Ήταν αυτός που τράβηξε όλες τις φημισμένες φωτογραφίες. Από τον Μπαράκ και την Μισέλ Ομπάμα την πρώτη ημέρα στον Λευκό Οίκο στον ανελκυστήρα εμπορευμάτων. Με το αγόρι με το αποκριάτικο κοστούμι που τρόμαξε τον πρόεδρο. Όπως λέει ο Σόουζα, «ο Ομπάμα δεν πήρε ποτέ τον εαυτό του πολύ σοβαρά».
Υπήρχαν βέβαια και δύσκολες στιγμές και δύσκολες φωτογραφίες. Η εικόνα από την αίθουσα των επιχειρήσεων όπου ανακοινώθηκε ο θάνατος του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Ο φωτογράφος Πιτ Σόουζα ήταν σε μια γωνία δίπλα στον Ομπάμα, βλέποντας τις οθόνες στις οποίες παρακολουθούσαν με το προσωπικό ασφαλείας του Λευκού Οίκου ό, τι συνέβαινε στο Πακιστάν. Όλα αυτά περιγράφει ο Σόουζα σε ένα νέο φωτογραφικό βιβλίο για τα οκτώ χρόνια του στο πλευρό του Μπαράκ.
«Είτε καθόμουν στο Οβάλ Γραφείο είτε ακριβώς δίπλα. Θα μπορούσε πάντα να υπάρχει κάτι που δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη, γι 'αυτό ήμουν στο Οβάλ Γραφείο και περίμενα. Μερικές φορές όλη την ημέρα», λέει ο Σόουζα σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Rheinische Post.
«Δεν κουραστήκατε ποτέ από τη δουλειά;» Τον ρωτά η εφημερίδα. «Ήμουν κουρασμένος όλη την ώρα», λέει. Στα 8 χρόνια στον Λευκό Οίκο αρρώστησε μόνο μια φορά. «Έπρεπε να υποβληθώ σε κολονοσκόπηση», θα πει γελώντας.
Ο Σόουζα είχε ξαναδουλέψει στον Λευκό Οίκο επί προεδρίας Ρόναλντ Ρέιγκαν. Όπως λέει γνώρισε τον Ομπάμα για πρώτη φορά το 2005, στην πρώτη του θητεία ως Γερουσιαστής. Δούλευα τότε για την "Chicago Tribune" και ήταν ενθουσιασμένος μαζί μου γιατί ακόμα και τότε η παρουσία μου και η κάμερα μου δεν τον ενοχλούσε.
Τα πρώτα πέντε χρόνια του Ομπάμα στο Λευκό Οίκο ο Σόουζα δεν έκανε διακοπές. Μόνο τα τρία τελευταία έκανε διακοπές μια εβδομάδα το χρόνο.
Φοβόσαστε μήπως χάσετε κάτι; «Είχα πάντα αυτόν τον φόβο», λέει.
Ακολούθησε τον Μπαράκ Ομπάμα με την φωτογραφική του μηχανή σε όλα τα ταξίδια του στο εξωτερικό. «Έπρεπε να τεκμηριώσω πολύ σοβαρά την προεδρία του για την ιστορία. Αρχικά ο πρόεδρος Ομπάμα είχε εξαντληθεί μαζί μου, αλλά μετά από λίγο είχε συνηθίσει στη συνεχή παρουσία μου. Πιστεύω ότι αναγνώρισε την αξία της δουλειάς μου: ότι κάποιος καταγράφει τον χρόνο του σε εικόνες για τις επόμενες γενιές.
Ο Ομπάμα ή ένας από τους συμβούλους του, σας είπαν μερικές φορές ότι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για μια φωτογραφία; ρωτά ο δημοσιογράφος.
«Ανέπτυξα μια διαίσθηση γι 'αυτό. Όταν καλούσε έναν επισκέπτη, τραβούσα τις φωτογραφίες μου στην αρχή της συζήτησης και έφευγα...Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι τον γνώρισαν καλύτερα μέσα από τις εικόνες ως άνθρωπο”.
Την πρώτη φορά που τον γνώρισα το 2005, ήταν την πρώτη του ημέρα ως Γερουσιαστής των ΗΠΑ. Έχω δουλέψει για την "Chicago Tribune" και ήταν ενθουσιασμένος ακόμα και τότε που η παρουσία μου και η κάμερα δεν του έκαναν καμία διαφορά. Έτσι είναι. Όταν ο Ομπάμα εγκατέλειψε τον Λευκό Οίκο μαζί του έφυγε και ο Σόουζα: «Ήμουν λυπημένος για το αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά χαρούμενος γιατί θα έφευγα από τον Λευκό Οίκο. Ήμουν εξαντλημένος - σωματικά, ίσως συναισθηματικά. Οκτώ χρόνια στον Λευκό Οίκο είναι πολύς καιρός», λέει.
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
16°
