Φωτογραφια

10 ιστορίες πίσω από τις φωτογραφίες της Χριστίνας Βλάσση

Είδαμε πρώτοι την έκθεση Twin Peaks που ξεκινά απόψε στη γκαλερί του ΦΟΥΑΡ

daad.jpg
Δημήτρης Αθανασιάδης
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
andros.jpg
© Χριστίνα Βλάσση

Ένα «ινσταγκραμικό ημερολόγιο» και η καθημερινότητά του μέσα από την αυτοβιογραφική ματιά μιας μαμάς που τα βλέπει πλέον όλα «διπλά». Η Χριστίνα Βλάσση μας ξεναγεί σε μια φωτογραφική συλλογή από στιγμές, ταξίδια, πειραματισμούς και ανατροπές, άλλοτε με τρυφερότητα και άλλοτε με χιούμορ, στην έκθεσή της «Twin Peaks» που ξεκινά την Τετάρτη 7 Νοεμβρίου στη γκαλερί του ΦΟΥΑΡ.

Ζητήσαμε από την ίδια να μας εξιστορήσει πώς αποφάσισε να εκθέσει τις εικόνες της και να διαλέξει τις 10 πιο χαρακτηριστικές, από τις 20 και πλέον που θα δουν οι επισκέπτες. Δείτε τις αναμνήσεις της και διαβάστε τι κρύβεται πίσω από αυτές τις στιγμές. 

«Η ιδέα της έκθεσης ήρθε σε παράλληλη κυοφορία με τα μικρά μου. Μια που φούσκωνα και μια που παντού γύρω μου έβλεπα εικόνες με θέμα διπλό, σαν καθρέπτη, σα μια δίδυμη διατύπωση. Δύο άνθρωποι με ίδιο στυλ συναντιόντουσαν σε μια γωνία, διπλά ιριδίζοντα φυσικά φαινόμενα ξεδιπλώνονταν εμπρός μου, δυο τσολιάδες έσερναν το χορό. Ονόμασα αυτό που έβλεπα TWINS και σκέφτηκα να το κρεμάσω σε ένα τοίχο. Ο απέναντι τοίχος φέρει διάφορες φωτογραφίες που επιλέχθηκαν ως PEAKS από το Instagram, υπο την επιμέλεια του Χρήστου Πότσιου. Μαζί αυτό όλο έγινε TWIN PEAKS και κρεμάστηκε στη γκαλερί του ΦΟΥΑΡ».

Η ιστορία έτσι όπως τη βίωνα πίσω από κάθε εικόνα:

andros.jpg
© Χριστίνα Βλάσση

Δυο άνθρωποι στέκονται αντικριστά σε μια γωνία της Άνδρου και για λίγη ώρα ανταλλάσσουν κάποιες κουβέντες. Φορούν σχεδόν τα ίδια ρούχα, κουβαλούν σχεδόν τις ίδιες υφασμάτινες τσάντες, έχουν την ίδια κορμοστασιά. Ονόμασα τη φωτογραφία αυτή Mirror.

tasakia.jpg
© Χριστίνα Βλάσση

Δυο τασάκια δίδυμα λιάζονται δίπλα στη μαμά τους.

brazil.jpg
© Χριστίνα Βλάσση

Ρίο Ντε Τζανέιρο. Κάπου ανάμεσα σε ωκεανό και κρίση, σε λόφους και φαβέλες, σε φως και σκοτάδι... ένας προσκυνητής στηρίζεται στην πίστη του.

cairo.jpg
© Χριστίνα Βλάσση

Κάιρο. Πλησίασα τις Πυραμίδες και μπήκε αέρας στο κορμί μου. Φούσκωνα από συγκίνηση, ενώ γύρω μου έβλεπα διαφορετικά επίπεδα από εικόνες και ανθρώπους που απλά προσπερνούσαν ένα μάλλον καθημερινό θέαμα για εκείνους.

hell.jpg
© Χριστίνα Βλάσση

Μια εικόνα χίλιες λέξεις.

koritsaki.jpg
© Χριστίνα Βλάσση

Λες και το ’ξερα πως η όμορφη μικρή Μελίνα θα κοιτάξει τόσο έκπληκτη τη μαμά της!

pink_martini.jpg
© Χριστίνα Βλάσση

Άνθρωποι στέκονται με σώματα που λυγίζουν έτοιμα για πάρτι.

souvenir.jpg
© Χριστίνα Βλάσση

Δυο τσολιάδες ξεμακραίνουν από το πλήθος και περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό τους με χάρη.

vietnam.jpg
© Χριστίνα Βλάσση

Βιετνάμ. Ένας τοίχος βάφεται από το φως που διαχέεται από το ανοιχτό παράθυρο.

parking.jpg
© Χριστίνα Βλάσση

Σήματα καταδεικνύουν την πορεία που ο Δημήτρης και εγώ βρήκαμε.


Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση στο Guide της Athens Voice

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Stonehenge
Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY