Ο γάλλος φωτογράφος Laurent Chehere είναι ένας ξεκάθαρα ονειροπόλος τύπος. Στο παρελθόν ανέλαβε προβεβλημένες δουλειές, ανάμεσά τους για τη Nike και την Audi, ώσπου μια μεταστροφή διάθεσης τον έκανε να μετρήσει διαφορετικά την επιτυχία. Εγκατέλειψε τη διαφήμιση, ταξίδεψε στην Κίνα, την Αργεντινή, την Κολομβία και τη Βολιβία, επέστρεψε στο Παρίσι, αφοσιώθηκε στην καλλιτεχνική και την conceptual φωτογραφία.
Ξεκίνησε να εργάζεται πάνω στη σειρά «Flying Houses» το 2007, επιδιώκοντας μια φαντασιακή εξερεύνηση της παρισινής αρχιτεκτονικής, υπό μια οπτική ολωσδιόλου αλλιώτικη από τις τετριμμένες για το μάτι υπαρκτές δομές της γαλλικής πρωτεύουσας.
Ο Chehere μεγάλωσε στο Ménilmontant, μια συνοικία «πλούσια σε ετερόκλητες κουλτούρες, η οποία σου επιτρέπει να διασχίσεις τον κόσμο σε κάθε γωνιά της». Αυτόν ακριβώς τον κόσμο επιδίωξε να αποτυπώσει στα «Ιπτάμενα σπίτια»: «Τους τσιγγάνους στα καραβάνια που περιμένουν την έξωση από την αστυνομία, τους αφρικάνους μετανάστες παρεπιδημούντες σε επισφαλή σπίτια, τα τσίρκα στις άκρες των αυτοκινητόδρομων που περιβάλλουν το Παρίσι, τα πορνοσινεμά της Pigalle, τη νωθρότητα των προαστίων».
Αντλώντας την έμπνευσή του από την πολυπολιτισμική, αρχιτεκτονικά πλούσια πόλη του, ο Chehere διάλεξε παράλληλα να την εξυψώσει, κυριολεκτικά και μεταφορικά. «Θέλησα να βγάλω αυτά τα σπίτια από την αφάνεια του δρόμου, να τα βοηθήσω να διηγηθούν τις ιστορίες τους», λέει. Αρχικά τα ζωγράφισε, έπειτα φωτογράφισε επιμέρους χαρακτηριστικά τους –οροφές, τοίχους, παράθυρα, γκραφίτι, κατοίκους-, έπειτα συνδύασε όλα τα υλικά στη μεγάλη μονταζιέρα του Photoshop, και ιδού τα «Ιπτάμενα σπίτια».
Σε δηλώσεις του, αφιερώνει τη σειρά στο Παρίσι του παρελθόντος, σε ταινίες σαν το «Κόκκινο μπαλόνι» και σε αγαπημένους του σκηνοθέτες, όπως ο Φελίνι, ο Βέντερς, ο Μιγιαζάκι. Το πρότζεκτ του Laurent Chehere παρουσιάστηκε πρόσφατα στη διεθνή έκθεση Art Miami.
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
14°
