Φωτογραφια

Μια σέλφι υποψήφια για «φωτογραφία της χρονιάς»

«Να στέκεσαι στο ύψος του τυχαίου»

prov2.jpg
Μάκης Προβατάς
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
here_for_her_albert_conner_44_2.jpg

Πώς ο σύντροφος μιας καρκινοπαθούς έδειξε με ένα μοναδικό τρόπο πως βρίσκεται μαζί της παρά την απαγόρευση εξαιτίας της πανδημίας του κορωνοϊού.

Η σέλφι που τράβηξε η Κέλι Κόνερ από το δωμάτιο του νοσοκομείου, όπου κάνει χημειοθεραπείες, με τον σύζυγό της Άλμπερτ να φαίνεται στο απέναντι πεζοδρόμιο θα μπορούσε να είναι υποψήφια για «φωτογραφία της χρονιάς». Πάντως σίγουρα είναι μια φωτογραφία που στο μέλλον θα χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις μέρες που ζούμε.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στη ζωή από το να μπορείς να στέκεσαι στο ύψος του τυχαίου.

Η Κέλι Κόνερ, 40 ετών, τον Ιανουάριο διαγνώστηκε με καρκίνο του στήθους. Ο 44χρονος σύζυγός της Άλμπερτ τής υποσχέθηκε τότε ότι θα είναι μαζί της σε κάθε χημειοθεραπεία που θα κάνει. Εντωμεταξύ προέκυψε η πανδημία και για λόγους ασφάλειας, για την ίδια, απαγορεύεται να είναι μαζί της.

26913582-8196219-image-m-19_1586269416788.jpg

Όμως το «είμαι μαζί με κάποιον» εδώ και αιώνες δεν σημαίνει πάντοτε ότι «είμαι στο ίδιο δωμάτιο». Η Κέλλυ κοίταξε έξω από το παράθυρο και είδε ότι ο Άλμπερτ ήταν παρών όχι μόνο στο δωμάτιό της αλλά τριγύρω σε ολόκληρο το MD Anderson Cancer Center.

here_for_her_albert_conner_44_waited_outside_md_anderson_cancer_-m-.jpg

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Stonehenge
Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY