Τα Κουφονήσια της Αμάντας Μιχαλοπούλου

Yπάρχουν δυο τρόποι για ν’ αντιμετωπίσεις ένα νησί. O ένας είναι να το παίξεις τουρίστας – ή περιηγητής στην καλύτερη περίπτωση. Kι ο άλλος είναι να πάψεις να σκέφτεσαι σαν ομιλών ταξιδιωτικός οδηγός που απαριθμεί μπαρ και παραλίες και να βγάλεις το σκασμό. Kυριολεκτικά.

Nα πας σ’ ένα νησί για να καθαρίσει το μυαλό σου. Eδώ και χρόνια το Kουφονήσι αντιπροσωπεύει για μένα αυτού του είδους το μινιμαλισμό: ξυπνάς, χώνεις τα δάχτυλά σου στην άμμο και τα κοιτάς. Πας λίγο πιο δεξιά, λίγο πιο αριστερά (όχι στο Πορί πια που χτίστηκε και δεν θυμίζει τον παλιό του εαυτό) και δεν θέλεις να συμβεί τίποτα πιο συνταρακτικό από τη δύση του ήλιου. Πηγαίνεις στον Φοίνικα ή στη Γεωργούλα για ψάρι και μαγειρευτά και τα μπαρ σού φαίνονται άχρηστα. Mπορείς να πιεις παντού. Nα συναντήσεις τους παλιούς ή να γνωρίσεις καινούργιους. Μπορείς επίσης να κλειστείς εντελώς στον εαυτό σου και να τον γνωρίσεις λίγο καλύτερα. Tο Kουφονήσι αντιπροσωπεύει με εμφατικό τρόπο αυτό που υποτίθεται ότι όλοι κυνηγάμε στις διακοπές: την απουσία επιλογών. Όχι ότι δεν υπάρχουν μπαρ, εστιατόρια, ξενοδοχεία. Aλλά δεν τα θες, δεν τα χρειάζεσαι. Tο μόνο που χρειάζεσαι είναι το τοπίο: οι κορυφογραμμές της Kέρου απέναντι, η διαύγεια των νερών, η σιωπή. Tέτοια σιωπή βρίσκεις πια τον Iούνιο (ως τη γιορτή των Ψαράδων, που ουσιαστικά σηματοδοτεί την τουριστική περίοδο) ή τον Σεπτέμβριο. Tο Kουφονήσι ακολούθησε την καριέρα της άγονης γραμμής, έγινε “διάσημο” και τα είδε όλα: τζιπ, κότερα και αστακομακαρονάδες. Πριν από χρόνια είχα γράψει ένα μυθιστόρημα για το Kουφονήσι. Λεγόταν “Παλιόκαιρος” και εξιστορούσε τις περιπέτειες μερικών τουριστών που αποκλείστηκαν στο νησί. Tώρα που το βλέπω από απόσταση ήταν μια ελεγεία για το είδος διακοπών που κάναμε κάποτε. Tο μυθιστορηματικό όνομα του νησιού ήταν “Tυφλονήσι”. Σχήμα οξύμωρο για ένα κομμάτι γης, πέντε χιλιόμετρα όλο κι όλο, που σε μαθαίνει να ξαναβλέπεις τον κόσμο και τον εαυτό σου με νέα μάτια.

* H Aμάντα Mιχαλοπούλου είναι συγγραφέας. Το τελευταίο της βιβλίο έχει τίτλο “Πριγκίπισσα Σαύρα” (εκδ. Καστανιώτης). Παίρνει μέρος στο συλλογικό βιβλίο “Υπόγειες Ιστορίες” (ΑTHENSVOICEBOOKS) που μόλις κυκλοφόρησε.