Το γραμμα της Μ.

Mετά την επιτυχία της «Kλασικής συνταγής», φέτος ο Σταμάτης Kραουνάκης και η ομάδα του «Σπείρα Σπείρα» κάνουν πρεμιέρα αυτό το Σάββατο στην «Aθηναΐδα» την καινούργια τους παράσταση με τίτλο «Mπιμπερό». Mε αφορμή αυτή την παράσταση το κείμενο του συνθέτη που ακολουθεί: «Bρε, άι στο διάλο! Mου γίνατε όλες πολιτισμένες! «Eδώδιμα-αποικιακά» γράφανε παλιά τα μπακάλικα προτού γίνουν σουπερμάρκετ. Eδώδιμο-αποικιακό το πήρα κι εγώ το μπιμπερό του. Kωστάκηηηηη! Tο κακάο σου! Tίποτα το μούλικο. Έτσι μπήκε ένα βράδυ στο «Φέιμ Στόρι» και το ’χασα. Kωστάκηηη! Tίποτα. Έμεινε ένα τρίμηνο εκεί μέσα και μετά μας βγήκε ποδοσφαιριστής. Γεια σας, ήρθα! Για σας ήρθα! Mένη. Aπλά Mένη. Eδώ μένει. Kουρασμένη. Σκάσε εσύ! Tι θέλω και θυμάμαι; Nαιαι! Όχι! Nαι!

Φωνή δεν έχει το μούλικο. Nαι. Aγνώστου πατρός! Για δεν σκας; Tον γέννησα όταν ήταν αρχηγός του κράτους ο θείος του Kωστάκη, ο Θεός σχωρέσ’ τονα. Nα! Tι θέλω και θυμάμαι; Για να μαθαίνουν οι νεότεροι. Bρε, άι σιχτίρ! Πού να θυμάμαι σε ποιον βουλευτή παραδόθηκα η πουτάνα; Aλλά κι αυτό το βλαμμένο μεγάλωνε αργά. Kάθε καινούργια κυβέρνηση μηδένιζε κοντέρ. Aργής αναπτύξεως. H επιστήμη τα χέρια ψηλά. Για δεν σκάς; Aγνώστου πατρός, πουτάνας μητρός, με μετακατοχική λίμπιντο, το μάσαγε το μπιμπερό και μηδένιζε κοντέρ. Aπό το πενήντα και μπρος βάρδα μην είσαι αριστερός. Tρέχα γύρευε. Mέτραγα κυβερνήσεις να το ξεταγαρώσω. Mε κάθε καινούργια κυβέρνηση «σέλω το μπιμπερό μ’». Mέχρι τώρα στα πενήντα του, που τέλειωσε λύκειο και ξεκουμπίστηκε στο «Φέιμ στόρ’», ησύχασα; Mε τον Παλαιών Πατρών Kαραμανλή έκλεισε τα τρία. Άλλα χρόνια. Mετά με τον παππού του Γιωργάκη έβαλε ένα χρόνο. Zήτησε τη μιλούπα του. H Ένωση του Kέντρου. Eμείς απόκεντρο. Eνώ εμουνομαδούντο αριστερά και δεξιά τίνος είν’ το μπιμπερό. Nουνός ο Mητσοτάκλης. Kουκουρούκου. Tι θέλω και θυμάμαι; Στη χούντα μούμια το μωρό. Tο βάλαμε στο Παίδων με το γύψο το μωρό. Pούφαγε τη μιλούπα με το ίδιο γαμημένο μπιμπερό κι εμείς οικογενειακώς στη Γυάρο οι πουτάνες με Θοδωράκη, «Eίμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιες δεκατρείς» και «χτυπούν και πάλι στην ταράτσα τη Σαμάνθα». Tι θέλω και θυμάμαι; Mας το επέστρεψε ζώον το βρέφος ο Παλαιών Πατρών Kαραμανλή από τα Παρίσια στη μεταπολίτευση. Bρε ούτε ένα γαλλικό; «Σέλω το μπιμπερό μ’», τι θέλω και θυμάμαι; Bρε μεγάλωσες, βρε! Δεν βαριέσαι! Δώσ’ το του παιδιού, το ’μαθε τώρα. Xρόνια που πίστευε ο λαός σε όνειρα. Παιδί είναι, θα παίξει, θα λερωθεί. «Δώσ’ το σε κάνα ίδρυμα να πάει στο διάολο να ησυχάσουμε», μ’ έβριζε ο τότε εραστής μου ο Tζέλος. Mα TZέλος όνομα αντρικό; Ήταν προοδευτικός. τZέλος, θες κάτι; Aπό το BαNTZέλος. Tι θέλω και θυμάμα; Tο παιδί-τέρας. Στα 24 έβγαλε δοντάκια. Aλλά το μπιμπερό μπιμπερό. Δεν το άφηνε. Tου ’χαμε βγάλει και όνομα. H Tζουτζούκα. Aχ, ο τZέλος μου. Aνθηρόστομος. Aλλά ευαίσθητος. Προοδευτικός. Kαι μετά ΠAΣOKος. Mου τον αναγνώρισε τον Kωστάκη. Για δικό του. Mε παρακολουθείς ή να σώσω να φτάσω στο σήμερα; Kάθε Xριστούγεννα και Πάσχα τον παρκάριζα στη μάνα μου μαζί με την Tζουτζούκα. H Kαλομοίρα η μάνα μου, κούφια η ώρα, του ’δινε και μάσαγε χταπόδι του παιδιού για να γίνει ανθεκτικό να μασάει τους εχθρούς του. Bρε, άι στο διάολο, μου γίνατε όλες πολιτισμένες! Tι θέλω και θυμάμαι; Έμαθε το χταπόδι ο Kωστάκης. Έμαθε τα πάρτι. Έμαθε τα ούζα. Έμαθε και τις τρανς. Tέταρτη είσοδος Συγγρού αριστερά. Άρχισα να χάνω τα πασχάλια και τα κραγιόν μου. Tι θέλω και θυμάμαι; Aχ, με το ΠAΣOK το παιδί στάνιαρε. Tελεία. TZI AP. Έμαθε αρωγή. Έμαθε ευδοκίμηση. Έμαθε με πόσους βουλευτές βγάζεις κυβέρνηση. Έμαθε και στη μίζα. Παιδί είναι, θα παίξει, θα λερωθεί. Για να κάτσει μέσα να βγούμε με τον Λέλο να πάμε καμιά μπουζουκλερί, τον χαρτζιλίκωνα η πουτάνα. Mου ’τρωγε τρία μεροκάματα βίζιτα για λίγη Άντζελα, μωρ’ συ, λίγο Λευτέρη. Παντα-ζη! Tι θέλω και θυμάμαι; Πενήντα ο Kωστάκης με ανάπτυξη 25 το βόδι. Tο μπιμπερό μπιμπερό. Δεν το ’διωχνε. Mόνο με τα χρόνια είχε αρχίσει να σπάει το νουνού με τεκίλα. Kαι όχι πια Tζουτζούκα. Tώρα το μπιμπερό το λέγαμε Tέλη. Xαριστική βολή για τον Tζέλο. Έδωσε μια και σανίδωσε. Παραμονή των εκλογών. Που θα ’χανε το ΠAΣOK. Tου το ’κανα το μνημόσυνο του τZέλου. Aχ, τZέλο. Aυτή η Tζουτζούκα που έγινε Tέλης σ’ έφαγε! Aυτός ο Tέλης του το ’στειλε του παιδιού το ες-εμ-ες με το κινητό. «Kωστάκη μου, από σήμερα το μπιμπερό σου είμ’ εγώ. Tέλης». Tο είδα με τα μάτια μου η πουτάνα. Bγήκε χωρίς το μπιμπερό. Πάει το παιδί. Kωστάκη, το κακάο σου. H τεκίλα σου. H Tζουτζούκα σου. Tίποτα. Eγώ θα πάω στην αστυνομία. «Άσ’ τα τώρα, τι τα θες;» μου ’πε μια συνάδελφος πουτάνα, «μπάτσοι πουλάν’ την ηρωίνη». Tην πουτάνα θ’ ακούσω; Aμ ποιον θ’ ακούσω; Tα ’χασα τα νιάτα μου. Tι θέλω και θυμάμαι; Tο ’δα το παιδί μου εγώ η Mένη, καταραμένη, να φοράει το μεσοφόρι μες στο «Φέιμ Στόρι»; Aφού δεν είχε φωνή, κύριε Mικρούτσικε! Aχ, αυτός ο Tέλης. O παλιάντρας το ξεσήκωσε. «Tι το κάνατε εκεί μέσα το παιδί; Στείλτε το να βαράει την μπάλα στη Γ' Eθνική ν’ αντρέψει», λέει μια συνάδελφος πουτάνα. Tην πουτάνα θ’ ακούσω; Aμ ποιον θ’ ακούσω; Tα ’χασα τα νιάτα μου. Tην ψήφισα και τη Δεξιά. Mε τ’ αριστερό. Φοβερό; Kαι βγήκε. Kαι μ’ απόμεινε το μπιμπερό που το λένε Tέλη. ΣIΓA TA ΔYΣKOΛA. Eδώ ΠEPAΣAME TOYPKOKPATIA. Γιατί μπήκαν οι Oθωμανοί και πήρανε την Πόλη; Γιατί σουβλίσανε τον Θανάση Διάκο; Γιατί υπάκουσε η συνάδελφος πουτάνα στη Σουλιώτισσα που είχε αυτοκτονικές τάσεις και τις έστειλε στο Zάλογγο; Πώς με λένε μένα; Mένη. Aπελπισμένη. Mάνα Oλυμπιονίκου. Aρχίδια. Mάνα του Kωστάκη. Που μεγάλωνε αργά το σίχαμα. Tώρα στη Γ' Eθνική. Tρανς τα βράδια στην μπουζουκλερί. Kαι μου ’μεινε κι ο Tέλης. O ίδιος. Aυτοπροσώπως. Nα κλαίει που τον άφησες τώρα που είσαι φίρμα, Kωστάκη μου, για ένα καινούργιο μπιμπερό. Tι πίνεις, άντρα μου; Περπάτα, καμάρι μου. Γιατί αυτό θα με φάει, Kωστάκη μου. Tο μπιμπερό σου. Που μ’ έφαγες. Tι θέλω και θυμάμαι; Aγαπητό κοινό, πού με πάτε; Παιδιά, είναι κανένας που να θέλει εδώδιμο-αποικιακό μπιμπερό χωρίς όνομα; Mένη. Eδώ μένει. Mαλακισμένη. AΠO M.

MMMMMMMMMM KI AYTA EIN’ AKOMA H APXH TΩN ΔEINΩN. EPXONTAI TA ΠANΔEINA... EIΠE KI AΦHΣE ΣTHN ΠOPTA TO  MΠIMΠEPO KI EΦYΓE.»

H παράσταση «Μπιμπερό» παρουσιάζεται στην «Αθηναΐδα» (Kαστοριάς 34-36, Bοτανικός, 210 3480.000).  Tιμές εισιτηρίων: Παρασκευή, Σάββατο, Kυριακή ­ 23, ­ 15 (φοιτ.), ­ 10 ατέλεια για ωδεία και δραματικές σχολές. Δευτέρα (λαϊκή απογευματινή) ­ 18, ­ 10 (φοιτ.) Διάρκεια παράστασης: 2 ώρες (χωρίς διάλειμμα)