Ο Τάσος Βρεττός μας μίλησε για όσα τον κάνουν να επιστρέφει στους τόπους λατρείας της Αθήνας.
Πριν δύο χρόνια παρουσιάστηκε στο Μουσείο Μπενάκη η μεγάλη φωτογραφική «έρευνα πεδίου» που πραγματοποίησε ο ίδιος στους αυτοσχέδιους χώρους λατρείας των μεταναστών και των προσφύγων της Αθήνας, αλλά και των περιχώρων της. Το project «Τ(ρ)όποι λατρείας» κατέγραφε ένα αόρατο δίκτυο στο σώμα της πόλης: υπόγεια και ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, πολυκατοικίες και γκαράζ, γήπεδα και υπαίθριοι, δημόσιοι χώροι, πλατείες και αυλές, πρόχειρα καταλύματα, ιδιοκατασκευές σε προσωρινές αλλά και μόνιμες διευθύνσεις, ομάδες Βουδιστών, Μουσουλμάνων, Ινδουιστών, Σπιριτσουαλιστών και Χριστιανών διαφόρων δογμάτων και πολλαπλών εθνικών προελεύσεων (Αιθίοπες, Αφγανοί, Αιγύπτιοι, Πακιστανοί, Νιγηριανοί, Σενεγαλέζοι, Φιλιππινέζοι, Ινδονήσιοι, Ιρακινοί κ.α.).
Διαρκώς «εν προόδω» από το 2012, η καταγραφή συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ο Τάσος Βρεττός επιστρέφει συχνά στους «τόπους του» σε συνεργασία με τους ανθρώπους που συγκροτούν αυτές τις κοινότητες, ενώ οι σχέσεις του μαζί τους, ο απόλυτος σεβασμός με τον οποίο προσεγγίζει την ταυτότητά τους, οδηγούν σε νέα «καλέσματα». Προσκλήσεις σε γάμους, βαπτίσεις και τελετές, όπως αυτή του νιγηριανού γάμου της Blessing και του Daniel.
«Η διαδικασία που ακολουθείται πριν και κατά τη διάρκεια της τελετής είναι σχεδόν πάντα η ίδια στους νιγηριανούς γάμους της Αθήνας», λέει ο Τάσος Βρεττός. «Η νύφη και ο γαμπρός θα ετοιμαστούν ξεχωριστά στα σπίτια τους μαζί με φίλους. Η φωτογράφιση θα γίνει σταθερά στο Άλσος Βεΐκου στο Γαλάτσι και θα ακολουθήσει η τελετή σε κάποια από τις υπόγειες εκκλησίες που βρίσκονται ως επί το πλείστον στην Κυψέλη, ανλόγως την εκκλησία που ανήκει το ζευγάρι».
«Οι περισσότερες νιγηριανές τελετές, ακόμα και η Κυριακάτικη λειτουργία, τελειώνουν με χορό και τραγούδια, χαρακτηρίζονται δηλαδή από μεγαλύτερη εξωστρέφεια σε σχέση με τα χριστιανικά τελετουργικά», συμπληρώνει.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
17°
