Ma

Η Σου Αν, μια φαινομενικά άκακη και μοναχική γυναίκα, αγοράζει αλκοόλ για λογαριασμό κάποιων εφήβων όταν εκείνοι της το ζητάνε και βρίσκει την ευκαιρία για να αποκτήσει νέους φίλους. Τους παραχωρεί το υπόγειο του σπιτιού της για να διασκεδάσουν ώστε να είναι ασφαλείς και να μη χρειαστεί να οδηγήσουν στην επιστροφή υπό την επήρεια του αλκοόλ, με τη συμφωνία να μην παραβιάσουν κάποιους βασικούς κανόνες: ένα τουλάχιστον από τα παιδιά πρέπει να παραμείνει νηφάλιο, ενώ δεν πρέπει να βλασφημούν ή να ανέβουν στον επάνω όροφο. Και κυρίως επιβάλλεται να την φωνάζουν όλοι «Ma». Όταν η παρέα των παιδιών αρχίζει να ξεκόβει, η μυστηριώδης γυναίκα γίνεται επίμονη και ανεξέλεγκτη.

Το «Ma» δεν είναι η τυπική ανάλαφρη scary movie που μόνο σκοπό έχει να τρομάξει τον θεατή όσο περισσότερες φορές μπορεί. Η περίπτωση της προβληματικής Σου Αν δεν είναι απλή. Το εύκολο είναι να πούμε ότι είναι μια γυναίκα «για τα σίδερα» και κάπου εκεί να τελειώσει όλη η ιστορία με την κριτική αποτίμηση του φιλμ. Όμως η εγκλωβισμένη στις εμμονές και τις ψυχώσεις της αφροαμερικανίδα έχει πολύ… ψαχνό στην ανάλυση του χαρακτήρα και τους συμβολισμούς που κουβαλάει. Το τραύμα από το παρελθόν και συγκεκριμένα το σχολικό περιβάλλον του λυκείου στο Οχάιο είναι το κλειδί για να κατανοήσουμε το σοκ που συνέβη στη ζωή αυτού του κοριτσιού που μόνο ο θύτης - μπαμπούλας δεν είναι σε αυτή την ιστορία, κι ας δείχνει ως τέτοιο. Η «αθώα πλακίτσα» που της σκαρώνουν οι συμμαθητές της, εκτός από ξεκάθαρη περίπτωση ελεεινού σχολικού μπούλινγκ, είναι και το περίγραμμα μιας ρατσιστικής, σεξιστικής και ταξικής επίθεσης προς μια μαύρη, νεαρή κοπέλα ταπεινής καταγωγής. Το σενάριο είναι πολύ πιο έξυπνο (και πονηρό μαζί…) από ό,τι θα περίμενε κανείς. Βάζοντας στο ίδιο μπλέντερ τα συστατικά μιας ιστορίας εκδίκησης και ενός φυλετικού δράματος, πετυχαίνει να φτιάξει μια αιματοβαμμένη κοινωνική αλληγορία με ταξικό χαρακτήρα που αποδεικνύεται ικανή τόσο στην ψυχαγωγική όσο και την ιδεολογική της διάσταση. Η Οκτάβια Σπένσερ στον ρόλο της Μα παραδίδει ένα μάθημα υποκριτικής υψηλού επιπέδου, αποφεύγοντας με άνεση τον σκόπελο των σχηματικών ευκολιών και του μονοδιάστατου χαρακτήρα. Χτίζει μεθοδικά τον ρόλο της, βάζοντας τη σφραγίδα της σε αυτό το ιδιαίτερα ψαγμένο θρίλερ που καμουφλάρει έξυπνα τη βασική του ιδέα (οι φυλετικοί διαχωρισμοί στην εποχή του Τραμπ συναντούν αξίες όπως η δημοτικότητα και η φιλία μέσω του Διαδικτύου) μέσω κάποιων πραγματικά ζόρικων σκηνών που αγγίζουν τα όρια του αυστηρά ακατάλληλου.