Η Θεσσαλονίκη του Χρήστου Κιούση

Παραμένων στην πόλη για καλοκαίρι. Ή τουλάχιστον για το μεγαλύτερο μέρος αυτού. Είμαι βετεράνος του αθλήματος, φίλοι μου, κάτι σαν τον Κλιντ Ίστγουντ του αστικού ψημένου τσιμέντου, από τότε που ονειρευόμουν στην Αθήνα τις νύχτες ότι έσπρωχνα με τις πατούσες μου την απέναντι πολυκατοικία για να μπορέσω να αποκτήσω μερικά έξτρα κυβικά εκατοστά αέρα και να κοιμηθώ. Στη Θεσσαλονίκη μου τα πράγματα είναι πολύ ευκολότερα. Αν έχεις για βάση ύπνου το Πανόραμα με τα δεντράκια του, ο ύπνος είναι δροσερός και η πρωινή διάθεση πολύ καλύτερη. Εδώ δεν χρειάζομαι το αθηναϊκό μου Tenere για να κόβω χιλιόμετρα μεταξύ Δεξαμενής και Λαιμού, μου αρκεί το ταπεινό μου 180άρι Hexagon για να κινηθώ με ευελιξία δίχως λεπτό χαμένο σε αναζήτηση parking και περιττά στριμωξίδια στην Τσιμισκή και στη Νίκης.

Φιλί στο κορίτσι μου που σκαρφαλώνει σαν υπερήρωας στο πατάρι του Ιανού της Αριστοτέλους και πρωινό καφεδάκι στο ιερό τετράγωνο Παλαιών Πατρών Γερμανού-Ζεύξιδος-Ικτίνου-Τσιμισκή, όπου έχω φτάσει μέσω Προξένου Κορομηλά ρίχνοντας καμιά κλεφτή ματιά σε Ζήγρα και 2nd floor για καμιά οικιακή αγορά που δεν χρειάζομαι αλλά «χρειάζομαι». Αγαπημένο κέντρο. Κάποτε θα σου έρθω και θα σε περπατάω εξαντλητικά.

Ραδιόφωνο στον imagine 89,7 τους δυο από τους τρεις μήνες του θέρους το μεσημεράκι, φαγητό με τα παιδάκια μου και αθλοπαιδιές. Τενισάκι στα χώματα του Salonica, του Raquette και του Ομίλου στο Βυζάντιο, ορθοσωμικό τράβηγμα με τη Μαρίνα Ζερβακάκου για τα γεροντοσκευρώματα ή ποδηλατάδα όσο αντέχουν τα πιτσιρίκια στη Νέα Παραλία. Πρέπει το κορμί να κάνει χώρο για τις βραδινές προσλαμβάνουσες θερμίδες της Pozzeli στη Βαλαωρίτου, του Φρυ στα Λαδάδικα ή του Σέμπρικο πίσω από τα δικαστήρια και τα κρασιά που μου έμαθε το Χρυσάκι μου στο Cinque Terre της Βίκτωρος Ουγκώ, στο City Zen και στο .es πλάι στα τείχη.

Κι έπειτα ήρθαν τα cocktails. Στο Limani απομονωμένος από τις τσιφτετελομανούλες της παραλίας, στην Cantina Tropicana της Στοάς Κολόμβου, στη Στοά της Βηλαρά ή στο La Doze, στο Local και στη Vogatsikou 3 παίρνουμε παρουσίες αυτών που επιμένουν ή απομένουν στο καλοκαιρινό άστυ.

Θερινό σινεμά. Καλοκαιρινός Γούντι Άλεν ή γαλλική κωμωδία στο Ναταλί και στο Σινέ Πανόραμα, όπου οι καρέκλες γράφουν ΕΥΑΘ μάλλον για να μας θυμίζουν ότι ο κινηματογράφος και το νερό είναι τα σπουδαιότερα λαϊκά αγαθά.

Συναυλίες καλοκαιρινές όσο περισσότερες γίνεται. Στο Γης, στο Δάσους, στο Κόδρα, στον Μύλο και στο Fix, στη Μονή Λαζαριστών, στο Λιμάνι, που καράβια πια δεν έρχονται λες και φοβούνται μην ξεμυαλιστείς κι εγκαταλείψεις την πόλη.

Κι αν τόσο ζήλεψες τις αναρτήσεις στο instagram με τις ακροθαλασσιές και τις αμμούδες, πάρε νύχτα την παρέα σου και μπίρες κι άναψε μια φωτιά στην άμμο της Αγίας Τριάδας χωρίς να κινδυνεύεις να σε φωτογραφίσουν με το περσινό σου μαγιό...

*Ο Χρήστος Κιούσης είναι συμπαρουσιαστής του Ράδιο Αρβύλα και ραδιοφωνικός παραγωγός στον imagine 89,7.