Η τρελή χαρά

Από την πρώτη σκηνή, το οξύμωρο δίνει τον τόνο του τρυφερού κι ανθρώπινου φιλμ που έφτιαξε ο σκηνοθέτης του «Ανθρώπινου κεφάλαιου». Σε μια ειδυλλιακή βίλα της Τοσκάνης φιλοξενούνται τσακισμένες υπάρξεις. Η σύνθεση φωτός και σκοταδιού θα ισχύει σε κάθε πλάνο. Ειδικά από τη στιγμή που η αλέγκρα, μεγαλομανής, διπολική και σεξουλιάρα Μπεατρίς (μια γενναία περφόρμανς από την Τεντέσκι) θα συναντήσει την κατατονική και σχιζοφρενή Ντονατέλα οι αντιθέσεις κουμπώνουν ιδανικά. Η ζωντάνια της πρώτης απέναντι στο πένθιμο σαρκίο που σέρνει η δεύτερη, είναι το μόνιμο σχήμα χαρμολύπης που υπογράφει ο σκηνοθέτης ο οποίος συνεργάζεται εκ νέου (μετά από το «Κεφάλαιο») με τη θεατρίνα αδελφή της συντρόφου του Σαρκοζί. Το ενδιαφέρον με την κωμωδία δρόμου του Βίρτζι είναι πως παρά την αφιλόξενη ιστορία της (το εμπορικό success story μιας ταινίας με πρωταγωνιστές ψυχικά ασταθείς χαρακτήρες είναι πάντα αβέβαιο) καταφέρνει αμέσως να αγγίξει το θεατή και ενίοτε να πετύχει κάτι ακόμη πιο δύσκολο: την περιβόητη ταύτισή του με τους χαρακτήρες που παρακολουθεί. Είναι η ανθρώπινη τραγωδία που κρύβεται πίσω από τις συμπεριφορές των δύο γυναικών (κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος αν τελικά η Μπεατρίς είναι όντως η δισεκατομμυριούχος αριστοκράτισσα που ξέπεσε, όπως ισχυρίζεται, ενώ πιο λογική δείχνει ως πηγή δυστυχίας και αιτία για τις απόπειρες αυτοκτονίας της Ντανατέλα η απομάκρυνση του παιδιού της) και η χρησιμοποίησή της για να περάσει ο σκηνοθέτης τα θέματα που τον απασχολούν. Η απόλυτη ελευθερία, το δικαίωμα να είναι κάποιος ο εαυτός του και το γλυκόπικρο σχόλιο γύρω από την αναζήτηση της ευτυχίας είναι το καύσιμο για κάθε επαναστατική ταινία που θέλει να γίνει λάβαρο της γενιάς της. Η «τρέλα» των δύο γυναικών θυμίζει σε έντονο βαθμό τις «Θέλμα και Λουίζ» (οι σκηνές στο ανοιχτό αυτοκίνητο είναι κοπιαρισμένες από τη δημιουργία του Ρίντλεϊ Σκοτ) χωρίς όμως το ηρωικό προφίλ των Σάραντον - Ντέιβις ή τη μεγαλεπήβολη οπτική του βρετανού σκηνοθέτη. Ο Iταλός Ρέτσι χαμηλώνει την κάμερα στο ύψος της εύθραυστης ψυχολογίας των ηρωίδων του και τις συνοδεύει με τρυφερότητα και συμπόνοια στο χαμηλότονο και λιγότερο εμβληματικό περίπατό τους στην ηλιόλουστη Τοσκάνη. Ενδιαφέρεται περισσότερο να απαλύνει τις ψυχικές πληγές που τις ταλαιπωρούν, παρά να τις κάνει πρότυπα περιπέτειας. Και το πετυχαίνει με θαυμάσιο τρόπο. Εκεί που κάποια στιγμή το δάκρυ πάει να κυλήσει στο μάγουλο, βάζει μια καίρια ατάκα στο στόμα της μιας ή της άλλης και το γέλιο ξεσπάει λυτρωτικά.