O Gerhard Demetz και τα μελαγχολικά παιδιά του

Στον πεζόδρομο της Αγίας Θεοδώρας, όχι για να αγοράσω είδη κάμπινγκ από τον Πετρίδη ή την Woodland, αλλά για τον Gehard Demetz και τα ξυλόγλυπτα παιδιά που εκθέτει στην Donopoulos International Fine Arts. Μια συναρπαστική χειροποίητη ξυλογλυπτική από τον καλλιτέχνη που, με σημείο εκκίνησης τη μικρή του πόλη στους Δολομίτες της Ιταλίας, εξέλιξε το είδος, καθώς η ξυλογλυπτική είναι μια από τις παραδοσιακές ασχολίες του εκεί κουλέρ λοκάλ.

Κανονικά, πιο σωστό θα ήταν εάν αντί του «εξέλιξε την παραδοσιακή ξυλογλυπτική του τόπου του», έγραφα «την Τζονκαρπένταρε (εκ του Τζον Κάπεντερ της ταινίας Η Πόλη των Καταρραμένων)». Γιατί κάτι απειλητικό αιωρείται στο βλέμμα και την κίνηση των παιδιών του Demetz. Παιδιά παγωμένα, παιδιά κεραυνοβολημένα, παιδιά σε απόγνωση, παιδιά απορημένα, διστακτικά, αλλά και την ίδια στιγμή παιδιά που είναι σαν να εκπέμπουν μια κάποιου είδους απειλή, προσκοπόπουλα on acid, που, αντί να κάνουν το καλό, είναι έτοιμα να πιάσουν το κλαδευτήρι και να βγάλουν τα μάτια τους.

Ανατριχιαστικά, τα μικρά ξυλόγλυπτα παιδιά του Demetz, απέχουν παρασάγγας από τα αντίστοιχα των διαφημίσεων με τις μπούκλες, τα ροδαλά μάγουλα, τα καλοσυνάτα χαμόγελα και τις λοιπές κλισέ των κλιπ για γάλατα και μπισκότα. Αυτές τις ξυλόγλυπτες φιγούρες γνωρίζω ότι τις δουλεύει χρόνια, τα παιδιά είναι το σήμα κατατεθέν της δουλειάς του.

Το έργο του Demetz είναι ευθεία αναφορά στον αυστριακό φιλόσοφο, παιδαγωγό και ιδρυτή του κινήματος της Ανθρωποσοφίας, Ρούντολφ Στάινερ, ο οποίος δήλωσε πως τα παιδιά ως και τα έξι τους χρόνια άγονται και φέρονται από ένα υποσυνείδητο που εντός του είναι εγκιβωτισμένη όλη η ενήλικη ορμεφυτική των περασμένων γενεών. Ο Demetz θεωρεί πως παρόλη την αθωότητα και την ενηλικίωση που αργεί, τα παιδιά νιώθουν θλίψη απότοκη της επίγνωσης πως δεν θα καταφέρουν ποτέ να απαλλαγούν από τις επιρροές που τους μεταδίδουν οι πρόγονοί τους. Εξού και ποζάρουν με διάθεση μελαγχολική, δέσμια, απαρηγόρητα, κυνηγημένα από σκοτεινές κληρονομιές, τα παιδιά του Gehard Demetz στη γκαλερί Donopoulos θα ακολουθήσουν τη μοίρα των προγόνων τους, και στη φαντασία σκηνοθετών σαν τον Κάρπεντερ, αναπόφευκτα θα περάσουν τη γραμμή και θα παρεκτραπούν.

Πρόσφατα μου έκανε την τιμή να βάλει ένα από τα παιδιά του να ποζάρει με το τελευταίο μου μυθιστόρημα «Η Ανθούλα Σταθοπούλου στην Εγνατία με νεύρα» (εκδόσεις Αρμός). Με τον συνδημιουργό του βιβλίου, φωτογράφο Λάζαρο Γραικό, του ανταποδίδουμε τη χειρονομία, καλώντας τη Θεσσαλονίκη που αγαπά τα εικαστικά να περάσει από τον πεζόδρομο της Αγίας Θεοδώρας, όπου ως γνωστόν κατοικοεδρεύει η πιο χιπ και μοντέρνα γκαλερί της πόλης, ταγμένη στις πρωτοπορίες και τα μοντέρνα άγρια.

Gerhard Demetz, Donopoulos International Fine Arts, Αγίας Θεοδώρας 3