Πέθανε η φωτογράφος Έβελιν Ρίχτερ, μια από τις πιο σημαντικές Γερμανίδες φωτογράφους η οποία καθιερώθηκε φωτογραφίζοντας την καθημερινότητα.
Σε ηλικία 91 ετών πέθανε η φωτογράφος Έβελιν Ρίχτερ, μια από τις σημαντικότερες Γερμανίδες φωτογράφους. Την είδηση του θανάτου της γνωστοποίησε το Μουσείο Εικαστικών Τεχνών (MdbK) στη Λειψία.
Η Έβελιν Ρίχτερ θεωρούνταν η χρονογράφος της ζωής και της εργασίας στην Ανατολική Γερμανία. Απαθανάτιζε ανθρώπους στην καθημερινότητα, στη δουλειά, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στο δρόμο. Φωτογράφιζε τη ζωή στην πόλη, τη θλίψη και τη φθορά στον κόσμο των εργατών αλλά και των αγροτών.
Η Ρίχτερ γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1930 στο Μπάουτσεν της Ανατολικής Σαξονίας. Μετά από μια μαθητεία ως φωτογράφος στη Δρέσδη, άρχισε να σπουδάζει στη Λειψία, αλλά διαγράφηκε χωρίς να το θέλει μετά από δύο χρόνια, σύμφωνα με το μουσείο MdbK. «Οι υψηλές προσδοκίες της Ρίχτερ από την καλλιτεχνική διδασκαλία δεν εκπληρώθηκαν» σύμφωνα με το μουσείο.
Εκτός αυτού οι ιδέες της συγκρούονταν με αυτές του σοσιαλιστικού κράτους. Πάντα εργαζόταν ως αυτοαπασχολούμενη φωτογράφος. Πέρυσι της απονεμήθηκε το σημαντικό βραβείο Μπερντ και Χίλα Μπέχερ από την πόλη του Ντίσελντορφ.
Η Ρίχτερ δεν ήταν απλώς μια "μεγάλη κυρία της φωτογραφίας", είχε δηλώσει η Γκαμπριέλε Μούστερ, ιστορικός τέχνης από το Βερολίνο με αφορμή τα 90ά της γενέθλια πέρυσι. «Ανεξάρτητη και πρωτότυπη, εκλεπτυσμένη, ενσάρκωνε το πνεύμα της εποχής της». Οι φωτογραφίες της έδειχναν «πως το να φωτογραφίζεις δεν απαιτεί μόνο εκπαίδευση αλλά και καρδιά και την ικανότητα να βάζεις τον εαυτό σου στη θέση του άλλου και να δέχεσαι τη διαφορετικότητά του».
Η Ρίχτερ δεν μπορούσε ούτε να δημοσιεύσει ούτε να πουλήσει τα έργα της και δούλευε μόνο «για το μπαούλο», όπως έλεγε η ίδια. Μόλις το 1979 έκανε την πρώτη ατομική της έκθεση και μετά από δύο χρόνια, το 1981, πήρε μια θέση διδασκαλίας στο πανεπιστήμιο, από το οποίο αποβλήθηκε ως φοιτήτρια. Αργότερα, το 1991 έγινε καθηγήτρια. Είχε πλήρη ελευθερία σε αυτό που έκανε και μπορούσε να επιλέξει τα θεματά της με βάση αυτό που την ενδιέφερε.
Το 2014 η Έβελιν Ρίχτερ αποσύρθηκε σε γηροκομείο. Οι τελευταίες φωτογραφίες που τράβηξε είναι από το 2012. Μεγάλο μέρος της δουλειάς της συστηματοποιήθηκε το 2009 και φυλάσσεται στο «Αρχείο Έβελιν Ρίχτερ» στο Μουσείο Εικαστικών Τεχνών στη Λειψία. «Μέσα από το εκτενές καλλιτεχνικό της έργο καθώς και από τις πολλές και ενδιαφέρουσες συνομιλίες και ταξίδια, η Έβελιν Ρίχτερ θα μας μείνει αξέχαστη», δήλωσε η διευθύντρια του αρχείου, Ζανέτ Στόσεκ. «Θα ζει μέσα από τα έργα της».
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
12°
