Φωτογραφια

21 εικόνες του ευαίσθητου και κοσμοπολίτη φωτορεπόρτερ του Magnum, Bruno Barbey

Εκεί που ο ρομαντισμός και η αγάπη για τον άνθρωπο υπερβαίνουν τις συνθήκες πολέμου

107302-212813.jpg
Θανάσης Καρατζάς
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
351897-730097.jpg
Bruno Barbey

Ο Bruno Barbey είναι ένας από τους μεγάλους μάστερ της φωτογραφίας. Γεννήθηκε το 1941 και έκανε σημαντική καριέρα ως φωτογράφος και κινηματογραφιστής. Σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας των τεσσάρων δεκαετιών έχει ταξιδέψει σε πέντε ηπείρους φωτογραφίζοντας κυρίως πολέμους. Το πιο αξιοσημείωτο για τη δουλειά που κάνει είναι η ικανότητά του να ενεργεί τόσο ως φωτορεπόρτερ όσο και ως ηγετικό μέλος του Magnum με πολλαπλές ικανότητες. Είναι μέλος του διάσημου γραφείου φωτογραφιών Magnum από το 1968. Διετέλεσε αντιπρόεδρος για την Ευρώπη και ως Πρόεδρος του Magnum International. Αυτό όμως που χαρακτηρίζει τη φωτογραφία του είναι η ευαισθησία, η τρυφερότητα και η γλύκα με την οποία αντιμετωπίζει το κάθε θέμα, πέρα από κάθε συνθήκη πολέμου ή ταξιδιού.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Ανέστης
Τάσος Ανέστης: Ο φωτογράφος της ATHENS VOICE βραβεύτηκε στο Prix de la Photographie Paris

Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Stonehenge
Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY