Δεν γνωρίζουμε πολλά για τον καλλιτέχνη Francesco Romoli. Στις εποχές της υπερέκθεσης που διανύουμε, επιλέγει να είναι ένας από τους πιο κρυπτικούς δημιουργούς της πιάτσας. Ζει στην Πίζα, διαθέτει ένα αινιγματικό προφίλ στο Facebook, πουλά τη δουλειά του στη Saatchi Online. Πλην αυτών, τίποτε. Κατά τη γνώμη μας, προτιμότερα έτσι. Τα ονειρώδη φωτοκολάζ του μιλούν εκκωφαντικά.
Ο Francesco Romoli ανήκει στο απισχναίνον εκείνο δυναμικό των καλλιτεχνών που επινοούν ολόκληρους κόσμους. Στην περίπτωσή του, υποθετικές επικράτειες της εσχατιάς, τις οποίες ιχνηλατούν μοναχικές φιγούρες καδραρισμένες υπό διακριτικές δέσμες φωτός. Η μορφολογία των απόκοσμων τοπίων του προκαλεί λογιών λογιών αισθήματα, ανάλογα με τις διαθέσεις του θεατή τους: ελπίδα, απόγνωση, δέος, θλίψη, περιέργεια, μοναξιά. Προπάντων μαγνητίζουν σε αυτά τα ρετροφουτουριστικά εδάφη που τόσο μεθοδικά καλλιεργεί ο Romoli στο portfolio «Imaginary Towns», εδάφη στα οποία ανιχνεύονται ταυτόχρονα κοινωνιολογικές αναφορές όσο και εικαστικά μανιφέστα της urbanité. Ο κόσμος του Romoli είναι ένας αντανακλαστικός καθρέφτης της πραγματικότητας, που στέκει στο χείλος της εκκεντρικότητας, του πειραματισμού και της ομορφιάς.
«Είμαι ο κανείς, δεν υπάρχω», λέει ο ίδιος. «Λατρεύω να χρησιμοποιώ τη φαντασία μου και μια Canon 100D». Τα οπτικά μισόλογα των φωτοσκιασμένων περιπλανωμένων στα σεληνιακά τοπία του απηχούν μια απαράμιλλη αφηγηματική λογική, σε προκαλούν να ερμηνεύσεις τον κόσμο σου μέσα από σαγηνευτικές εικαστικές γωνίες. Η χροιά της τέχνης του αιχμαλωτίζει. Αυτό εδώ είναι το μπλουζ της γενιάς των tablets.
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
14°
