Ο άτρωτος Ντέιβιντ Νταν (Μπρους Γουίλις) καταδιώκει και αντιμετωπίζει το παντοδύναμο Κτήνος του πολυσχιδή Κέβιν Γουέντελ Κραμπ (Τζέιμς ΜακΑβόι) σε μια αμφίρροπη μονομαχία, τα νήματα της οποίας φαίνεται να κινεί ο αινιγματικός κύριος Γκλας (Σάμιουελ Τζάκσον). Αυτοί οι τρεις χαρακτήρες που φλερτάρουν ανοιχτά με το υπερηρωικό σύμπαν, θα φυλακιστούν στην ίδια ψυχιατρική πτέρυγα υψίστης ασφαλείας υπό την επίβλεψη της δρος Έλι Σταμπλ (Σάρα Πόλσον).
Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από τη στιγμή που ο 29χρονος τότε Μ. Νάιτ Σιάμαλαν συντάραξε τα θεμέλια του ψυχολογικού θρίλερ με την «Έκτη αίσθησή» του. Έκτοτε η ιστορία αυτή –ή, καλύτερα, η τεχνική της που αφορά σε μια ανατριχιαστική ιστορία μεταφυσικού τρόμου η οποία οδηγείται σε μια ισχυρή ανατροπή– επιχειρήθηκε να αναπαραχθεί ουκ ολίγες φορές από τον ινδό σκηνοθέτη. Άλλοτε με θετικές εντυπώσεις («Σκοτεινό χωριό», «Ο διχασμένος») κι άλλοτε με… καταστροφές («Lady in the water», «Το συμβάν»), ο Σιάμαλαν αποδείκνυε κάθε φορά πως είναι καλύτερος σκηνοθέτης από ό,τι σεναριογράφος. Έτσι κι εδώ, παρότι εμπνέεται από μια εξαίσια ιδέα που συνδέει έντεχνα το προπέρσινο «Διχασμένο» με τον «Άφθαρτο» του 2000, το αποτέλεσμα είναι και πάλι άνισο. Ουσιαστικά το «Glass» είναι ένα άτυπο σίκουελ εκείνων των ταινιών (ίσως να πρόκειται για παγκόσμια πρωτιά στην ιστορία του κινηματογράφου, η ταυτόχρονη συνέχεια όχι ενός αλλά δύο φιλμ) που ο Σιάμαλαν τοποθετεί στον ίδιο χωροχρόνο και επιχειρεί να εισάγει στη μυθολογία των σούπερ ηρώων νέα δεδομένα. Ναι, το «Glass» είναι μια ταινία για τρεις υπερ-ήρωες με διαφορετικό στιλ και γειωμένες συνθήκες δράσης, που θέλει να μιλήσει για διαφορετικά πράγματα. Όμως ο ουμανισμός του σεναρίου (ο Σιάμαλαν ουσιαστικά μιλάει για την πίστη του κάθε ανθρώπου στις ξεχωριστές δυνάμεις του) βρίσκει τοίχο, όταν επιχειρεί να συνδέσει την ψυχολογική διάσταση των κόμικ ηρώων του με τις θεωρίες συνωμοσίας που θέλουν ένα σκοτεινό εχθρό να ελέγχει τη βούληση και την ατομική ελευθερία των απλών ανθρώπων. Τελικά η παραληρηματική κρίση μεγαλείου που σημαδεύει τους ήρωες («αν υπάρχουν σούπερ ήρωες τότε γιατί είστε μόνο τρεις;» τους ρωτά η ψυχολόγος δρ Σταμπλ, πριν αρχίσει να τους αποδεικνύει με χειροπιαστές αποδείξεις ότι κάτι δεν πάει καλά με το μυαλό τους) αγγίζει και τον σκηνοθέτη, που παρά το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του στον χειρισμό της κάμερας και τη δημιουργία ατμόσφαιρας, όταν οι ιστορίες του απαιτούν περαιτέρω σκέψη και βαθύτερο προβληματισμό, τότε τα κάνει… σαλάτα!
Πρόκειται για έναν απολαυστικό συνδυασμό χιούμορ και συγκίνησης, με το κουίρ στοιχείο να εμφανίζεται σε κάθε σεκάνς και να δένει υποδειγματικά με το μέινστριμ.
Η μητρότητα σε γκορ αισθητική και με στοιχεία μεταφυσικού τρόμου –που φτάνει στα όρια του body horror– σε ένα φιλμ που παρακολουθείται με άνεση λόγω της ατμόσφαιράς του
13°
