Το Κουρταλιώτικο φαράγγι βρίσκεται στα νότια του νομού Ρεθύμνου. Ο Κουρταλιώτης ποταμός, που το διασχίζει, εκβάλλει στη Λίμνη Πρέβελη. Στο τελευταίο του κομμάτι ονομάζεται και Μεγάλος Ποταμός. Στις όχθες του υπάρχει μια μεγάλη αποικία φοινικόδεντρων του Θεόφραστου, η οποία δίνει στην περιοχή μια αίσθηση εξωτικού τοπίου. O Κρητικός Φοίνικας ή Φοίνικας του Θεόφραστου (Phoenix theophrastii) είναι ένας μικρός φοίνικας, ενδημικός στην ανατολική περιοχή της Μεσογείου, με πολύ περιορισμένη εξάπλωση. Το μεγαλύτερο μέρος του φοινικοδάσους αποτεφρώθηκε στη μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε στην περιοχή, τα ξημερώματα της Κυριακής 22 Αυγούστου 2010. Σχεδόν το 70% του δάσους καταστράφηκε. Όμως, χάρις στην πυρανθεκτική, άγνωστη μέχρι πρόσφατα ιδιότητα, που διακρίνει τον συγκεκριμένο φοίνικα, κατάφερε μόνο μέσα στο επόμενο φθινοπωρινό 3μηνο του 2010 όχι μόνο να αναγεννηθεί, αλλά και να διατηρήσει στη ζωή τους ίδιους «αποτεφρωμένους» ενήλικους φοίνικες.
Αρχές της 10ετίας του ’90, πραγματοποιώντας έναν εκτεταμένο γύρο της Κρήτης, ήταν η πρώτη φορά που πήγα στην Πρέβελη. Ήταν γεμάτη με περιθωριακούς, φυγόδικους, λιποτάκτες, διακινητές και άλλα τέτοια καλόπαιδα. Έμεναν μόνιμα όλο το χρόνο εκεί, καθώς και το μέρος δεν ήταν τόσο τουριστικό όσο σήμερα, αλλά και δεν πολυπήγαινε η αστυνομία προς τα εκεί. Τώρα στις μέρες μας καμία σχέση. Το φοινικόδασος είναι φροντισμένο και πεντακάθαρο και σε κανέναν δεν επιτρέπεται να κατασκηνώνει. Ευτυχώς, γιατί ο όγκος τουριστικής προσέλευσης τους καλοκαιρινούς μήνες είναι ασύλληπτος. Τόσο πολύ, που δεν ξέρω αν έχει νόημα να πας. Φαντάσου να κατασκήνωναν κιόλας…!
Είναι λάθος για τους Έλληνες επισκέπτες να έρχονται στην Κρήτη το καλοκαίρι. Η Κρήτη δεν είναι ένα «νησάκι για να κάνεις τα μπάνια σου τον Αύγουστο». Μιλάμε για έναν τόπο που έχει συνολικό μόνιμο πληθυσμό που ξεπερνάει τις 600.000, πού έχει κίνηση και έντονους ρυθμούς όλο το χρόνο και που μπορείς να βρεις τα πάντα 24/7/365. Γιατί να έρθεις και να βρεις παντού κοσμοσυρροή και οχλαγωγία, να ταλαιπωρηθείς και να μην ευχαριστηθείς κανένα από τα πραγματικά ονειρικά μέρη που διαθέτει; Αφήστε το καλοκαίρι για τους τουρίστες και ελάτε χειμώνα, άνοιξη, φθινόπωρο. Ο ενοχλητικός «βιομηχανικός» τουρισμός λειτουργεί κατά βάση Ιούνιο - Σεπτέμβριο. Διαλέξτε κάποιες ημερομηνίες από Οκτώβριο μέχρι Μάιο. Είναι όλα πάμφθηνα σε σχέση με το καλοκαίρι, μπορείτε να μείνετε σε καταπληκτικές πετρόκτιστες βίλες στην εξοχή, υψηλής ποιότητος ξενοδοχεία πόλης, υπέροχα boutique hotels και apartments, όλα σε πάρα πολύ καλές τιμές, ενώ τα αεροπορικά έχουν τιμές ΚΤΕΛ κυριολεκτικά και η πτήση είτε για Χανιά, είτε για Ηράκλειο είναι λίγο παραπάνω από μισή ώρα!
Τολμήστε το! Μόνο τότε θα μπορέσετε να δείτε εικόνες σαν και αυτές που περιλαμβάνει αυτή η ενότητα. Είναι από ένα road-trip τη Δευτέρα του Πάσχα, που ξεκίνησε από τα Χανιά γύρω στις 10:00 το πρωί με συννεφιά και θέα στο βάθος τα Λευκά Όρη και τον Ψηλορείτη τίγκα στο χιόνι, συνεχίστηκε με καταρρακτώδη βροχή στην ενδοχώρα του Ρεθύμνου και κατέληξε σε κολύμπι στο ηλιόλουστο Λιβυκό πέλαγος. Κατά τις 5 το απόγευμα ήμουν πίσω. Όσο για τον τίτλο του άρθρου, δείτε τις εικόνες και πείτε μου αν έχω άδικο...
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
10°
