Ο βρετανός ηθοποιός Ρούπερτ Έβερετ για πρώτη φορά στην καριέρα του περνάει πίσω από την κάμερα και γράφει το σενάριο μιας ταινίας προκειμένου να αφηγηθεί ένα κρίσιμο στάδιο στη ζωή του Όσκαρ Ουάιλντ, τον οποίο υποδύεται φυσικά ο ίδιος. Όμως το φιλμ «Ευτυχισμένος Όσκαρ» πέρασε πραγματική δεκαετή οδύσσεια μέχρι να ολοκληρωθεί.
Γιατί αργήσατε τόσο πολύ να πραγματοποιήσετε το σκηνοθετικό σας ντεμπούτο;
Δεν ήταν ποτέ στις φιλοδοξίες μου να γίνω σκηνοθέτης. Ήμουν πάντα ένας απλός εργάτης στο σινεμά. Όμως αυτή η ταινία σχεδόν με καλούσε να τη σκηνοθετήσω. Αρχικά ήθελα να αναλάβει άλλος το κομμάτι της σκηνοθεσίας αλλά δεν βρήκα κάποιον που να ενδιαφέρεται πραγματικά για την ταινία αυτή.
Και ο βασικός λόγος που καθυστέρησε τόσο πολύ η ολοκλήρωσή της;
Δεν έβρισκα χρηματοδότες. Είναι κρίμα αλλά αυτή είναι η μοίρα των ανεξάρτητων παραγωγών. Η παντοδυναμία των μεγάλων μπλοκμπάστερ έχει περιορίσει ακόμη περισσότερο τον αέρα που αναπνέουν οι μικρές ταινίες και το θέμα της επιβίωσης τους στέκεται κυριολεκτικά από μια κλωστή.
Σκεφτήκατε κάποια στιγμή να το εγκαταλείψετε το πρότζεκτ αυτό;
Ναι, κάποια στιγμή ένιωσα ότι με καταβάλει όλη αυτή η κατάσταση. Τότε όμως βρήκα τη δύναμη να συνεχίσω αφού πείσμωσα και είπα στον εαυτό μου ότι αυτό το φιλμ πρέπει να γίνει πάση θυσία ειδάλλως τι νόημα έχει να κάνω αυτή τη δουλειά αν δεν μπορώ να καταφέρω κάτι τέτοιο;
Το σενάριό σας αφηγείται τα τελευταία επεισόδια στη τρικυμιώδη ζωή του Όσκαρ Ουάιλντ. Είναι ένα τέλος πικρό αν όχι τραγικό.
Ναι, έτσι είναι. Αλλά σχεδόν όλη η ζωή του ήταν τραγική και το πιο θλιβερό στοιχείο της ήταν η φυλάκιση του επειδή ήταν ομοφυλόφιλος. Μπορεί να ακούγεται εξωφρενικό σήμερα για κάποιες πολιτισμένες κοινωνίες αλλά σε πολλές άλλες σε ολόκληρη τη γη η ομοφυλοφιλία θεωρείται ακόμη θανάσιμο αμάρτημα.
Είναι ένα είδος μάρτυρα ο Όσκαρ Ουάιλντ για την γκέι κοινότητα;
Φυσικά. Εγώ ειδικά θεωρώ ότι χρωστάω πολλά στον Ουάιλντ αφού πέρασα μεγάλα ζόρια στη δεκαετία του 70 και του 80 επειδή ήμουν γκέι. Όμως ο Ουάιλντ είναι πηγή έμπνευσης και ελπίδας για πολλούς ακόμη. Είναι έμπνευση για κάθε περιθωριακό.
Άρα αυτή η ταινία είναι ένα έργο ζωής για σας;
Δεν νομίζω. Απλώς ήθελα πολύ να την κάνω επειδή αντιπροσωπεύει πολλά στοιχεία τόσο για τη ζωή που έχουμε σήμερα όσο και για τον εαυτό μου. Οπότε αν είναι να κάνω μόνο μία ταινία στην καριέρα μου ας είναι αυτή.
Ποια είναι η γνώμη σας για τον άνθρωπο Όσκαρ Ουάιλντ;
Είναι μια περίεργη προσωπικότητα. Ήταν ένας διασκεδαστής ακόμη και με τους φίλους ή τους εραστές του. Έπαιζε συνέχεια σαν μελαγχολικός κλόουν το ίδιο τραγελαφικό έργο ακόμη και στην προσωπική του ζωή.
Προφανώς όμως για να μπορέσει να ξεπεράσει όλα όσα βίωσε – τη φυλάκιση, τη διαπόμπευση, την εξορία- πρέπει να είχε και τρομερή εσωτερική δύναμη…
Αναμφισβήτητα. Μπορεί όλοι οι γκέι σήμερα να τον θεωρούμε ένα είδος Χριστού για όσα πέρασε ανοίγοντας ουσιαστικό το δρόμο για να αλλάξουν οι νόμοι και να πάψει να διώκεται η ομοφυλοφιλία, όμως ο ίδιος ποτέ δεν συμπεριφέρθηκε σαν θύμα. Ήταν πάντα αξιοπρεπής, περήφανος και με αστείρευτη δύναμη μέσα του.
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
11°
