Ο Αμερικανός φωτογράφος Vincent Brady αποτυπώνει στο φακό του το «φωτεινό στίγμα» που αφήνουν οι πυγολαμπίδες στο τρελό χορό τους στη λίμνη Ozarks στο Μισούρι και στο Μασάγαν της Αμερικής. Φωτογραφίες και ένα εξαιρετικό time lapse βίντεο όπου πρωταγωνιστούν οι χορευτικές φιγούρες από τις πυγολαμπίδες.
Η ενασχόληση του φωτογράφου με τα συμπαθητικά -και φωτογενή- έντομα ξεκίνησε την άνοιξη του 2012 όταν φτάνοντας στο πατρικό του για τα γενέθλια της μητέρας του παρατήρησε τα υπέροχα φώτα από τις πυγολαμπίδες που μόλις είχαν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους. Αμέσως βγήκε από το αμάξι και έστησε τη φωτογραφική του μηχανή για να απαθανατίσει τη στιγμή. Και στη συνέχεια ακολούθησαν και πολλές άλλες παρόμοιες. Ο φωτογράφος φαίνεται πραγματικά εκστασιασμένος από τα έντομα αυτά: στην προσωπική του ιστοσελίδα vincentbrady.com σημειώνει ότι οι πυγολαμπίδες είναι στην πραγματικότητα σκαθάρια και ότι υπάρχουν πάνω από 1000 διαφορετικά είδη. Τα αρσενικά είναι αυτά που φωσφορίζουν πετώντας και πολλές φορές μάλιστα συγχρονισμένα, ενώ τα θηλυκά φωσφορίζουν συνήθως στατικά από τα φύλλα και τα κλαδιά. Τρέφονται με μικρά σκουλήκια και αυτό όταν φωσφορίζουν.
Κατά τα άλλα κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής τους (1-7 ημέρες ζωής κατά μέσο όρο) μάλλον δεν τρέφονται με τίποτα, αν και είναι επίσης σύνηθες το θηλυκό να τρώει το αρσενικό μετά το ζευγάρωμα. Είναι τελείως άκακα για τον άνθρωπο και ο Brady που πρέπει να είναι φανατικός θαυμαστής τους λέει: «Αν σας πει ποτέ ο φίλος σας, αγάπη μου, πρέπει να ψεκάσουμε, έχουμε πρόβλημα με τις πυγολαμπίδες, χωρίστε τον αμέσως, πάρτε διαζύγιο, πάρετε ακόμα και περιοριστικά μέτρα εναντίον του χωρίς δισταγμό! Οι πυγολαμπίδες σε ευλογούν με την παρουσία τους. Όλη κι όλη τους η ζωή είναι να φωτίζουν τον κόσμο γύρω τους και να κάνουν έρωτα. And they call it a life».
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
26°
