Μια θάλασσα γεμάτη κοχύλια που χτενίζαμε με τις μάσκες μας. Κρυφτό, κυνηγητό (και οι σχετικοί τσακωμοί) στις αυλές, μπάσκετ στο λιμάνι και ανέμελες καλοκαιρινές ταινίες στο Ρία και το Μαϊάμι. Αυτό ήταν πάνω κάτω το μέσο καλοκαίρι μας στο Μάτι. Τον χειμώνα τον περνούσαμε προσπαθώντας να πείσουμε τους φίλους μας ότι η τοποθεσία «Μάτι» δεν είναι απλώς ένα κακόγουστο γλωσικό αστείο, αλλά πραγματικά υπάρχει.
Cut to the next scene και τα γαλήνια στενά του χωριού μας αποτελούν πρωτοσέλιδο στα μεγαλύτερα διεθνή ειδησογραφικά δίκτυα. Η φωτιά κινήθηκε αφύσικα γρήγορα αιφνιδιάζοντας τον κόσμο. Ο πυκνός καπνός που έπνιξε τους δρόμους συνέβαλε στο γενικό κλίμα πανικού και αποπροσανατολισμού, εμποδίζοντας τους κατοίκους του Ματιού να εκκενώσουν την περιοχή με ασφάλεια και ταχύτητα.
Και έτσι το μόνο που μας έμεινε από όσους και όσα κάηκαν είναι οι αναμνήσεις. Από πρόσωπα που μεγαλώσαμε μαζί και αγαπήσαμε μέχρι χώρους που συνηπάρξαμε και γελάσαμε και δημιουργήσαμε κοινότητες.
Μαζεύοντας τα συντρίμμια λοιπόν –κυριολεκτικά και μεταφορικά– κοιτάμε μπερδεμένα, αλλά επίμονα, στον ορίζοντα προσποιούμενοι ότι το απέραντο γαλάζιο μπροστά μας κάπως θα μας κάνει να ξεχάσουμε την καμμένη βία πίσω μας.
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
15°
