Κριτική της ταινίας του Γκαστόν Ντιπράτ, «Το αριστούργημά μου» από τον Κωνσταντίνο Καϊμάκη
Ο Αρτούρο είναι ένας εκλεπτυσμένος αλλά και αδίστακτος ιδιοκτήτης γκαλερί στο κέντρο του Μπουένος Αϊρες, που διατηρεί φιλία εδώ και σαράντα χρόνια με τον Ρένζο, ένα δύστροπο ζωγράφο που βρίσκεται σε περίοδο απόλυτης παρακμής. Οι δύο άντρες δε συμφωνούν σχεδόν σε τίποτα και οι συγκρουόμενες απόψεις τους γεννούν μεγάλες εντάσεις αλλά κάποια στιγμή καταφέρνουν να τα βρουν, όταν σκαρφίζονται το τέλειο κόλπο. Ο Ρένζο «πεθαίνει» και τα έργα του που τόσα χρόνια βρίσκονται στην αφάνεια –και φυσικά ανήκουν στον γκαλερίστα Αρτούρο– αποκτούν από τη μια μέρα στην άλλη τεράστια αξία.
Ίσως το όνομα του Γκαστόν Ντιπράτ να μη σας λέει πολλά αλλά ο αργεντινός σκηνοθέτης είναι υπεύθυνος για μία από τις καλύτερες πρόσφατες ταινίες της χώρας του, τον προ τριετίας «Επιφανή πολίτη» που αφορούσε στην ιστορία ενός νομπελίστα συγγραφέα που επιστρέφει στη γενέτειρά του για να τιμηθεί αλλά η υποδοχή που του επιφυλάσσουν οι συμπολίτες του δεν είναι ακριβώς αυτή που περίμενε. Όπως και σε εκείνο το φιλμ πρωταγωνιστής είναι ένας καλλιτέχνης που δεν πασχίζει μόνο να βρει την πραγματική καλλιτεχνική ταυτότητά του αλλά κυρίως αγωνιά για να διατηρήσει την αξιοπρέπεια και ακεραιότητά του. Το φιλμ λοιπόν που αφορά στην καλλιτεχνική ελευθερία και τη σχέση ζωής και τέχνης, ξεκινά με έναν πίνακα που απεικονίζει ένα μαγευτικό τοπίο της Αργεντινής, συνοδεία κάποιων απόψεων του Ρένζο για την τέχνη, για τις δυνάμεις που κάνουν κάποιον καλλιτέχνη και κυρίως για τη δική του αλήθεια όταν πιάνει το πινέλο («πραγματικά δεν ξέρω για ποιον ακριβώς λόγο ζωγραφίζω» ακούγεται να λέει). Η ταινία κλείνει με ένα σχεδόν παρεμφερή τρόπο: το ίδιο τοπίο ζωντανεύει στο φινάλε με ένα αφοπλιστικά τρυφερό τρόπο όπου όλα σχεδόν τα αρχικά βασανιστικά ερωτήματα μοιάζει να έχουν πάρει τις απαντήσεις τους και οι ζωές των ηρώων τον οριστικό δρόμο τους.
Η ταινία πάντως μη φανταστείτε πως είναι κάνα σοβαροφανές καλλιτεχνικό ιδεολόγημα. Κυλά ευχάριστα και άνετα χάρη στο σοφιστικέ χιούμορ, τις απολαυστικές ατάκες που συνάδουν με την εκκεντρική φύση του καλλιτέχνη και τα λιτά αλλά καίρια ανατρεπτικά επεισόδια που «υμνούν» την ειρωνεία της ζωής. Πίσω από την ξύπνια κινηματογραφική μεταφορά της εκκεντρικότητας ενός ζωγράφου που αγγίζει τα όρια του ακοινώνητου και του μισανθρωπισμού (αν και στις προτεραιότητες του Ρένζο που ζει απομονωμένος συναντάμε την αδυναμία στο καλό φαγητό, τις όμορφες γυναίκες και τη θεϊκή γκράπα) κρύβεται μια διασκεδαστικότατη ταινία κομπίνας που κουμπώνει ιδανικά με τη συγκινητική σκιαγράφηση μιας πραγματικής φιλίας.
Πρόκειται για έναν απολαυστικό συνδυασμό χιούμορ και συγκίνησης, με το κουίρ στοιχείο να εμφανίζεται σε κάθε σεκάνς και να δένει υποδειγματικά με το μέινστριμ.
Η μητρότητα σε γκορ αισθητική και με στοιχεία μεταφυσικού τρόμου –που φτάνει στα όρια του body horror– σε ένα φιλμ που παρακολουθείται με άνεση λόγω της ατμόσφαιράς του
13°
