«Τι συμβαίνει όταν μια μπερδεμένη φωτογράφος και μια προβληματισμένη χαράκτρια συζητάνε για τη δουλειά και τα ένστικτά τους; Κατά πόσο αφήνουμε πλέον τα ένστικτα να καθορίσουν τις επιλογές μας και το ποιοί είμαστε; Ή μήπως είμαστε εγκλωβισμένοι στα “πρέπει” και στα “δεν έχω χρόνο”; Καταλήγουμε πάντα να κρυβόμαστε πίσω από δικαιολογίες του τύπου, “θέλω αλλά δεν μπορώ”. Κάποτε ένας σημαντικός φωτογράφος με συμβούλεψε να σκέφτομαι σαν ζώο, χωρίς να φιλτράρω τίποτα. “Ότι σκέφτεσαι να το κάνεις”, μου είπε, “μην βάζεις φραγμούς, φρόντισε να θέτεις ερωτήματα γύρω σου, αλλά μην τα απαντάς! Οι απαντήσεις αλλάζουν αργά ή γρήγορα. Οι ερωτήσεις μένουν ίδιες”.
Έπειτα από όλη αυτή την κουβέντα, καταλήξαμε ακόμα πιο μπερδεμένες και προβληματισμένες, οπότε αποφασίσαμε να διασκεδάσουμε τη σύγχυσή μας δημιουργικά. “Εγώ θα προσπαθήσω να φωτογραφίσω ενστικτωδώς, και εσύ θα καθίσεις μπροστά από την μηχανή μου με μάσκα ζώου”, της πρότεινα! Χωρίς αντίρρηση έβγαλε τα ρούχα της, φόρεσε την μάσκα και κάθισε στη μπανιέρα, περιμένοντας οδηγίες. Δεν χρειάστηκε να την κατευθύνω, μου αρκούσε αυτό που έβλεπα. Την φωτογράφισα με φιλμ polaroid, επειδή είμαι ανυπόμονη και θέλω να έχω το χαρτί της φωτογραφίας σε λίγα δευτερόλεπτα στα χέρια μου, να το βλέπω, να το μυρίζω, να νιώθω την υφή του και να μου ξυπνά τα ένστικτα!».
* Η Χλόη Πίσσα φωτογραφίζει εδώ και χρόνια, ωστόσο αγκάλιασε πραγματικά το αντικείμενο όταν ξεκίνησε να ασχολείται με τα instant films. Μέσα από τις εικόνες της, επιδιώκει να εκφράζει τη δυναμική των προσώπων της καθημερινότητας και να τονίσει τη μοναδικότητά τους μέσα σε οικείους, ρουτινιάρικους χώρους. Αποτυπώνει σε στιγμιαίο φιλμ με φωτογραφική μηχανή μεγάλου φορμά, ουσιαστικά χρησιμοποιώντας δύο αντικρουόμενες τεχνικές, την αμεσότητα της Polaroid, που προσκρούει στην ιδιαίτερα απαιτητική χρονικά προετοιμασία της φωτογράφισης σε μεγάλο φορμά. Το τελικό αποτέλεσμα σφραγίζεται από την αστοχία των instant fims να αποδώσουν υψηλή ευκρίνεια και πραγματικά χρώματα, καταλήγοντας σε ένα ιδιότυπο, αυστηρά προσωπικό αποτέλεσμα. Επιπλέον, η Χλόη ανήκει στην εκδοτική ομάδα του free press περιοδικού τέχνης, Stain.
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
14°
