Πολιτικη & Οικονομια

Αριστερά και εξουσία σε ένα βίντεο

Ο συνδυασμός που σκοτώνει

20.09.2018, 11:23
Μάνος Βουλαρίνος
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Μουσικη Loreen: Όταν μπήκα στον χώρο της μουσικής, οι δυνατές γυναίκες δεν ήμασταν ο κανόνας

Ελένη Βαρδάκη

Καβάλα 1917. Ένα δάσος καπναποθηκών καταλαμβάνει το κέντρο της πόλης και συνεχίζει σκαρφαλώνοντας στα γύρω υψώματα. Συλλογή Bundersarchiv, Bild 104-2848

Βιβλιο Ακολουθώντας τον μίτο του καπνού: Πώς η Καβάλα μετατράπηκε σε σηµαντικό εξαγωγικό λιµάνι των Βαλκανίων

Μανίνα Ζουμπουλάκη

Κοσμος Podcast Χώρες κομμένες στα δύο | Κορέα, η χώρα που χωρίστηκε και δεν ενώθηκε ποτέ

Επιστήμη Μπινάζη

Όποιος έχει μπει στον κόπο να διαβάσει λίγο (ή και πολύ) ιστορία γνωρίζει πως ο συνδυασμός της Αριστεράς με την εξουσία είναι ένας συνδυασμός που σκοτώνει. Τις περισσότερες φορές κυριολεκτικά. Όπως φαίνεται η μοίρα κάθε επαναστάτη είναι να γίνει δικτάτορας (πράγμα όχι πολύ περίεργο αν κανείς σκεφτεί ότι αυτό που έχεις κερδίσει με τα όπλα και με κίνδυνο της ζωής σου δεν το παραδίδεις έτσι εύκολα) και οι υποσχέσεις για δικαιοσύνη και ελευθερία περιορίζονται στους στίχους ύμνων που από επαναστατικοί γίνονται φιλοκυβερνητικοί και διδάσκονται υποχρεωτικά στα σχολεία.

Όποιος δεν τα έχει καλά με την ανάγνωση μπορεί να παρακολουθήσει το βίντεο του ηγέτη της Βενεζουέλας, του συντρόφου Μαδούρο, να απολαμβάνει τις κρεατάρες και την πουράκλα του στο εστιατόριο του Τούρκου σελέμπριτι μάγειρα Σoλτ Μπαέ (ή καπως έτσι). Το θέαμα θα ήταν απλώς κιτς αν οι άνθρωποι που έχουν την ατυχία να απολαμβάνουν την ηγεσία του συντρόφου Νικολάς δεν λιμοκτονούσαν και δεν ζούσαν σε μια χώρα της οποίας την οικονομία θα μπορούσα να περιγράψω σαν σαπιοκάραβο που βουλιάζει αν ήθελα να την εξωραϊσω.

Μέχρι πριν πολλά χρόνια οι ηγέτες των επαναστάσεων που πετύχαιναν μπορούσαν να απολαύσουν τα αγαθά της κυριαρχίας τους ανενόχλητοι και μακριά από τα βλέμματα των αφελών θαυμαστών τους. Δυστυχώς στον 21ο αιώνα σχεδόν όλα αποκαλύπτονται γρήγορα και ο μύθος του αριστερού ηγέτη που νοιάζεται και συμπάσχει με τον λαό του δεν είναι –δυστυχώς για τους εμπόρους της επανάστασης– η εξαίρεση. Και μπράβο του.