Πόλη μου φτιαγμένη απο πηλό: Η κεραμική ως αντίδραση στην ταχύτητα της καθημερινότητας
Αν οι φούρνοι δεν έκλειναν ο ένας πίσω από τον άλλον λόγω του ενεργειακού κόστους, θα λέγαμε πως τα στούντιο κεραμικής ξεφυτρώνουν σαν φούρνοι. Το σίγουρο είναι ότι αποτελούν τη νέα τάση, κάτι πολύ περισσότερο από ένα trend. Είναι η ανάγκη αποσύνδεσης και εξόδου από τον ψηφιακό κόσμο.
Μικρές κοινότητες, κυρίως τριαντάρηδων και σαραντάρηδων, έχουν βρει διέξοδο πλάθοντας πηλό και γυρίζοντας τον τροχό. Η γείωση παραμένει πάγια και διαρκής ανάγκη σε μια εποχή όπου τα πρόσωπα φωτίζονται διαρκώς από τη λάμψη ενός smartphone ή μιας οθόνης υπολογιστή.
«Όταν τα χέρια μου είναι λερωμένα, δεν μπορώ να αγγίξω την οθόνη αφής. Έχω μια πρώτης τάξης δικαιολογία να πω σε όσους με ψάχνουν ότι ειλικρινά δεν μπορώ να απαντήσω», λέει η Ελισάβετ, που γράφτηκε σε μάθημα κεραμικής γιατί ήθελε να κάνει ένα break με νόημα.
«Είμαι περήφανος να πίνω τον καφέ μου από κούπα που έχω φτιάξει εγώ. Έχει ατέλειες, αλλά δεν με ενοχλούν καθόλου μη σου πω ότι αυτές είναι που με συναρπάζουν περισσότερο», λέει ο Βασίλης, στον δεύτερο χρόνο φοίτησής του σε κέντρο κεραμικής.
Στην Αθήνα, νέα στούντιο όπως το «Cray Clay» στα Εξάρχεια, το «Pilos Studio» στην Κυψέλη, το «Korkodilos» στον Κεραμεικό, το «DotAhart» στην Πλάκα και το «Iliana Creative Ground» στο Παγκράτι γεμίζουν καθημερινά από ανθρώπους που θέλουν να δουλέψουν με τα χέρια τους και να αδειάσουν το μυαλό τους.
Στη Θεσσαλονίκη, εργαστήρια όπως το «Χειροπλάθι», το «Kota the Studio», το «6exi Ceramics» και το «Pilithos» δημιουργούν μικρές κοινότητες με τη δική τους καλλιτεχνική γλώσσα. Εκεί, γύρω από τον φούρνο, στήνονται συζητήσεις, γεννιούνται φιλίες και κάποιες φορές εκθέσεις.
Κάποιοι τη βλέπουν σαν mindfulness, άλλοι σαν ανάγκη για κοινότητα. Ίσως είναι και τα δύο. Γιατί όταν κρατάς κάτι που έχεις φτιάξει με τα χέρια σου, νιώθεις για λίγο ότι κρατάς ξανά και τον χρόνο να μην τρέχει τόσο γρήγορα, να στεγνώσει λίγο πριν περάσει στη φωτιά.
Με αφορμή τα 200 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου λογοτέχνη, η διεθνής έκθεση «Ιούλιος Βερν 200: Η Συναρπαστική Εμπειρία» κάνει στάση στο Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος
Το «Σκοτεινό γυαλί» του Αλέξανδρου Καπετάνου, σε επιμέλεια Χριστόφορου Μαρίνου, μεταφέρει στη ζωγραφική τους πολυελαίους του θεατρικού έργου, ανάμεσα στη μνήμη, το σκοτάδι και ένα φως που μόλις διακρίνεται
Η «FROM CHANIA TO PAROS 1995-2026» συγκεντρώνει στην Πάρο καλλιτέχνες που συνδέθηκαν με μια εικαστική διαδρομή τριών δεκαετιών, από την γκαλερί «Τζάμια-Κρύσταλλα» μέχρι το t.k. place Art Gallery
Αντικείμενα και τεκμήρια της Ελλάδας των 80s, πολιτικές γελοιογραφίες της Μεταπολίτευσης, αρχιτεκτονικές μινιατούρες της προσεισμικής Κεφαλονιάς, φιγούρες του Καραγκιόζη και υλικό για τη σχέση μουσικής και κινηματογράφου
Ο ζωγράφος παρουσιάζει παράλληλα τις εκθέσεις «Κλεμμένος Πειρατής» και «Beauty and Blue» στην Kapopoulos Fine Arts και στο «Πάτμιον» Πνευματικό Κέντρο.
Η πρώτη Cycladic Biennale ανοίγει τον διάλογο ανάμεσα στη σύγχρονη τέχνη, τη μνήμη και τον νησιωτικό χώρο, μετατρέποντας το νησί σε έναν ανοιχτό εκθεσιακό χάρτη
Ο ιστορικός τέχνης και επιμελητής δεν αφηγείται ιστορίες άλλων, αλλά επιμελείται το ίδιο του το βλέμμα: τις εμμονές, τις επιστροφές και τις αγάπες που το διαμόρφωσαν.
46 καλλιτέχνες από 10 διαφορετικές χώρες της υφηλίου, θα φωτίσουν τα ζητήματα του σύγχρονου κόσμου, μετατρέποντάς τα σε μια εμπειρία συλλογικού στοχασμού, ενσυναίσθησης και θεραπείας
Έξι νέοι καλλιτέχνες καλούνται να δημιουργήσουν έργα για την καλοκαιρινή ραστώνη στην έκθεση «Midsummer Party: Reflections on Space and Time — Don’t Ask Me Why»
17°
