Το Χάρλεμ των τελευταίων 40 ετών μέσα από τις εικόνες του Dawoud Bey στην αναδρομική έκθεση φωτογραφίας «An American Project» στο μουσείο Whitney.
Στη μεγάλη αναδρομική έκθεση φωτογραφιών με τίτλο «An American Project» ο Dawoud Bey παρουσιάζει το Χάρλεμ των τελευταίων σαράντα ετών, καθρεφτίζοντας ολόκληρη την πρόσφατη αφρο-αμερικανική ιστορία. Πρόκειται για την πρώτη ρετροσπεκτίβα του γνωστού φωτογράφου από το 1996: το Whitney παρουσιάζει 80 έργα, από πορτρέτα μέχρι κλασική φωτογραφία δρόμου -σκηνές της καθημερινής ζωής- και νυχτερινά τοπία.
Ο Dawoud Bey γεννήθηκε στο Κουίνς το 1953. Συνεχίζει την παράδοση των μεγάλων Αμερικανών φωτογράφων, όπως ο James Van Der Zee, ο Roy DeCarava, ο Walker Evans και ο Robert Frank, που αιχμαλώτισαν με τον φακό τους όλες τις πλευρές της αμερικανικής ζωής: τον κόσμο της εργασίας, το γεωγραφικό σκηνικό και τη ζωή της πόλης. Τα προηγούμενα project του Βey, «Harlem, U.S.A.» (1975–79) και «Night Coming Tenderly, Black» (2017) θεωρούνται ντοκουμέντα της αφρο-αμερικανικής κουλτούρας και της περιοχής του Χάρλεμ που δεν είναι πια σήμερα αυτό που ήταν. Ήδη, to 2015, με τη σειρά φωτογραφιών «Harlem Redux» ο Βey είχε καταγράψει τις πολεοδομικές και δημογραφικές αλλαγές, τις αστικές αναπλάσεις και τον «εξευγενισμό» του Χάρλεμ που οδήγησαν σε μετατοπίσεις πληθυσμών αλλοιώνοντας τον χαρακτήρα ολόκληρης της Νέας Υόρκης πάνω από την 125η οδό. Σήμερα αυτή η διαδικασία είναι ολοφάνερη: στο Χάρλεμ οι τιμές των ακινήτων έχουν φτάσει στα ύψη και το αστραφτερό Μανχάτταν έχει καταπιεί την παλιά αφρο-αμερικανική συνοικία.
Στη δεκαετία του 1980, ο Bey χρησιμοποιούσε μηχανή 35mm με ευρυγώνιο φακό αλλά από το 1988, άρχισε να εργάζεται με πιο ογκώδη μηχανή 4-x-5 ιντσών και τρίποδο, πλησιάζοντας τα αντικείμενά του ανοιχτά και με ειλικρίνεια - δεν φωτογράφιζε πια ανθρώπους που δεν ήξεραν ότι κάποιος τους φωτογραφίζει. Στη συνέχεια υιοθέτησε μια Polaroid View 20-x-24 ιντσών που του επέτρεπε να ενοσχηστρώνει το κάδρο του και πειραματίστηκε με την προσωπογραφία σε μεγάλο μέγεθος και σε τρίπτυχα.
Το 2012, ο Bey έφτιαξε μια σειρά πορτρέτων μηνμονεύοντας την 50ή επέτειο της βομβιστικής επίθεσης σε εκκλησία Αφρο-Αμερικανών Βαπτιστών στο Μπέρμινχαμ της Αλαμπάμα και της βίας που ακολούθησε. Φωτογραφίζοντας το «μαύρο» Μπέρμινχαμ, απαθανάτισε την ιστορία του ρατσισμού και των φυλετικών ταραχών στην Αλαμπάμα, μια αφήγηση που συνέχισε στην έκθεση «Night Coming Tenderly, Black» όπου αναπαρέστησε τη φυγή των σκλάβων από την Αλαμπάμπα στο βορειοανατολικό Οχάιο.
Ο Dawoud Bey έκανε την πρώτη του έκθεση στο Studio Museum του Χάρλεμ το 1979. Έκτοτε έχει εκθέσει στα μεγαλύτερα αμερικανικά μουσεία, από την Ουάσιγκτον μέχρι το Σικάγο και τη Μινεάπολη. Η έκθεση «Αn American Project» στο Whitney θα διαρκέσει μέχρι 12 Οκτωβρίου και έπειτα θα μεταφερθεί στο Μουσείο Τέχνης του Χιούστον όπου θα παραμείνει μέχρι 30 Μαΐου 2022.
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
11°
