Οι γάτες του Κλείτορα: όμορφες και άγριες κουτσομπόλες

Όσοι αγαπάτε τα μοναδικά αιλουροειδή που μπορούμε να κάνουμε παρέα με σχετική άνεση και χωρίς να κινδυνεύει το λαιμουδάκι μας, δεν μπορεί να μην έχετε προσέξει ότι σε κάθε σημείο αυτής της χώρας, οι γάτες έχουν διαφορετικό στιλ. 

Άλλο στιλ στην πόλη, άλλο αν είναι σε νησί και δη σε παραθαλάσσια περιοχή, διαφορετικές στην ενδοχώρα και φυσικά άλλο στιλ στο νότο και άλλο στον βορρά.

Πάντα κοιτάζω αν ένα μέρος που επισκέπτομαι έχει ζώα. Σκυλιά και γατιά δηλαδή. Έχω γνωρίσει πολλές γάτες αλλά τόσο κουτσομπόλες, φωνακλούδες και γκρινιάρες όπως στο χωριό Κλείτορας στην ορεινή Αχαΐα δεν έχω ξαναδεί. Και όμορφες. Πολύ όμορφες, δεκτικές στα χάδια και άγριες ταυτόχρονα. 

Ζουν σε ένα μέρος με λίγους ανθρώπους - ο Κλείτορας δεν έχει πάνω από 20 μόνιμους κατοίκους- αλλά συμπεριφέρονται πολύ χαλαρά στον άγνωστο επισκέπτη και μου έκανε εντύπωση. Όλες πεντακάθαρες και χορτάτες (χάρη και στον Κύριο Παναγιώτη που τους κάνει σούπερ πρωτεϊνική διατροφή).

Κούκλα και γκρινιάρα. Αυτή η μαυρούλα με την άσπρη βούλα στο στήθος -που μόλις είδατε στο βίντεο- ήταν στην πλατεία του χωριού, δεν έβαζε γλώσσα μέσα της και ήθελε χάδια πολλά. Το ίδιο βράδυ την είδα να κόβει βόλτες στα όρια του χωριού με άλλο στιλ, πιο cat Vs wild.

Κούκλα και απαιτητική. Αράζει στο σπίτι που κοιμήθηκα ένα βράδυ. Ο ιδιοκτήτης την προσέχει σαν παιδί του και αυτή (μαζί με άλλες) όλο απαιτεί περισσότερο φαγητό. Σε κάποια φάση γκρίνιαζε τόσο πολύ που ο γιος του ιδιοκτήτη της έριξε κάτι χορταστικά μπινελίκια (λεκτικά εεε όχι με πρωτεΐνη ή ζάχαρη).

Κούκλες και φωνακλούδες επί 3. Αυτή η μαυρόασπρη στο κέντρο είναι Ο κυνηγός και Η χαδιάρα. Τρομερό combo και κορμί θανατηφόρο. Πιάνει πουλιά στον αέρα (στην κυριολεξία) και είναι η αγαπημένη του σπιτιού. Η πίσω ανοίγει πόρτες, διαρκώς πεινάει και φωνάζει με κάθε ευκαιρία. Νομίζω ότι τα κρύα πρωινά κάνει αγκαλιές με τον κύριο Παναγιώτη (που της έχει αδυναμία).

Ο σιωπηλός φονιάς. Αυτός ή αυτή (ποιος ξέρει) μου θύμισε τον Νυχάρα*. Μα κοιτάξτε φάτσα. Δεν είπε κουβέντα. Με κοιτούσε βλοσυρά και μετά αδιαφόρησε. Αν τον/ την είχε γνωρίσει ο Τ.Σ. Έλιοτ θα τον έκανε ποίημα και η Πατρίσια Χάισμιθ διήγημα. Λίγο «σπασμένη» η φωτό και σόρι αλλά ήταν μακριά, έβαλα ζουμ και δεν έχω σούπερ κινητό.

Μήπως είναι αδελφάκια με τον Νυχάρα; Ποιος ξέρει; Πάντως είχαν ομοιότητες στο χρώμα. Πολύ όμορφη και εξίσου σιωπηλή με τον Νυχάρα.

H επίμονη ακροβάτισσα. Θα μου πείτε σιγά τα αυγά γάτα πάνω σε κλαδιά. Όμως αυτή δεν κατέβαινε σχεδόν ποτέ και διαρκώς με παρακολουθούσε… Ε και γω το έπαιξα λίγο μάγκας ενώ αυτή έπαιζε κρυφτό πίσω από την κολόνα. Τι μπούφος.

Εκτός συναγωνισμού: Πίνω νερό απ' όπου νάναι!

Χωρίς φωτό. Σε ένα στενό καθόταν και περίμενε ένας κεφάλας με κομμένο αυτί και θολό το ένα μάτι. Δεν είπαμε πολλά. Σεβάστηκα την εμπειρία του και συνέχισα τον δρόμο μου. 

Όλες οι γάτες του Κλείτορα είναι σούπερ κυνηγοί ενώ έχουν και αρκετούς κινδύνους να αντιμετωπίσουν. Κυρίως τα κουνάβια με τα οποία γίνονται μεγάλες μάχες, ιδίως όταν τα κουνάβια έρχονται για τα μικρά κάποιας γάτας. Δύσκολα τα πράγματα και με τις αλεπούδες. Το χωριό έχει αρκετές και σύμφωνα με κάτοικο αν η μάχη γίνει σε ανοιχτό σημείο, συνήθως οι γάτες χάνουν. Μόνο μέσα στα στενά του χωριού έχουν πλεονέκτημα. Επίσης η περιοχή είναι γεμάτη αγριογούρουνα αλλά δεν υπάρχουν συγκρουόμενα συμφέροντα με τα γατιά. 

*Ο Νυχάρας είναι ένας από τα γατιά (γάτος βαρύμαγκας του λιμανιού) που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο του νομπελίστα T.S. Elliot «Το εγχειρίδιο πρακτικής γατικής του Γέρο Πόσουμ». Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα για μικρούς και μεγάλους. Βρείτε την έκδοση της Άγρας που είναι δίγλωσση και έχει τα υπέροχα σχέδια του Edwart Gorey.