Αλαντίν

Το κινούμενο σχέδιο της Ντίσνεϊ είχε γνωρίσει τεράστια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία (2 όσκαρ –μουσικής και τραγουδιού–μεταξύ 5 υποψηφιοτήτων) το 1992. Η απόφαση της εταιρείας να επενδύσει στη live action μεταφορά (όπως συνέβη και με τα «Το βιβλίο της ζούγκλας» και «Η πεντάμορφη και το τέρας») του μύθου με τα ιπτάμενα χαλιά και τα μαγικά τζίνια, εμπεριείχε αρκετή δόση ρίσκου, αλλά το αποτέλεσμα τη δικαιώνει παρότι το τρέιλερ που είχε κυκλοφορήσει πριν από λίγο καιρό δεν μας άφηνε και πολλές υποσχέσεις για κάτι καλό. Όμως η σκηνοθεσία του απρόβλεπτου και δίχως επιτυχία εδώ και καιρό Γκάι Ρίτσι κινήθηκε προς τη σωστή κατεύθυνση, αφού η αίσθηση του παραμυθιού είναι ισχυρή από κάθε άποψη, χωρίς να γίνεται ούτε καταχρηστική ούτε παράταιρη. Χιούμορ, δράση, γλυκός –αλλά όχι γλυκανάλατος– συναισθηματισμός, εφέ, πρωταγωνιστές… Τα πάντα είναι λειτουργικά δομημένα και υπηρετούν πιστά το αρχικό πνεύμα του «Αλαντίν», ενώ το πλέον θεαματικό στοιχείο του φιλμ είναι το χαβαλετζίδικο Τζίνι του Γουίλ Σμιθ. Θυμίζουμε ότι στην ταινία κινουμένων σχεδίων του 1992 το Τζίνι ήταν η μεγάλη ατραξιόν χάρη στην ανεπανάληπτη φωνητική ερμηνεία του Ρόμπιν Γουίλιαμς. Εδώ ο Σμιθ, λουσμένος στο απόκοσμο μπλε χρώμα και με την ιδιοσυγκρασιακή συμπεριφορά του έγκλειστου για χιλιάδες χρόνια στα στενά όρια του λυχναριού πνεύματος, κάνει τα δικά του κόλπα προσδίδοντας γοητεία, χάρη και αυτοσαρκασμό (η γυμναστική με βάρη μπροστά στο μαγικό καθρέφτη) στην ταινία. Φυσικά ο κακός δεν θα μπορούσε να λείπει κι έχει τη μορφή του βεζίρη Τζαφάρ που ονειρεύεται να αποκτήσει τη θέση του Σουλτάνου, ενώ τα ζώα έχουν το δικό τους πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή τη live έκδοση παραμυθιού. Το πιθηκάκι του Αλαντίν είναι καταλύτης για να τη βγάλει καθαρή ουκ ολίγες φορές ο ιδιοκτήτης του, ενώ μόνο ασήμαντοι δεν είναι τόσο ο υποχθόνιος παπαγάλος του βεζίρη όσο και η επιβλητική τίγρης της Τζάσμιν. Μια χαρά είναι λοιπόν ο νέος «Αλαντίν», ενώ ακόμη και οι μουσικοχορευτικές σκηνές (που συνήθως τις βαριέμαι αφόρητα) έχουν επίσης θετικό πρόσημο: εκτός από ελάχιστες είναι και απολαυστικές. Ειδικά το σπαρταριστό χορευτικό του Αλαντίν και της Τζάσμιν βάζει κάτω ακόμη και τα καλύτερα νούμερα του Μπόλιγουντ!