Με φωτορεαλιστικά στοιχεία, γκρι τόνους και πινελιές ανοιχτού μπλε να συνθέτουν το ξεχωριστό προσωπικό του στιλ, ο INO δημιούργησε χαρακτηριστικά έργα στην Αθήνα, όπως το «System of a Fraud» (2013) στο Μεταξουργείο, που απεικονίζει τον αρχαίο Αθηναίο νομοθέτη Σόλωνα, το «Clockwork» (2013) στο Γκάζι, μ’ έναν άνδρα με κενά στη θέση των ματιών του και ένα κουρντιστήρι στον κρόταφο, το «Lost» (2018) στον Πειραιά, που απεικονίζει ένα μικρό κορίτσι με μια μπλε δίνη γύρω από το κεφάλι του, και το «Apocalypse Now» (2021) στου Ψυρρή, με κάποιον που φοράει μπαλακλάβα και παρατηρεί τον κόσμο στη διασταύρωση. Εδώ και χρόνια δημιουργεί murals και σε άλλες πόλεις του κόσμου. Μετά τη Βιέννη, τις Άλπεις, την Ίμπιζα, το Κίεβο, το Άμπου Ντάμπι, το Σάο Πάολο, τη Φλόριντα, τη Νέα Υόρκη και το Σιάτλ, ο INO δημιουργεί ένα από τα μεγαλύτερα πρότζεκτ του μέχρι σήμερα: μια γιγαντιαία τοιχογραφία που καλύπτει τον πλαϊνό τοίχο ενός 23όροφου κτιρίου στο Χιούστον του Τέξας, με τίτλο «Fly Away». Μια πρωτοβουλία του Harris County Cultural Arts Council, μέσω του πρότζεκτ του «Street Art for Mankind», το έργο αποτελεί έναν φόρο τιμής στην αεροδιαστημική κληρονομιά του Χιούστον και τη συλλογική προσπάθεια για την πρόοδο της ανθρωπότητας.
Στο βίντεο των Dr. Derek και Andrew Mendez (ιδρυτή της Flysabunch LLC, μιας εταιρείας με βάση το Τέξας που πιλοτάρει drones), που κυκλοφόρησε πρόσφατα, βλέπουμε τον ίδιο τον INO πάνω σε μια εναέρια πλατφόρμα εργασίας να σχεδιάζει την τοιχογραφία με ρολό και ακρυλικά χρώματα. Με μαθηματική ακρίβεια, ο καλλιτέχνης διαγράφει κύκλους και γεμίζει επιφάνειες με χρώματα και φωτοσκιάσεις, προκειμένου να δημιουργήσει αυτό το εντυπωσιακό αποτέλεσμα που είναι ορατό από χιλιόμετρα.
Το mural απεικονίζει μια γυναίκα με λυτά μαύρα μαλλιά και ένα αέρινο φόρεμα να χορεύει, με μια μικρή υδρόγειο να αιωρείται από πάνω της και τη χαρακτηριστική μπλε γραμμή του INO να διαγράφεται γύρω από τη μέση της, υποδηλώνοντας έτσι την κίνηση. Στην κορυφή του κτιρίου, επάνω δεξιά, φαίνεται η υπογραφή του καλλιτέχνη, με τη γραμματοσειρά που αποτελεί σήμα κατατεθέν του. Το βίντεο, με λήψεις κυρίως από drone, μας δίνει την αίσθηση του μεγέθους του κτιρίου –σε σύγκριση με τον καλλιτέχνη και τη σκαλωσιά επάνω στην οποία στέκεται– καθώς και των δυσκολιών που παρουσιάζει ένα τόσο μεγαλεπήβολο πρότζεκτ.
Βρισκόμενη για χρόνια στο περιθώριο, σήμερα η street art έχει επιτέλους αναγνωριστεί από καλλιτεχνικά ιδρύματα και φορείς ως ίση με τη ζωγραφική σε καμβά ή τη γλυπτική. Άλλωστε, η εξέλιξη από τις προηγούμενες μορφές καλλιτεχνικής δημιουργίας στη street art έχει μια συνέχεια που δεν μπορεί να παραβλεφθεί.
Η κλίμακα των έργων του INO φέρνει στον νου τόσο το έργο του Banksy όσο και εκείνο του Christo και της Jeanne-Claude, που συνοδεύονται από την έννοια του φθαρτού και του εφήμερου, πράγμα το οποίο συμβαίνει, άλλωστε, σε όλα τα έργα της street art. Πράγματι, μερικά από τα έργα του INO που προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις λόγω του περιεχομένου τους, όπως το «Man With No Name» (2015) στο Μινσκ, το «NO FEAR of Power (Funk the Power)» (2016) στην Ίμπιζα και το «Capital Control» (2016) στη Φλόριντα, λογοκρίθηκαν και αφαιρέθηκαν λίγο καιρό αφότου ολοκληρώθηκαν και παρουσιάστηκαν στο κοινό, και σήμερα επιβιώνουν μόνο μέσα από βίντεο και φωτογραφίες.
Η απόφαση της τοπικής αυτοδιοίκησης του Χιούστον να υποστηρίξει ένα τόσο φιλόδοξο πρότζεκτ ενός Έλληνα street artist είναι πιο σημαντική απ’ ό,τι μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε. Αφενός φέρνει στο προσκήνιο ένα είδος καλλιτεχνικής δημιουργίας που υπήρξε παραγκωνισμένο για χρόνια, δίνοντάς του απεριόριστη ελευθερία έκφρασης. Αφετέρου, η δυνατότητα αυτή δίνεται σε έναν διεθνή καλλιτέχνη, με μοναδικό κριτήριο την ποιότητα της δουλειάς του. Το «Fly Away» μοιάζει να είναι μόνο η αρχή σε μια «επανάσταση» που έρχεται, δίνοντας στη street art, για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία, τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο INO, από την άλλη πλευρά, έχοντας ήδη κάνει περισσότερα απ’ ό,τι θα μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί ένας street artist από την Αθήνα, δεν φαίνεται να έχει πει την τελευταία του λέξη, αλλά, αντίθετα μοιάζει να ανοίγει πανιά για νέους προορισμούς και νέες προκλήσεις.
Από τον Ντέιβιντ Μπόουι και τον Τζον Λένον μέχρι τη Σάρον Στόουν και τον Τζόνι Ντεπ, σελέμπριτις στον ελεύθερο χρόνο τους ζωγραφίζουν, μερικοί και πολύ καλά!
Με αφορμή την έκθεση Between Bites στην αίθουσα τέχνης METAMORFOSIS, η ζωγράφος μιλά στη Thess Voice για την εγγύτητα, την απόσταση και τα ίχνη που αφήνουμε ο ένας στον άλλον
Η έκθεση, σε επιμέλεια της Μαρίας Κουτσομάλλη-Moreau και της Marina Ferretti Bocquillon, μας ταξιδεύει στο Παρίσι του 19ου αιώνα μέσα από εμβληματικά έργα της εποχής
Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους μιλάει στην ATHENS VOICE με αφορμή την έκθεση «Παναγιώτης Τέτσης – Γιώργος Ρόρρης. Φως και Χώμα» στην Πινακοθήκη Αβέρωφ
13°
