη σύνθεση μιας φωταγωγημένης μυσταγωγικής ατμόσφαιρας και στην εύθραυστη ψυχολογική κατάσταση της ηρωίδας που αντιλαμβάνεται πιο έντονα από τους φίλους της την επιρροή των μελών της αίρεσης. Το φιλμ ξεκινά πειστικά και εντυπωσιακά αλλά σταδιακά χάνει μεγάλο μέρος της δύναμής του, ενώ με απογοήτευση διαπιστώνουμε ότι το πιο γοητευτικό σημείο της (η πολλά υποσχόμενη αφετηρία) δεν είναι παρά μια τρύπα στο νερό που δεν έχει καμιά λογική υπόσταση. Θεωρητικά ο Άστερ μιλά για την κρίση του ζευγαριού και κυρίως το τραύμα της απώλειας, αλλά από ένα σημείο και μετά υποψιαζόμαστε πως αυτή (η απώλεια δηλαδή) έχει να κάνει μόνο με την έμπνευσή του.

​Σκηνοθεσία: Άρι Άστερ
Πρωταγωνιστούν: Φλόρενς Πιου, Τζακ Ρέινορ