Χοντρός & Λιγνός

Η ιστορία του πιο πετυχημένου κωμικού διδύμου του Χόλιγουντ δίνεται μέσω μιας γλυκόπικρης περιοδείας που βγάζει περισσότερη συγκίνηση από ό,τι γέλιο, όπως ίσως περίμενε κανείς. Από το πρώτο πλάνο, που οι δύο περιπλανώμενοι καλλιτέχνες πατούν το πόδι τους στο Νησί και εγκαθίστανται σε μια πανσιόν της συμφοράς, γίνεται αντιληπτό ότι αυτή δεν θα είναι μια ανάλαφρη κωμική περιπέτεια. Ο σκηνοθέτης Τζον Σ. Μπερντ («Filth») και ο σεναριογράφος Τζεφ Πόουπ («Philomena») επιχειρούν να κάνουν μια διαφορετική βιογραφία, βάζοντας τη δραματική ζωή και την κωμική καριέρα των ηρώων τους στο ίδιο πλάνο. Σε γενικές γραμμές τα καταφέρνουν μια χαρά, καθώς υπάρχουν σκηνές που οι Σταν και Όλι συμπεριφέρονται στην κανονική ζωή τους όπως τα κινηματογραφικά alter ego τους. Με τις ίδιες γκάφες (η σκηνή με το μπαούλο που πέφτει στις σκάλες του σταθμού), με παρόμοια αφέλεια. Χαμηλών τόνων, διακριτικός και ευγενικός μέχρι παρεξήγησης ο πρώτος (ο Σταν Λόρελ ως Λιγνός φαίνεται ότι εκτός από γνήσια καλλιτεχνική φύση είναι ο ιθύνων νους των πετυχημένων τους σκετς), έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον πληθωρικό, εγωπαθή και καλοπερασάκια Χοντρό του Όλιβερ Χάρντι, που ζει ακόμη με τις μνήμες του ένδοξου παρελθόντος. Όμως η χημεία και η πραγματική αγάπη που έχουν ο ένας για τον άλλον δημιουργούν αυτό το ανεπανάληπτο δέσιμο που αποτέλεσε και το βασικό λόγο της επιτυχίας τους. Ακόμη κι όταν οι ζωές τους πήραν διαφορετικό δρόμο λόγω μιας σκληρής δοκιμασίας που τους χώρισε για 17 χρόνια, γνώριζαν ότι η τελευταία κοινή παράστασή τους δεν είχε έρθει ακόμη. Η μεταμόρφωση των Κούγκαν και Ράιλι είναι εντυπωσιακή, καθώς είναι ολόιδιοι οι ήρωες. Παράλληλα με την καταγραφή της φιλίας και της ανίχνευσης των χαρακτήρων τους, γινόμαστε μάρτυρες μιας πικρής μελέτης πάνω στη σόουμπιζ –και κυρίως της θλιβερής διαπίστωσης ότι στις καλλιτεχνικές καριέρες το βασικό, αν όχι μοναδικό, κριτήριο είναι η εμπορική απήχηση– και τους μηχανισμούς του θεάματος, χωρίς να λείπουν κάποιες χρήσιμες πληροφορίες πάνω στα χειροποίητα και αυθεντικά νούμερα των δύο σταρ. Το κομμάτι με τις συζύγους τους είναι και το πλέον αδύναμο του φιλμ, αφού οι δύο γυναίκες είναι μονοδιάστατες, σκέτες καρικατούρες.