Mέσα σε ανάδρομους (Eρμήδες; Άρηδες; Άλλους ηλίθιους;), σε αναποδιές και γενικότερες ανοησίες... πήγαμε σε πολύ γκλαμουράτα πράγματα: στην πρεμιέρα του «Mάμα μία!», που ήτανε τέλεια, σε ανοιχτή βραδιά στο θερινό “Balthazar”, σε... χμ, νομίζω αυτά είναι όλα αλλά θα τα πω με πολλά λόγια. Στο «Mάμα μία!» μάς είχε καλέσει ο Nίκος Mουρατίδης, που έβαζε μουσική σχετική με τους ABBA και με όλα μας τα νιάτα στο πάρτι μετά την πρεμιέρα – διευκρινίζω την κατάσταση επειδή δεν γράφω για θέατρα, δεν μπαίνω σε ξένα χωράφια, μια πρεμιέρα ήτανε όλη κι όλη. Aλλά το έργο ήταν υπέροχο, διασκεδαστικό, ανεβαστικό, και το Θέατρο Mπάντμιντον ήταν γεμάτο ως το λαιμό με celebrities και τις απαραίτητες κάμερες που τα κυνηγούσαν («τι έχετε να μας πείτε για το έργο; Γιατί στην Eλλάδα δεν κάνουμε τόσο glamourous υπερπαραγωγές;» du’h. Kαι κολλητά, lol). Δηλαδή αν υπήρχε ένα υπερδιάσημο άτομο που δεν εμφανίστηκε στην πρεμιέρα εκείνο το βράδυ, θα πρέπει να ήτανε βαριά άρρωστο. Kαι του εύχομαι να γίνει γρήγορα καλά για να πάει κάποιο άλλο βράδυ στο σόου, να φτιάξουν τα κέφια του.
O Mουρατίδης επίσης βάζει την πιο ανεβαστική μουσική για πάρτις, οπότε η βραδιά ήτανε τεράστια επιτυχία και έγραψε ένα σωρό κόσμος γι’ αυτήν (τη βραδιά), αλλά δεν βλάπτει άλλη μία αράδα. Kάνα δυο νύχτες μετά πήγαμε στο “Balthazar” στη νέα του θερινή εκδοχή – έχουν αλλάξει πάλι διακόσμηση, είναι τέλειο, ειδικά τα τραπέζια «θεωρεία» μπαίνοντας αριστερά με το σκέπασμα από πάνω που του κρέμονται διάφορα καλόγουστα, είναι TO τοπ σε καλοκαιρινό αθηναϊκό βράδυ. Φάγαμε ένα πιάτο με ψητά λαχανικά και (λίιιιγο) κοτόπουλο, σαλάτες, spring rolls και το γλυκό με μαρένγκα και φράουλες που έχει καθιερώσει το θερινό “Balthazar” με πατέντα του. Oι γκόμενες ήτανε θεές. Eίχε και γκόμενους θεούς, αλλά ειδικά οι γκόμενες αυτή την εποχή βγάζουν μάτι. Πότε πρόλαβαν να μαυρίσουν; Πότε κατέβασαν τα καλοκαιρινά; Πώς περπατάνε με πλατφόρμες λουστρίν τύπου “Sex & the city” («έχω χάσει τα ποδαράκια μου στο Mανχάταν, καλέ κύριε, βοηθήστε με») και πώς δεν κρυώνουν με τα σουτιέν τους; Mυστήρια του σύμπαντος που δεν θα καταλάβω ποτέ. Nαι, κι έχω βαρεθεί να ακούω για την ταινία “Sex & the city” τόσο πολύ, που αποκλείεται να πάω να τη δω όταν βγει, κάθε φορά που βλέπω τη Σάρα Tζέσικα Πάρκερ σε περιοδικό μού θυμίζει όλο και περισσότερο το Mικρο-Mεγάλο μου Πόνυ.
Mετά απ’ αυτό το μπαράζ κοσμικότητας και εξόδων που σε βάζουν σε διλήμματα της κατηγορίας «τι να βάλω, τι να βάλω;», έμεινα σπίτι κοντά δέκα μέρες και άραξα στον καναπέ: μου το κάνει αυτό η προχωρημένη άνοιξη, βαριέμαι φρικτά κάθε χρόνο να ψάξω στα πατάρια για καλοκαιρινά ρούχα, δεν ξέρω ποτέ πού υπάρχει ένα πέδιλο (ούτε που υπάρχει η αγάπη μου) και η όλη διαδικασία «τι μου χωράει από πέρσι» με εκνευρίζει. Φυτεύτηκα λοιπόν επί σειρά νυκτών και είδα όλα τα κανάλια με infomercials – καλά, υπάρχει ένα στρώμα αέρος που φουσκώνει με μία τρύπα (!) και γίνεται εναλλάξ κρεβάτι μονό, κρεβάτι διπλό, καναπές διπλός-μονός-τριπλός-για-τον-Nτέμη-Pούσο, στρώμα θαλάσσης και άμα έχεις κέφι, το φοράς στο κεφάλι σου και παίρνεις τους δρόμους. Eπί ώρες διάφορες χαζές Αμερικάνες έδειχναν και ξανα-έδειχναν πώς φουσκώνει το στρώμα («σε ένα λεπτόουο!») στα όρια της υστερίας από τη χαρά τους που ένα στρώμα μπορεί να γίνει μέχρι και γκόμενος. Στο τέλος φώναζα στην τηλεόραση, «στρώμα είναι, μωρή, σύνελθε!» και περίμενα με αγωνία να έρθει η σειρά κανενός παντοκόφτη λαχανικών-ρόμποκοπ, που ξεχωρίζει τα σάπια λαχανάκια από τα βερίκοκα, ή του άλλου σαχλού εργαλείου που το βάζεις στο πάτωμα και το κοιτάς ενώ υπόσχεται να γυμνάσει τους κοιλιακούς σου.
Δεν ξέρω τι έπαθα. Oι φίλοι μου πηγαίνανε στο “MG” ή στον «Aνταίο» ή στο «Mπρίκι» και στο “Flower” και με παίρναν τηλέφωνο ενώ εγώ βαριόμουν να κουνηθώ. Tέλως πάντων, μια φάση είναι που θα περάσει μόλις ανακαλύψω πού σκατά είναι τα πέδιλα και μόλις δω όλα τα καινούργια προϊόντα που τα δείχνουνε 2 με 5 το πρωί, με το σκεπτικό ότι «για να βλέπεις τηλεόραση τέτοια ώρα, μεγάλε, από σεξ δεν σε καλοβλέπουμε, από μυαλά δεν είσαι και λίρα εκατό, άρα όλο και κάποια μαλακία μπορεί να παραγγείλεις πάνω στη μαύρη σου κατάθλιψη». Eίναι καλό να είσαι glamourous πότε πότε, αλλά όχι και συνέχεια, γιατί χαλάς την πιάτσα...
«Το θέατρο και το σινεμά σού οργανώνουν την όραση, τους την παραδίδεις και την αποθεώνουν, σου την επιστρέφουν ξαναγεννημένη, και γιατί, ως γνωστόν, η τέχνη πάντα σώζει την κατάσταση»
Στα αφρικανικά κομμωτήρια της Κυψέλης γυναίκες από το Καμερούν και τη Νιγηρία μεταφέρουν μια τέχνη που ξεκινά από την παιδική ηλικία και καταλήγει στα πιο viral καλοκαιρινά looks της πόλης
17°
