Φωτογραφια

Η Ναν Γκόλντιν στο ίνσταγκραμ δεν είναι τόσο καταραμένη όσο θα ήθελες

Κι αυτό μας κάνει να την αγαπάμε περισσότερο!

4754-202316.jpeg
Στέφανος Τσιτσόπουλος
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
26156877_270536073475260_7163700043193516032_n.jpg

Eπιλογές

Γιατί όχι; Το 1997, ποζάροντας σε μια κουζίνα στη Βοστώνη και ντυμένη σαν ντομινατρίξ, η Ναν Γκόλντιν ίσως και να πρωθιερεί θέτοντας τη θεμέλια λίθο της selfie culture.

Self portrait as a Dominatrix Boston 1977 (a long time ago)

Χαζεύω τη φωτογραφία της, μιας και στις 23 Δεκεμβρίου η εμβληματική φωτογράφος άνοιξε τον λογαριασμό της στο ίνσταγκραμ. @nangoldinstudio, το «σποτ» όπου η καλλιτέχνις αναρτά αδημοσίευτες φωτογραφίες είτε από παλιές της δουλειές, όπως το «The Ballad of Sexual Dependency», είτε άφοβα ανεβάζει οικογενειακές φωτογραφίες, όπως αυτή της μητέρας της να σκάει στα γέλια. Ή της ίδιας να ποζάρει κάπου στο Μιλάνο.

My mother laughing Swampscott Ma 1991 she died last summer at 101

Me in Milan, September 2017

Μακριά από την εικόνα της καταραμένης καλλιτέχνιδας, ρόλος που μάλλον της έδωσαν τα μίντια, χωρίς να τον αποζητά η ίδια η Γκόλντιν, που κατέγραψε με τις εικόνες της ηδονισμό, βία, έρωτα, ελευθερία, ταπείνωση, πρέζα, απελπισία, κι όσα κρύβονταν σε φτωχογειτονιές και κακοτράχαλα διαμερίσματα της Νέας Υόρκης, κάθε άλλο παρά δικαιολογεί τον «τίτλο» της. Οκ, κάποια από τα παλιά κάδρα της παραμένουν ζοφερά ή μελαγχολικά, όπως η Τρίξι στη Νέα Υόρκη του '79.

Trixie on the cot NY 1979

Tjioe + Sasha in the forest Biesenthal 2017

Όμως οι εραστές στο Biesental, ή το ζουμπουρλούδικο μωράκι που εύχεται ευτυχές το νέον έτος δίπλα από το πορτρέτο της εξίσου ξεκαρδισμένης Τζοάνα στο Παρίσι του '99 έρχονται και το καταστούν σαφές. Η Ναν Γκόλντιν, αγαπητέ ηδονοθήρα του σκότους, δεν είναι τόσο ερεβώδης όπως τη θέλεις.

HAPPY NEW YEAR‼️‼️

Ναι, η Γκόλντιν γελά, η Γκόλντιν χαίρεται, η Γκόλντιν ζει, όπως όλοι: κακές στιγμές, καλές στιγμές, κάποιες γίνονται «τέχνη», κάποιες άλλες σηκώνονται στο ίνσταγκραμ σαν τρανές αποδείξεις γλύκας και καθημερινότητας. Ακολουθώ, αγαπώ, λατρεύω Ναν, τώρα δε, ακόμα περισσότερο...

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ
ΑΠΟΨΕΙΣ
ΘΕΜΑΤΑ
ΣΤΗΛΕΣ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Βρεττός
Φωτογραφια Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Δημήτρης Αθανασιάδης
Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Φωτογραφια Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Δώρα Λαβαζού
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Φωτογραφια Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Δώρα Λαβαζού
Stonehenge
Φωτογραφια Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

Κωνσταντίνος Νικολόπουλος

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY