Purovoku Project: Από το Τόκιο του 1964 στο Μπεζεστένι του 2025, ένα κοκτέιλ δρόμος 

Από το Μπεζεστένι του 2025 και ένα από τα πιο φρέσκα πρότζεκτ του θεσσαλονικιώτικου nightlife, πίσω στο Τόκιο του 1968, τότε που ξεκινά η ιστορία του γιαπωνέζικου περιοδικού φωτογραφίας Purovoku. Ήταν το έντυπο που έσπασε τα κοινωνικοπολιτικά όρια, το περιοδικό που ανατίναξε τα ταμπού δημοσιεύοντας εικόνες όπου το γυμνό, οι πόλεμοι και τα lgbtq θέματα, ιδωμένα τολμηρά και αλογόκριτα, το εκτόξευσαν στην κορυφή της πρωτοπορίας. Το Purovoku (σ.σ. νοσταλγώ τις μέρες του περιοδικού SOUL καμιά φορά) δημοσίευε εικόνες πειραγμένες, θολές, αβάντ γκαρντ, ερωτικές και πουσαρισμένες ως εκεί που δεν παίρνει. Αλήθεια ποιος ορίζει τα όρια, αναρωτιόντουσαν οι ιδρυτές του, ενώ σήμερα τα ονόματα των Κόκι Τάκι (κριτικός), του φωτογράφου Τακούμα Νακαχούραρα, του συγγραφέα Τακαχίμο Οκάντα και του επιστήθιου φίλου του Αράκι, Ντάιντο Μοριγιάμα, θεωρούνται θρυλικά για την τυπογραφία της χώρας τους. 

Purovōku, (Provoke No. 3), Τόκιο, 1969

Παρόλο που το Purovoku κυκλοφόρησε μόνο τρία τεύχη (υπομονή, θα έρθουμε και στο Purovoku - Μπεζεστένι), ο μύθος παραμένει κραταιός: Το 2013 το MoMa της Νέας Υόρκης κατάφερε να βρει τα τρία σπάνια τεύχη, εντάσσοντάς τα πρώτη μούρη στην έκθεση Τόκιο 1955 - 1970: «Το αγριεμένο άμπστρακτ και η ηδονιστική αισθητική τους», όπως έγραφε ο κατάλογος της έκθεσης, «έμοιαζαν σαν ποπ τραγούδι που υμνεί τις χαρές της στιγμής διαθέσιμο για λίγο, με πλήρη επίγνωση ότι κάποιο άλλο θα πάρει τη θέση του». Purovoku με γιαπωνέζικο σπέλινγκ είναι η σιντοική εκδοχή του αγγλοσαξωνικού provocative. Στη διάλεκτο όμως της νέας, γενναίας τολμηρής και εξωστρεφούς Θεσσαλονίκης θα πει «Οδός Καρύπη, Μπεζεστένι», και καλωσορίσατε στο μπαρ που μπήκε στη λίστα με τα 50’s Best Discovery. 

Facebook / Purovōku Project

Η λέξη μπαρ το αδικεί, γιατί αυτό που είχαν στο μυαλό τους ο Βαγγέλης Πενίκης και ο Αχιλλέας Θανασούδας ήταν να δημιουργήσουν ένα χώρο όπου οι αρχές του γιαπωνέζικου περιοδικού Purovoku ( τόλμη, πειραματισμός, κοινότητα, πρωτοπορία) θα εφαρμόζονταν στις ανά εποχή λίστες με τα κοκτέιλ τους. Χμ, εκτός από την ταμπέλα «μπαρ», είναι και η λέξεις «κοκτέιλ - κοκτελερία» που το αδικούν, αφού το Purovoku είναι μια ολότελα άλλη ετικέτα. Το τετραώροφο της Καρύπη όπου στεγάζεται είναι street wise και απόλυτα εναρμονισμένο με αυτό που λέμε αλτέρνατιβ θεσσαλονικιώτικη γειτονιά με ιστορικό βάθος και χαρακτήρα. Είναι ένα οίκημα που εντός του δεν πωλούνται «ποτά», αλλά μιξάρονται ιδέες μπλενταρισμένες με φιλοσοφία αντάξια του γιαπωνέζικου περιοδικού που αποτέλεσε την έμπνευση για τους δυο Θεσσαλονικείς δημιουργούς. 

Facebook / Purovōku Project

Βαγγέλης Πενίκης και Αχιλλέας Θανασούδας

Με υλικά που ανταπεξέρχονται στη φιλοσοφία του zero waste, συνεργασία με παραγωγούς από τη Βόρεια Ελλάδα κι ένα κάρο ακόμα αξιοσημείωτα που δικαιολογούν τον ενθουσιασμό των ερευνητών της λίστας 50’s Best Discovery, το Sgropinno τους (βότκα κίτρο, μπίτερ μαρτίνι, ροζέ κρασί και αποξηραμένο με όσμωση ροδάκινο), όπως και το καταπληκτικό τους Jungle Bird, με ρούμι, κακάο, ανανά, μπίτερ μαρτίνι και μπάρμπεκιου σος, είναι μερικά από τα «ποπ τραγούδια που υμνούν τις χαρές της στιγμής, διαθέσιμα για λίγο, με πλήρη επίγνωση ότι κάποια άλλα θα πάρουν τη θέση τους». Μετάφραση: Η λίστα ανανεώνεται ανά μήνα και το «ποιος ορίζει τα όρια» έχει απάντηση: κυκλική οικονομία, κοινότητα, fun, φιλόξενη ατμόσφαιρα και ορίστε πώς χτίζονται οι κοινότητες: από το γιαπωνέζικο Purovoku του 1964 ως το Μπεζεστένι του σήμερα, το θέμα είναι να πουσάρεις τα όρια και εσύ κατ’ επέκταση να ορίζεις τον πήχυ και τη νόρμα. Τους αγαπώ.