«Ανασύρθηκε απο τον βυθό του Θερμαϊκού το "Φεγγαράκι" της Θεσσαλονίκης απο την ομάδα εθελοντών δυτών». Ήταν μία από τις συγκινητικότερες ειδήσεις μέσα στο ζόφο των ημερών. Σε μία χώρα που πνίγεται και η ίδια καθημερινά, στα μικρά και μεγάλα δράματά της, ενίοτε λάμπει η ελπίδα.
Ο δημόσιος χώρος είναι όλων μας, αλλά του συμπεριφερόμαστε σαν να μην είναι κανενός. Η δημόσια σφαίρα είναι με την ευρεία έννοια η άλλη μισή μας ζωή, η πολιτική, η εθνική οικονομία, οι δρόμοι τα πάρκα, τα γλυπτά. Η περιφρονητική συμπεριφορά εκδηλώνεται κατά βάση με ένα ισχυρό μηδενιστικό αίσθημα υποτίμησης, απαξίωσης και ενίοτε βαρβαρότητας. Δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η προάσπιση και αναβάθμιση της δημόσιας σφαίρας, γυρνάει πάντα σαν γενναία και πολλαπλασιαστική αντιπαροχή στη ζωή μας. Σαν συλλογικό δώρο στην ατομική ευημερία.
Το «Φεγγάρι» της Θεσσαλονίκης, γλυπτό του Παύλου Βασιλειάδη του 1997, είτε πιθανώς σαν εύκολος χουλιγκανικός στόχος στο άκρο του κρηπιδώματος της θάλασσας είτε ως εθνικιστική διέγερση μιας άρρωστης φαντασίωσης της ημισελήνου, είτε ακόμη ως ελεεινός, εντυπωσιθηρικός ακτιβισμός ανεγκέφαλων «αποκεφαλίστηκε» και με δύο διαδοχικές ενέργειες πετάχτηκε και πνίγηκε στη θάλασσα. Τραγική ειρωνία. Απο τη θάλασσα ξεκίνησε το ταξίδι του όταν πρωτοτοποθετήθηκε πριν χρόνια μέσα στο νερό στο ύψος της πλ. Αριστοτέλους. Ισως σωστότερα, αφού εκεί διατηρούσε αχνοφωτισμένο την φυσική απροσπέλαστη μυθολογία του ως φεγγάρι που δεν αγγίζεται ποτέ από ανθρώπινο χέρι. Το επιβεβαίωσε και το σαρκαστικό σχόλιο του καλλιτέχνη κατά τις ημέρες που το φεγγάρι ήταν βυθισμένο στον πάτο του Θερμαϊκού: «Ταιριάζει περισσότερο μέσα στη θάλασσα, ας μείνει εκεί»
Το «Φεγγαράκι» της Θεσσαλονίκης μετά την περιπέτειά του ανασύρθηκε και ξαναστάθηκε στη φυσική του θέση. Έτσι αναβαπτίστηκε στη συλλογική συνείδηση της πόλης. Από καταφρονεμένο γλυπτό έγινε κάτι σαν αδιαπραγμάτευτο σύμβολο του πολιτισμού της καθημερινότητας και του δημόσιου χώρου. Δεν χρειάζεται προστασία πλέον. Θα το περιφρουρεί από εδώ και πέρα η αγάπη και το άγρυπνο μάτι των χιλιάδων ενεργών πολιτών.
Με αφορμή τα 200 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου λογοτέχνη, η διεθνής έκθεση «Ιούλιος Βερν 200: Η Συναρπαστική Εμπειρία» κάνει στάση στο Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος
Το «Σκοτεινό γυαλί» του Αλέξανδρου Καπετάνου, σε επιμέλεια Χριστόφορου Μαρίνου, μεταφέρει στη ζωγραφική τους πολυελαίους του θεατρικού έργου, ανάμεσα στη μνήμη, το σκοτάδι και ένα φως που μόλις διακρίνεται
Η «FROM CHANIA TO PAROS 1995-2026» συγκεντρώνει στην Πάρο καλλιτέχνες που συνδέθηκαν με μια εικαστική διαδρομή τριών δεκαετιών, από την γκαλερί «Τζάμια-Κρύσταλλα» μέχρι το t.k. place Art Gallery
Αντικείμενα και τεκμήρια της Ελλάδας των 80s, πολιτικές γελοιογραφίες της Μεταπολίτευσης, αρχιτεκτονικές μινιατούρες της προσεισμικής Κεφαλονιάς, φιγούρες του Καραγκιόζη και υλικό για τη σχέση μουσικής και κινηματογράφου
Ο ζωγράφος παρουσιάζει παράλληλα τις εκθέσεις «Κλεμμένος Πειρατής» και «Beauty and Blue» στην Kapopoulos Fine Arts και στο «Πάτμιον» Πνευματικό Κέντρο.
Η πρώτη Cycladic Biennale ανοίγει τον διάλογο ανάμεσα στη σύγχρονη τέχνη, τη μνήμη και τον νησιωτικό χώρο, μετατρέποντας το νησί σε έναν ανοιχτό εκθεσιακό χάρτη
Ο ιστορικός τέχνης και επιμελητής δεν αφηγείται ιστορίες άλλων, αλλά επιμελείται το ίδιο του το βλέμμα: τις εμμονές, τις επιστροφές και τις αγάπες που το διαμόρφωσαν.
46 καλλιτέχνες από 10 διαφορετικές χώρες της υφηλίου, θα φωτίσουν τα ζητήματα του σύγχρονου κόσμου, μετατρέποντάς τα σε μια εμπειρία συλλογικού στοχασμού, ενσυναίσθησης και θεραπείας
Έξι νέοι καλλιτέχνες καλούνται να δημιουργήσουν έργα για την καλοκαιρινή ραστώνη στην έκθεση «Midsummer Party: Reflections on Space and Time — Don’t Ask Me Why»
17°
