Τι πραγματικά σημαίνει, γιατί θεωρείται σεξιστικός όρος και πότε επηρεάζει τις σχέσεις μας;
Ο όρος ''daddy issues'' έχει γίνει μία από τις πιο εύκολες ετικέτες που κολλούν σε ανθρώπους – συνήθως σε γυναίκες – για κάθε πιθανή συμπεριφορά στις σχέσεις αλλά και τη σεξουαλικότητα. Αν κάποιος αναζητά περισσότερη επιβεβαίωση, αν προτιμά μεγαλύτερους συντρόφους, αν επιλέγει κυριαρχικούς ρόλους στο σεξ ή ακόμα και αν αποφεύγει τη σεξουαλική επαφή, η κοινωνία είναι έτοιμη να αποδώσει τα πάντα σε… «προβλήματα με τον μπαμπά».
Στην πραγματικότητα πρόκειται όμως για έναν υπερ - σεξουαλικοποιημένο και συχνά σεξιστικό τρόπο να ερμηνεύονται βαθύτερες ανάγκες. Στην ουσία, τα λεγόμενα «daddy issues» δεν αποτελούν ιατρικό όρο ούτε διάγνωση. Αντίθετα, συνδέονται στενά με τα στιλ προσκόλλησης που αναπτύσσονται στην παιδική ηλικία όταν το παιδί δεν έχει σταθερή, υποστηρικτική ή συναισθηματικά διαθέσιμη πατρική φιγούρα - ή γενικότερα φροντιστή. Αυτά τα μοτίβα προσκόλλησης συχνά ακολουθούν το άτομο στην ενήλικη ζωή, επηρεάζοντας τον τρόπο που σχετίζεται, επιλέγει συντρόφους και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την οικειότητα μέσα στις σχέσεις. Και φυσικά, δεν αφορούν μόνο τις γυναίκες.
Τι πραγματικά σημαίνουν τα ''daddy issues'' και πώς επηρεάζουν τις σχέσεις μας
Η ρίζα της έννοιας συνδέεται με την ψυχοδυναμική θεωρία του «father complex» που διαμόρφωσαν ο Φρόιντ και ο Γιούνγκ στις αρχές του 20ού αιώνα. Από αυτές τις θεωρητικές βάσεις προέκυψαν και οι όροι Οιδιπόδειο και σύνδρομο της Ηλέκτρας, που επιχειρούσαν να ερμηνεύσουν τις σύνθετες συναισθηματικές σχέσεις των παιδιών με τους γονείς τους. Παρότι σήμερα δεν θεωρούνται πλέον καθολικά εφαρμόσιμες θεωρίες, συνεχίζουν να επηρεάζουν τον σύγχρονο τρόπο που χρησιμοποιούμε τον όρο.
Ναι. Τα μοτίβα προσκόλλησης δεν περιορίζονται αντιστοίχως σε μαμά ή μπαμπά. Η ασυνέπεια, η απομάκρυνση ή η έλλειψη συναισθηματικής διαθεσιμότητας οποιουδήποτε φροντιστή μπορεί να επηρεάσει το πώς το άτομο σχετίζεται ως ενήλικας.
Τα σημάδια και τα στιλ προσκόλλησης
Οι βασικοί τύποι προσκόλλησης είναι τέσσερις: το ασφαλές στιλ, που χαρακτηρίζεται από εμπιστοσύνη, άνεση με την οικειότητα και σταθερότητα, και τα τρία μη ασφαλή - αγχώδες, αποφευκτικό - απορριπτικό και φοβικό - αποφευκτικό. Τα μη ασφαλή στιλ συχνά παρερμηνεύονται λανθασμένα ως ''daddy issues'', όμως στην πραγματικότητα αντικατοπτρίζουν τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώθηκε ο συναισθηματικός δεσμός στα πρώτα χρόνια ζωής. Συνήθως εκδηλώνονται με άγχος όταν δεν υπάρχει συνεχής επαφή με τον σύντροφο, υπερβολική ανάγκη για επιβεβαίωση, την τάση να ερμηνεύεται κάθε μικρή δυσκολία ως απειλή για τη σχέση και την επαναλαμβανόμενη επιλογή συντρόφων που θυμίζουν προβληματικές φιγούρες του παρελθόντος.
Αυτά τα σημάδια δεν αφορούν μόνο τον ερωτικό τομέα· επηρεάζουν φιλίες, συνεργασίες και κάθε μορφή οικειότητας.
Γιατί τα ''daddy issues'' θεωρούνται γυναικείο θέμα;
Τα ''daddy issues'' δεν είναι αποκλειστικά γυναικεία υπόθεση. Η σχέση με τους γονείς διαμορφώνει τον τρόπο που όλοι προσεγγίζουμε τις σχέσεις και τη σεξουαλική μας ταυτότητα, ανεξαρτήτως φύλου. Το να αποκαλεί κάποιος σύντροφό του «μπαμπά» στο σεξ ή να προτιμά κυριαρχικούς συντρόφους δεν σημαίνει απαραίτητα τραύμα - το σεξουαλικό παιχνίδι μπορεί να είναι υγιές και μέρος της εξερεύνησης. Αν παρατηρούμε μοτίβα που επαναλαμβάνονται στις σχέσεις μας και προκαλούν άγχος ή ανασφάλεια, είναι χρήσιμο να κατανοήσουμε τα δικά μας στιλ προσκόλλησης. Παρατηρώντας θετικά πρότυπα σχέσεων γύρω μας και ζητώντας υποστήριξη όταν χρειάζεται, μπορούμε να ξεπεράσουμε τα τραύματα και να χτίσουμε υγιείς σχέσεις.
Η έρευνα δείχνει ότι η σύνδεση μεταξύ σχέσης με τον πατέρα και σεξουαλικής συμπεριφοράς είναι πολύ πιο σύνθετη από ό,τι παρουσιάζεται. Το σημαντικό: Το υγιές σεξ μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Το να αποκαλείτε κάποιον ''daddy'', να απολαμβάνετε κυρίαρχους ρόλους ή να συμμετέχετε σε role - play δε σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει και τραύμα.
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
