Ο Ζήσης Μπλιάτκας και η ζωγραφική της υπαίθρου

Ο κόσμος στον οποίο εργάζεται ο Ζήσης Μπλιάτκας είναι αγροτικός. Η ύπαιθρος είναι ο χώρος που συναντά τα θέματά του και έτσι η ζωγραφική του τοποθετείται σε έναν ευρύ χώρο, έναν απέραντο κάμπο. Οι εικόνες του είναι τα τοπία που έχει γύρω του, η εξοχή και η παραγωγική γη. Εκεί, ο καλλιτέχνης εντοπίζει ευτελείς κατασκευές (κυματοθραύστες, χαρταετούς, ηλιακούς θερμοσίφωνες). Η ατελής μορφή τους και η εν δυνάμει ικανότητα τους να λειτουργούν, τα μετατρέπει σε αφηγηματικά οχήματα, σχεδίες με τις οποίες μπορεί κανείς να επισκεφτεί τον εξωτερικό κόσμο.

Τον συνάντησα ένα ηλιόλουστο πρωινό στην Γκαλερί Καμχή και του έθεσα μερικές ερωτήσεις.

Μπορείς να μου περιγράψεις ένα τυπικό ξύπνημα σου στη Νάουσα;

Οι μέρες μου στη Νάουσα μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Είναι μια όχι και τόσο ενδιαφέρουσα ρουτίνα στην οποία οποιαδήποτε μικρή αλλαγή και κάθε καινούρια παρατήρηση μοιάζουν μεγαλειώδεις. Καφές, πρωινό, τακτοποίηση του εργαστηρίου, ζωγραφική. Έπειτα σούπερ μάρκετ και μεσημεριανό με τη γιαγιά μου, ακολουθεί καφές, ζωγραφική, υπολογιστής, ύπνος. Κάθε διάρρηξη αυτής της ρουτίνας είναι το ίδιο ενοχλητικήόσο και ευπρόσδεκτη.

Μπορείς να μου περιγράψεις το εργαστήριο σου και τι βλέπεις από το παράθυρο;

Το εργαστήριο μου βρίσκεται στον κάμπο της ΝάουσαςΗμαθίας πολύ κοντά στην πόλη και είναι το παλιό ψυγείο φρούτων του παππού μου. Εκεί συντηρούσαμε τα μήλα πριν πάνε στη λαϊκή. Τα τελευταία χρόνια το έχω μετατρέψει σε ένα ευρύχωρο εργαστήρι στο οποίο και διαμένω. Αναμφίβολα ο τόπος υπεισέρχεται στη ζωγραφική μου. Μια κερασιά, μια μουριά, και μια ψηλή οξιά φαίνονται από το παράθυρό μου.

Γιατί επέλεξες τα στρώματα αντί για τελάρο;

Η ίδια η ζωγραφική καλεί κάποιον να εξετάσει τον τρόπο στήριξης και την επιφάνεια της εικόνας. Αναζητούσα έναν τέτοιο τρόπο υποστήριξης των ψηφιακών εικόνων που να μην είναι τελάρο ζωγραφικής αλλά ούτε και οθόνη. Μέχρι να βρεθεί η λύση ήταν μπροστά στα μάτια μου επι ένα χρόνο καθώς περνούσα καθημερινά από το ημιυπόγειο ενός τεχνίτη στρωμάτων χαζεύοντας τα όπως ήταν στοιβαγμένα. Το στρώμα είναι κάτι ενδιάμεσο, ένα μαλακό και χορταστικό τελάρο ζωγραφικής συνάμα όμως και ένα portal για τους ενυπνίους.

Ποιο ήταν το αγαπημένο σου video game; Πόσες ώρες έπαιζες ασταμάτητα;

Έχω περάσει πολλές ώρες στο Old School Runescape με το να φαρμάρω χρυσό και να ανεβαίνω επίπεδα εκτονώνοντας τα ένστικτα της απληστίας και της συσσώρευσης. Πιο πολύ σαν κάτεργο θα το περιέγραφα παρά σαν παιχνίδι. Παραμένει αγαπημένο παρόλα αυτά.

Ποιο ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που παίρνει κάποιος από τη Σχολή Καλών Τεχνών;

Η σχολή αποτελεί έναν εύφορο και δυναμικό χώροανθρώπων και ιδεών. Αυτό που μαθαίνει κανείς είναι οι τρόποι που σχετίζεται ο ίδιος μέσα σ’ αυτό το οικοσύστημα. Αν και κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει στο έργο ατομικά, οι ιδιαίτερες συνενώσεις των ανθρώπων μπορούν.

Τι νιώθεις όταν βλέπεις κάποιον να παρατηρεί έναν πίνακά σου;

Αναρωτιέμαι αν το έργο τον κοιτάζει πίσω.

Ο Ζήσης Μπλιάτκας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1992 και μένει στη Νάουσα, στην Ημαθία. Οι πίνακές του περιλαμβάνουν τη χρήση παλαιών προγραμμάτων ζωγραφικής στον υπολογιστή, καθώς και έργα σε καμβά και χαρτί. Είναι απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών Φλώρινας και κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στις Καλές Τέχνες από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας. Από το 2023, είναι στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα “Συστηματική Φιλοσοφία” στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, τη Νέα Υόρκη, τη Μύκονο, και έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και το Βερολίνο. Ήταν ιδρυτικό μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας στον συλλογικό καλλιτεχνικό φορέα ατόμων με ή χωρίς αναπηρία, “Εν Δυνάμει.”