Η Κέα της ηθοποιού Αμαλίας Αρσένη

Mια ώρα μόνο από το Λαύριο, από την πλώρη του «Μακεδόνα» αντικρίζω το ψηλό φουγάρο του εργοστάσιου της Πέστη, το μόλο του μικρού λιμανιού της Κορρησιάς, το ερημικό εκκλησάκι της Αγίας Ειρήνης και τις μενεξεδένιες βουνοπλαγιές που οδηγούν στην ειδυλλιακή χώρα. Φτάνω άλλη μια φορά στην Τζια, έτοιμη να μην κάνω τίποτα άλλο παρά να χαλαρώσω, να διαβάσω ένα βιβλίο, να κολυμπήσω στα «βουνίσια» νερά του Κούνδουρου, όπως έλεγε ο παππούς μου, και να περπατήσω στα στενά γραφικά δρομάκια της Ιουλίδας. Να γεμίσω πάλι τις μπαταρίες μου.

Κάθε φορά που φτάνω στο λιμάνι γυρίζει ο χρόνος πίσω, όταν για πρώτη φορά με οδήγησε η γιαγιά μου περήφανη στο ορμητήριό της: στο μεγάλο κάτασπρο μύλο στο ακρωτήρι της Μακρυοπούντας που δεσπόζει στα βράχια, αφέντης του Αιγαίου που απλώνεται μπροστά. Ένας από τους πολλούς μύλους που χτίστηκαν με μεράκι τη δεκαετία του ’60 και του ’70 από απαράμιλλους λαξευτές της πέτρας, όμοιοι των οποίων δεν υπάρχουν πλέον. Δίπλα τους οι παλιές καθικιές και οι «παναγιές», μαντρότοιχοι δηλαδή που συγκρατούν το λιγοστό χώμα και τη βλάστηση.

Θυμάμαι ακόμα με νοσταλγία το ετήσιο πανηγύρι του Άγιου Αιμιλιανού, όπου οι άνθρωποι ξεχύνονταν στους χωματόδρομους με τα μουλάρια τους για να προσκυνήσουν την εικόνα του αγίου και να βρεθούν όλοι μαζί για να πιουν και να τραγουδήσουν στις τριγύρω παραλίες. Τα χρόνια πέρασαν, η Αλέκα, ο Πέλος, ο Τάσος, η Ελένη δεν υπάρχουν πια, αλλά η Τζια παραμένει όπως την ήξερα και την αγάπησα: ξερή αλλά καρπερή ταυτόχρονα, απόμακρη αλλά και φιλική, κλειστή αλλά και ανοιχτή σ’ αυτούς που θα θελήσουν να την ανακαλύψουν.

* Η Αμαλία Αρσένη είναι ηθοποιός.