Ένα «αντίο» στον Θανάση Χονδρό

Ο Θανάσης Χονδρός με το χαμογελαστό υπογένειο ήταν ο Ντέιβιντ Στιούαρτ. Η Αλεξάνδρα Κατσιάνη με το πυρακτωμένο κόκκινο νιου γουέιβ κούρεμα, φτυστή η Άνι Λένοξ. Sweet dreams are made of this. Ο Θανάσης Χονδρός και η Αλεξάνδρα Κατσιάνη (ο Θανάσης γεννήθηκε το 1953 στη Θεσσαλονίκη και η Αλεξάνδρα το 1954 στη Σιάτιστα) συναντήθηκαν για πρώτη φορά το 1973. Σπουδαστές στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ, λίγο μετά έγιναν ζευγάρι. Έτσι από το 1974, ως τις προάλλες που ο Θανάσης Χονδρός πέρασε στο επέκεινα, οι Χονδρός - Κατσιάνη «συντόνιζαν τη συμπεριφορά τους». Αυτό ήταν το λιτό και λακωνικά «επίσημο» βιογραφικό του ζευγαριού των εκπαιδευτικών και καλλιτεχνών, που δρώντας σαν «1 + 1 = 1» και με ενιαία καλλιτεχνική υπογραφή. Στη λογική, στα ψηφιακά κυκλώματα και στους μεγάλους έρωτες, το σύνολο παραμένει ενιαίο· αποτέλεσαν για δεκαετίες αναπόσπαστο κομμάτι της θεσσαλονικιώτικης εικαστικής σκηνής. Οι ίδιοι, βέβαια, αρνούνταν κάθε σχέση με αυτό που ονομάζουμε «κύκλωμα της τέχνης».

Πολύ συνειδητά, καταστασιακά, ντεμπορικά ή και Γκρούτσο Μαρξ, αν θες, έλεγαν: «Δεν εκπαιδευτήκαμε για να γίνουμε καλλιτέχνες, οπότε γλιτώσαμε από τις προτροπές να αναπτύξουμε “προσωπική γλώσσα” και “καλλιτεχνικό όραμα”. Ούτε είχαμε πρόθεση να χαρακτηριστούμε καλλιτέχνες, απλώς οι επιλογές συμπεριφορών μέσα στο χαώδες καθημερινό τοπίο μας έφεραν εκεί. Και τα πρώτα χρόνια ντρεπόμασταν όταν μας ονόμαζαν έτσι. Ή μας ζητούσαν να υπογράψουμε κάποιο μας έντυπο. Το αποδεχτήκαμε επειδή η άρνησή μας με το πέρασμα του χρόνου θα έμοιαζε προσποίηση. Εκπαιδευτήκαμε, όμως, να παρατηρούμε, να αναλύουμε και να κρίνουμε. Πρέπει να τονίσουμε και την επίδραση που άφησε επάνω μας η εργασία στα σχολεία. Δεν μπορείς να ξεγελάσεις τα παιδιά. Οι ενήλικες παγιδεύονται συχνά με δυο τσιτάτα ενός συγγραφέα που αγνοούν και δεν θέλουν να το ομολογήσουν. Αντίθετα, οι μαθητές δεν διστάζουν να απορρίψουν όσα δεν τους πείθουν».