Κλέφτες καταστημάτων

Το συνταρακτικό μέσα στην απλότητά του φιλμ του Χιροκάζου Κόρε-Έντα είναι από τους πιο δίκαιους Χρυσούς Φοίνικες στην ιστορία του Φεστιβάλ Καννών. Μέσω μιας δυνατής διαγωνιστικής κούρσας και με αντιπάλους ονόματα σαν τον Παβλικόφσκι, τον Τσεϊλάν, τον ΣπάικΛι, τον Φαραντί ή ακόμη και τον Γκοντάρ, ο σημαντικότερος σύγχρονος ιάπωνας σκηνοθέτης έφυγε από την Κρουαζέτ με τον τίτλο του πρωταθλητή κυρίως επειδή μίλησε εξίσου αποτελεσματικά στην καρδιά αλλά και το μυαλό των μελών της κριτικής επιτροπής. Μέσω μιας φαινομενικά ασήμαντης ιστορίας (η καθημερινότητα μιας πενταμελούς οικογένειας απατεώνων όπου όλα τα μέλη της, από τον πιτσιρικά γιο μέχρι την κομπιναδόρα γιαγιά, είναι εξοικειωμένα με την παρανομία) ο σκηνοθέτης του αξεπέραστου δράματος «Κανείς δεν ξέρει» αλλά και του «Πατέρας και γιος» –αμφότερα βραβευμένα επίσης στις Κάννες– επιστρέφει στο προσφιλές του μοτίβο της οικογένειας. Όμως τώρα απλώνει την προβληματική του σε ένα λιτό και χαμηλότονο σκηνοθετικό όραμα που ανατρέπει προαιώνιες ιδέες (η σημασία της μητρότητας, οι δεσμοί που ενώνουν τους ανθρώπους) και δοκιμάζει καθιερωμένες αξίες (η έννοια της πραγματικής «οικογένειας», η αναζήτηση της ευτυχίας που δεν σχετίζεται σε καμιά περίπτωση με το χρήμα) μέσω ενός αριστοτεχνικά δομημένου σεναρίου που πίσω από τις ανεπαίσθητες λεπτομέρειες και την αβίαστη ροή του κρύβεται η καρδιά μιας συγκινητικής, καθηλωτικής ιστορίας. Ένα εξαίσιο δείγμα ουμανιστικού σινεμά, που βουτά στα πιο βαθιά μυστικά της ύπαρξης και σχολιάζει κριτικά το πορτρέτο μιας κοινωνίας που ακόμη δεν έχει βρει τις λύσεις στα βασικά ανθρώπινα προβλήματα. Μινιμαλισμός, τρυφερότητα, ντελικάτο χιούμορ, ερμηνείες που καθηλώνουν, σπαραχτικοί διάλογοι κάνουν αυτή την «εναλλακτική» οικογένεια ένα αψεγάδιαστο μάθημα ζωής, που, όποιος το δει, είναι βέβαιο ότι θα βγει σοφότερος από την αίθουσα.