Η Κάρπαθος του Βασίλη Χαλκιά

Όταν κάθε χρόνο φεύγω από την Αθήνα για τις καλοκαιρινές διακοπές, οι συνάδελφοί μου στην Αττική Οδό δεν με ρωτάνε πια πού πάω. Έμαθαν, τόσα χρόνια τώρα, ότι ο προορισμός μου δεν είναι άλλος από την Κάρπαθο, ο τόπος που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Τον λατρεύω αυτόν τον μακρινό τόπο, απολαμβάνω τις διακοπές μου εκεί και με κάθε ευκαιρία τον επισκέπτομαι οικογενειακώς. Μάλιστα πολλές φορές χαριτολογώ αποκαλώντας σωβινιστές όλους όσοι λένε ότι ο τόπος τους είναι πιο όμορφος από την Κάρπαθο.  

Η Κάρπαθος είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε έκταση, μετά τη Ρόδο, νησί της Δωδεκανήσου με έκταση 301 τετραγωνικά χιλιόμετρα που μαζί με την παρακείμενη, ακατοίκητη σήμερα νήσο Σαρία, φθάνει τα 324 τετραγωνικά χιλιόμετρα και με ένα μόνιμο πληθυσμό γύρω στα 6.500 άτομα. Το εξαγώγιμο προϊόν της ήταν η μετανάστευση, η οποία αρχίζει την περίοδο του μεσοπολέμου, όταν το νησί τελούσε υπό ιταλική κατοχή, και κορυφώνεται τη δεκαετία του ’50 με πλήθος Καρπαθίων να μεταναστεύει για τις ΗΠΑ κυρίως, αλλά και δευτερευόντως για τον Καναδά και τη μακρινή Αυστραλία. Τα δώδεκα χωριά της Καρπάθου άδειασαν από κόσμο, σπίτια έμειναν ερμητικά κλειστά για χρόνια, οι δρόμοι και τα σοκάκια χορτάριασαν και οι μισοί από τους λιγοστούς κατοίκους των χωριών που δεν έφυγαν στα ξένα «τράβηξαν» για την Αθήνα και τη Ρόδο. Στην καρδιά όμως όλων μας έμεινε βαθιά ριζωμένος ο μαγικός τούτος βράχος, αυτός που γίνεται αιτία και αφορμή να γυρίζουμε στον τόπο μας τα καλοκαίρια, να ζωντανεύουν τα χωριά, να ανοίγουν ξανά τα κλειστά σπίτια, να γεμίζουν οι παραλίες με κόσμο και βουή, να γίνονται γάμοι παραδοσιακοί και βαφτίσια και όλοι μαζί, ξενιτεμένοι και ντόπιοι, να ξαναβρισκόμαστε για να γλεντήσουμε στα καλοκαιρινά πανηγύρια όλων των χωριών του νησιού, αναπολώντας τις παλιές καλές εποχές των νεανικών και ανέμελων χρόνων.

Και αν όλα αυτά είναι ο λόγος που κάνει τους απανταχού Καρπαθίους να μην ξεχνάνε και να γυρνάνε στον τόπο τους, τι είναι αυτό που θα κάνει αυτούς που δεν έχουν ρίζες στο νησί να το επισκεφτούν; Σίγουρα δεν είναι η μακρινή θαλάσσια διαδρομή των 18 - 24 ωρών από τον Πειραιά, εκτός και αν κάποιος θέλει να συνδυάσει τις διακοπές του με την περιπέτεια μιας κρουαζιέρας στο Αιγαίο. Η συχνή όμως αεροπορική σύνδεση του καλοκαιριού με το μεγάλο και σύγχρονο αεροδρόμιο διευκολύνει τους προνοητικούς που από νωρίς έκλεισαν τα εισιτήριά τους.

Το νησί άργησε να αναπτυχθεί, ο τουρισμός πήρε την πάνω βόλτα μόλις τη δεκαετία του ’80 και έτσι οι ξενοδοχειακές υποδομές είναι καινούργιες, με το νησί να διαθέτει πλήθος μικρών οικογενειακών μονάδων αλλά και μεγάλα και πολυτελή συγκροτήματα που μπορούν να ικανοποιήσουν και τον πιο απαιτητικό επισκέπτη. Οι δαντελωτές ακτές, οι υπάνεμες παραλίες με το ψιλό χαλικάκι, τα γραφικά χωριουδάκια, ο αστείρευτος λαϊκός πολιτισμός που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη δραστηριότητα και οι φιλόξενοι άνθρωποι του νησιού είναι οι μαγνήτες που τραβούν τον επισκέπτη.   

Η Κάρπαθος είναι ένας τεράστιος βράχος ριγμένος στη θάλασσα του Αιγαίου, ένα βουνό που οι χαράδρες του σπάνε απότομα και δημιουργούν εκπληκτικές παραλίες, με τα πεύκα να φθάνουν μέχρι το γιαλό και τα πρασινογάλανα νερά τόσο καθαρά και ξάστερα που, όταν μετράς τις πέτρες στο βυθό, σε κάνουν να πεις, όχι μέσα σου αλλά δυνατά και φωναχτά, «τέλειος προορισμός η Κάρπαθος».  

* Ο Βασίλης Χαλκιάς είναι Διευθύνων Σύμβουλος, εταιρείας Λειτουργίας Αττικής Οδού (Αττικές Διαδρομές ΑΕ), Πρόεδρος της Ένωσης Ελληνικών Αυτοκινητοδρόμων (HELLASTRON), Πρόεδρος της Ομοσπονδία Ευρωπαϊκών  Αυτοκινητοδρόμων (ASECAP)