Ο Philip-Lorca DiCorcia –μα τι όνομα– αποτελεί μια περίπτωση φωτογράφου όπου η ζωγραφική και ο κινηματογράφος αποτελούν τις πιο έντονες επιρροές του. Το αποτέλεσμα γίνεται πολύ ενδιαφέρον γιατί καταφέρνει να τα συνδέσει μαεστρικά. Μαγνητίζει το βλέμμα με την αδιανόητη ποιότητα της φωτογραφίας του και το παραισθητικό του χρώμα, ενώ δίνει την αίσθηση ενός παγωμένου καρέ κάποιας ταινίας του Wong Kar Wai ή ενός πίνακα του Hoper. Ο θεατής των εικόνων του βρίσκεται σε κάποιο είδος σύγχυσης. Βρίσκεται σε έναν κόσμο πραγματικό και φαντασιακό ταυτόχρονα. Αυτό το πετυχαίνει με το απόλυτο στήσιμο ή, πιο σωστά, με τη σκηνοθεσία των φωτογραφιών του. Όλα είναι υπό απόλυτο έλεγχο: φως, μοντέλο, τοποθεσία, έπιπλα, ρούχα, τα πάντα. Σε κάποιες μένει μια αίσθηση φωτογραφίας μόδας ή και διαφημιστικής φωτογραφίας, χωρίς όμως να είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι όντως. Αυτό που έχει καταφέρει ο Dicorcia είναι να συνδυάσει τα ασυνδύαστα, την τεχνική του απόλυτα δομημένου πλάνου ενός στούντιο στο δρόμο και παράλληλα την ατμόσφαιρα του δρόμου κλεισμένη μέσα στο στούντιο.
αα
Ο Philip-Lorca DiCorcia γεννήθηκε το 1953 στις ΗΠΑ. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο τοπικό πανεπιστήμιο Hartford του Connecticut παρακολουθώντας κάποια μαθήματα φωτογραφίας. Στη συνέχεια γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βοστώνης για να ολοκληρώσει τελικά τις σπουδές του με ένα Master of Fine Arts από το πανεπιστήμιο του Yale όντας μαθητής του Tod Papageorge το 1979.
Με αφορμή την έκθεση ESOSTREFIA, μιλά για την επιστροφή στην αναλογική φωτογραφία, την ατέλεια, τη μνήμη, την τεχνητή νοημοσύνη και την ανάγκη να ξαναβρεί κανείς τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησε να φωτογραφίζει
Η έκθεση φωτογραφίας «EcoFrames: Καδράροντας το Περιβάλλον», από τις συλλογές του MOMUS, εγκαινιάζει το πρόγραμμα «Culture in Hospitality», που παρουσιάζεται στο πλαίσιο της Philoxenia 2026
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
18°
