Φωτογραφια

Φωτογραφίζοντας ανθρώπους στις 7 το πρωί και στις 7 το απόγευμα

Πρότζεκτ ή κοινωνικό πείραμα; 

328203-678198.png
Φίλιππος Κόλλιας
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
349795-725754.jpg

Πώς είναι να τρυπώνεις στα σπίτια ανθρώπων και να τους φωτογραφίζεις μόλις έχουν ξυπνήσει; Πόσο αλλάζουν τα πρόσωπά τους κατά τη διάρκεια της ημέρας; Στα ερωτήματα αυτά απαντάει η Ολλανδή φωτογράφος Barbara Iweins μέσα από το πρότζεκτ «7am-7pm». Η φωτογράφος αντιμετωπίζοντάς το ως κοινωνικό πείραμα, έμπαινε στα σπίτια των ανθρώπων που συμμετείχαν και τους ξυπνούσε για να τους φωτογραφίσει στις 7 το πρωί και ξανά στις 7 το απόγευμα. Όπως η ίδια λέει, ενώ στην αρχή νόμιζε πως θα είχε περίπου 20 λεπτά από τη στιγμή που άνοιγαν τα μάτια τους για να τους φωτογραφίσει, στην πραγματικότητα είχε πολύ λιγότερο γιατί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τα πρόσωπά τους άλλαζαν. 

Περισσότερα στην προσωπική ιστοσελίδα της Barbara Iweins: www.barbaraiweins.com

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Ανέστης
Τάσος Ανέστης: Ο φωτογράφος της ATHENS VOICE βραβεύτηκε στο Prix de la Photographie Paris

Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Stonehenge
Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY