Loro

Στη διάρκεια ενός τυπικού πάρτι του όπου δεκάδες σέξι γυναίκες χορεύουν μόνο για εκείνον στη βίλα του, ο γνωστός για τα ανέκδοτά του Σίλβιο (έτσι τον προσφωνούν όλοι οι συνεργάτες του στην ταινία) ρωτάει τους παρευρισκομένους: «Ξέρετε σε τι διαφέρει ο χριστιανισμός από τον κομμουνισμό; Ο πρώτος κάνει κήρυγμα για τη φτώχεια, ενώ ο δεύτερος τη δημιουργεί». Είναι μια απλή αλλά κι ενδεικτική λεπτομέρεια από το πορτρέτο ενός από τους πιο σημαντικούς πολιτικούς της τελευταίας 40ετίας στη γείτονα χώρα –αν όχι ο σημαντικότερος, μαζί με τον Τζούλιο Αντρεότι– τον οποίο ο Σορεντίνο αντιμετωπίζει με διάθεση αρχικά επικριτική, αλλά στο φινάλε θολώνει τα νερά με δύο-τρεις σκηνές που δίνουν αρκετά ελαφρυντικά στην περίπτωσή του. Στην ταινία γινόμαστε μάρτυρες των  πολιτικών σκανδάλων –η εξαγορά των αντιπάλων του– με τα οποία ο Μπερλουσκόνι ξαναβγήκε πρωθυπουργός για τρίτη φορά στην Ιταλία τον Μάιο του 2008, κάποιων άγνωστων περιστατικών (ο τραγουδοποιός που μένει στο σπίτι του παίζοντάς του αγαπημένα κομμάτια, ο μυστηριώδης Πάολο που είναι η σκιά του, το φτιάξιμο της ενδεκάδας της Μίλαν, η απέχθειά του για τον Ανιέλι και τη Γιουβέντους κ.ά.) αλλά και της μεγάλης αλήθειας που αφορά στην πρωτοφανή απήχησή του στους Ιταλούς. Κι εδώ εντοπίζεται η μεγάλη αρετή του φιλμ. Το «Loro» δεν είναι τόσο μια βιογραφία του Μπερλουσκόνι όσο μια εμπεριστατωμένη μελέτη πάνω στη σχέση και τη γοητεία που ασκούσε στη μάζα και εξηγεί εν πολλοίς γιατί οι Ιταλοί τον ψήφιζαν όλα αυτά τα χρόνια. Πρόκειται για έναν πωλητή-πολιτικό που ξέρει τι ζητά ο λαός (σεξ, πλούτη, σαπουνόπερα) και του τα προσφέρει με ζωντανό παράδειγμα τον ίδιο. Η θλιβερή αυτή διαπίστωση αποκαλύπτεται με 2-3 καλοφτιαγμένες σκηνές (εκείνη με τη νεαρή πόρνη που η ανάσα του της θυμίζει τον παππού της, ο τελευταίος τσακωμός με τη σύζυγό του πριν χωρίσουν) και το φελινικό φινάλε με τον Χριστό που βγάζουν οι πυροσβέστες από την γκρεμισμένη λόγω σεισμού εκκλησία. Αν και οι σεκάνς αυτές σηκώνουν πολλή κουβέντα (μαζί με την υπερβολική διάρκεια του φιλμ και τη συνεχή έκθεση γυναικείων γυμνών κορμιών που υπερθεματίζουν την εμμονή του Σίλβιο για τις νεαρές και όμορφες γυναίκες), η ταινία διασώζεται χάρη στην ικανότητα του Σορεντίνο να πλάθει εικόνες με περιεχόμενο, παρότι εδώ θα έχει πολλές ενστάσεις –και δίκαιες– να αντιμετωπίσει