Σύμφωνοι, έχουμε δει το «Γεράκι της Μάλτας» σε έγχρωμη εκδοχή, και δεν ήταν εξίσου συναρπαστική. Το ίδιο ισχύει και για το «Καζαμπλάνκα», ή οποιοδήποτε άλλο επανεπεξεργασμένο κλασικό νουάρ σας έρχεται πρόχειρα στο νου. Μοιάζει θαρρείς και μαζί με το έντονο κοντράστ και τον χαμηλό φωτισμό, οι κλασικές ταινίες σε επιχρωματισμένες εκδόσεις να έχουν απολέσει και κάτι από την αίγλη τους, τον ιδιαίτερο εκείνο τύπο αγέραστου γκλάμουρ και εξπρεσιονισμού που αποπνέει διαχρονικά το πρωτότυπο.
Το γιατίπροτιμούμε να εικάζουμε το χρώμα του κοστουμιού του Σαμ Σπέιντ ή την απόχρωση του κραγιόν της Μπρίτζιτ Ο’Σόνεσι, αντί να γνωρίζουμε εξαρχής ότι είναι μπλε και βαθυκόκκινο αντίστοιχα, μπορεί και να έχει να κάνει με την ιδιαίτερη γοητεία που δεν παύει να ασκεί το ρετρό, ίσως όμως και με ανερμήνευτους μηχανισμούς της φαντασίας, που προτιμά να πλάθει σενάρια, αντί να της υπαγορεύεται η πλοκή.
Ισχύει κάτι ανάλογο και για την τέχνη της φωτογραφίας; Η σύγκριση θα ήταν άνιση, από την άλλη όμως, και παρά όλους τους θεσπέσιους κολορίστες του στερεώματος, ποιος θα μπορούσε να κατονομάσει επιδραστικότερο φωτογράφο από τον Cartier-Bresson; Παρακάτω πάντως παραθέτουμε ορισμένα καλαίσθητα δείγματα ασπρόμαυρων ενσταντανέ, τα οποία δουλεύτηκαν ψιλοβελονιά με το Photoshop, προκειμένου να μας προσφέρουν όμορφα, ανανεωμένα στιγμιότυπα.
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
13°
