Dede Fedrizzi: Ο fashion φωτογράφος της Αθήνας των 90s

«Με ελκύει η φωτογραφία που διηγείται ιστορίες. Μία εικόνα που σε κάνει να σταματήσεις και να αναρωτηθείς τι συμβαίνει» κάπως έτσι ξεκινάει η συνέντευξη με τον Βραζιλιάνο φωτογράφο Dede Fedrizzi, ένα από τα πιο γνωστά και σεβαστά ονόματα παγκοσμίως στο χώρο της φωτογραφίας μόδας (και όχι μόνο).

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε λίγες μέρες πριν η πανδημία «χτυπήσει» σοβαρά τη Βραζιλία και την κατατάξει σαν τη δεύτερη χώρα – μετά τις ΗΠΑ – με τους περισσότερους θανάτους. Ίσως η συνέντευξη να ήταν διαφορετική αν γινόταν σήμερα, διαφορετικά συναισθήματα, δεν μπορούμε όμως να αλλάξουμε τα πράγματα.

Ο Dede Fedrizzi δεν είναι κάποιο άγνωστο όνομα για πολλούς στην Ελλάδα. Οι δουλειές του σαν fashion φωτογράφος σε μεγάλα περιοδικά της δεκαετίας του ’90 (Γυναίκα, Diva, Votre Beaute, Men, Marie Claire κ.α.), δίπλα σε ονόματα όπως η – επίσης Βραζιλιάνα που αγάπησε και έκανε πατρίδα της την Ελλάδα – μοντέλο και διευθύντρια σε περιοδικά Λάουρα Ντε Νίγκρις, ξεχώρισαν και καθόρισαν μία εποχή στον τύπο και τα media στην Ελλάδα που δύσκολα θα ξαναδούμε. Έχει δουλέψει για μεγάλα περιοδικά και διαφημιστικές καμπάνιες σε περισσότερες από τριάντα χώρες, ενώ οι πιο explicit fine arts φωτογραφίες του έχουν εκτεθεί σε γκαλερί σε όλο τον κόσμο.

Ο Dede Fedrizzi μίλησε στην ATHENS VOICE για τη φωτογραφία, το σήμερα και την περίοδο που είχε για σπίτι του την Αθήνα.

Από το περιοδικό DIVA © Dede Fedrizzi

Πού σε βρίσκουμε αυτή τη στιγμή; Πώς αντιμετώπισες την όλη κατάσταση με τον κορωνοϊό;
Βρίσκομαι στο Σάο Πάολο αυτή τη στιγμή. Επέστρεψα πρόσφατα από τη Νέα Υόρκη και θα μείνω για λίγο στη Βραζιλία. Η κατάσταση με την πανδημία είναι πολύ δύσκολη για όλους, ειδικά για τους freelancers, όσον αφορά την εργασία. Αυτές τις ημέρες, οι φωτογράφοι πρέπει συνέχεια να «επανεφεύρουμε» τον ίδιο μας τον εαυτό.

Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε στη φωτογραφία;
Ο πατέρας μου ήταν δημοσιογράφος και το χόμπι του ήταν η φωτογραφία. Έτσι, «κόλλησα» και εγώ με τη φωτογραφία, λόγω του πατέρα μου. Ξεκίνησα να φωτογραφίζω τη φύση, μετά σπορ, αργότερα μόδα. Τώρα, κυρίως φωτογραφίζω για διαφημίσεις και καμπάνιες.

Πώς θα χαρακτήριζες το στιλ των φωτογραφιών και της δουλειάς σου; Πιο κοντά στην ασπρόμαυρη ή στην έγχρωμη φωτογραφία;
Νομίζω πως το στιλ μου είναι περισσότερο ψυχολογικό. Λέγοντας αυτό εννοώ μία φωτογραφία που είχε δημιουργηθεί από πριν στο μυαλό μου. Η φωτογράφισή μου δεν συμβαίνει κατά λάθος, από «ατύχημα». Έχει δημιουργηθεί από πριν στο μυαλό μου. Σχετικά με το ασπρόμαυρο ή το έγχρωμο, είναι η εικόνα που θα στο πει αυτό. Μερικοί ζητάνε να είναι σε άσπρο και μαύρο αλλά παρακαλάνε για χρώμα.

Τι σε έφερε κοντά στις φωτογραφίσεις μόδας;
Με «τραβάει» η μόδα για την ελευθερία της και τη δημιουργική διαδικασία. Μπορώ να κάνω τα πάντα, να παίξω τριγύρω και να «αδειάσω» το μυαλό μου όταν φωτογραφίζω μία ιστορία μόδας. Είναι αγνή χαρά.

Έχεις φωτογραφίσει πολλά διάσημα πρόσωπα. Ποιο από όλα αυτά έχεις να θυμάσαι πιο πολύ;
Έχω φωτογραφίσει πολλούς διάσημους στη ζωή μου. Αλλά ένας που πραγματικά απόλαυσα ήταν ο Leonard Nimoy, o Mr Spock στο «Star Trek». Τον φωτογράφισα στο Λος Άντζελες. Μερικές από τις καλύτερες στιγμές μου ήταν όταν έμενα στην Ελλάδα. Φωτογράφισα πολλά όμορφα πράγματα, πολλά πάρτι, ταξίδια, φίλοι.

Έχεις δουλέψει και μείνει στην Ελλάδα για ένα μεγάλο διάστημα στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Πώς ήρθες στην Ελλάδα;
Έμενα στη Ζυρίχη εκείνη την εποχή. Καθόλου χαρούμενος με τη ζωή μου. Ένα μοντέλο φίλη μου έμενε στο σπίτι μου για λίγες μέρες μέχρι να ταξιδέψει στην Ελλάδα. Με κοίταξε, είδε πόσο θλιμμένος ήμουν και αποφάσισε προς έπρεπε να την ακολουθήσω στην Ελλάδα. Υπάκουσα, άφησα πίσω τη ζωή μου στην Ελβετία και μετακόμισα στην Αθήνα. Δεν επέστρεψα ποτέ πίσω στη Ζυρίχη.

Πώς έζησες και βίωσες τότε την Ελλάδα;
Η Ελλάδα είναι η αγαπημένη μου χώρα. Για την ακρίβεια, παντρεύτηκα στην Σαντορίνη δέκα χρόνια πριν. Χιλιάδες οι όμορφες αναμνήσεις από εκεί. Το κολύμπι στη θάλασσα, οι βραδιές τα καλοκαίρια που χορεύαμε και πηδάγαμε γυμνοί στο νερό. Πηγαίναμε σε διάφορα νησιά και πίναμε κρασί στην παραλία με φίλους από όλο τον κόσμο. Η Ελλάδα είναι το καλύτερο «feel good all the time» μέρος που ξέρω.

Θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου φωτογράφο νομά;
Έχω ζήσει παντού. Μπορώ να πω ότι είμαι ένα είδους νομάς. Προσπαθώ να κινούμαι λιγότερο τώρα. Τα ταξίδια και η φωτογραφία είναι σε απόλυτη σύνδεση. Αν είσαι φωτογράφος, πρέπει να ξέρεις τον κόσμο. Γιατί η φωτογραφία σου είναι φτιαγμένη από μέρη, ανθρώπους, εμπειρίες, έρωτα και όλα τα άλλα.

Σε τι projects δουλεύεις αυτό το διάστημα;
Κάνω πιο κοινωνική δουλειά, όσο περισσότερο μπορώ. Φωτογραφίζω πράγματα και καταστάσεις με άστεγους και ένα ντοκιμαντέρ για ανθρώπους με αναπηρία. Επίσης ένα βίντεο με κλασική μουσική στους άδειους δρόμους του Σάο Πάολο, με μία χορεύτρια και έναν πιανίστα. Πέραν από αυτά, φωτογραφίζω ότι έρθει στο μυαλό μου. Αν δεν κρατάω τον εαυτό μου δημιουργικό, θα τρελαθώ. Και έτσι προσπαθώ.

Τι συμβουλές θα είχες να δώσεις σε νέους φωτογράφους; 
Γεμίστε τη ζωή σας με εμπειρίες, από αυτές είναι φτιαγμένη η δημιουργικότητα. Προσπάθησε να είσαι αξιοσημείωτος με την κάθε ευκαιρία που σου δίνεται. Και μην ξεχνάς: Αν δεν διεκδικήσεις το ξεχωριστό και το ιδιαίτερο, θα σε διεκδικήσει το καθημερινό και το συνηθισμένο.