Τι κάνει ένα νέο εστιατόριο talk of the town

Καινούργια στέκια στην Αθήνα ανοίγουν συνέχεια, δεν τα προλαβαίνουμε. Κάποια χάνονται στον «σωρό», κάποια όμως γίνονται με τη μία talk of the town. Ποιο είναι αυτό το «κάτι», το μαγικό ραβδί που ακουμπά ένα μαγαζί και η δημοφιλία του εκτινάσσεται στα ύψη, ενώ κάποια άλλα μπορεί να μείνουν στην αφάνεια; Κοιτώντας με ένα πιο διεισδυτικό μάτι τα εστιατόρια, bars και wine bars που άνοιξαν τον τελευταίο καιρό στην Αθήνα, ανακαλύπτουμε κάποια από τα «golden keys» της επιτυχίας, τους νέους «κανόνες» τους οποίους ακολουθεί σήμερα ένα καινούργιο μαγαζί που φιλοδοξεί να γίνει το επόμενο χοτ αθηναϊκό στέκι. Φαίνονται να είναι στοιχεία νέας αστικής αισθητικής που γρήγορα έγιναν cult status. Δεν πτοηθήκαμε από τις άβολες και σιδερένιες καρέκλες, ούτε από τα κεριά εκκλησίας-ίσα, ίσα. Αγαπήσαμε το μωσαϊκό και το φαγητό στην μπάρα με φόντο τα πιάτα της κουζίνας. Δεν ξέρεις ακριβώς πότε έγινε η μετάβαση, αλλά το μάτι συνήθισε σε όλα αυτά. Και τώρα πιάνουμε τους εαυτούς μας να επιλέγουν με μανία κάθε τέτοια νέα άφιξη.

Τα πιο χοτ εστιατόρια στην Αθήνα: Οι κοινές τάσεις που ακουλουθούν 

No 1 κανόνας: το μωσαϊκό

Κάποτε οι επιχειρηματίες κάνανε αμάν και πώς να καλύψουν το ντεμοντέ και φθαρμένο μωσαϊκό των 50s και 60s. Τώρα ξηλώνουν με μαεστρία το ξύλινο παρκέ ή το πλαστικό δάπεδο, για να πεταχτεί από κάτω, όσο πιο άθικτο γίνεται, το μωσαϊκό. Σε πορφυρό, σε ώχρα, σε γαλάζιο, σε όλες τις αποχρώσεις, το μωσαϊκό έχει κάτι το old-fashioned, που φαίνεται να αρέσει πολύ – κάτι από την παλιά, καλή Αθήνα, από τα ρετιρέ της Κυψέλης ή το πρώτο υπόγειο του Κουν. «Αφήσαμε το παλιό πάτωμα όπως ήταν», πολύ πιθανόν να έχεις ακούσει αυτό ή κάτι αντίστοιχο, αν έχεις ρωτήσει για το ντεκόρ του εστιατορίου. Εναλλακτική; Το τσιμέντο.

Να φαίνονται τα μπετά, τα σιφόνια και οι σωλήνες

Και τι έγινε δηλαδή αν κάποιοι τοίχοι έχουν μείνει στα μπετά, φαίνονται παντού τα σιφόνια και οι σωλήνες; Κάπως έτσι είναι η εικόνα των περισσοτέρων –αν όχι όλων– μοδάτων εστιατορίων της Αθήνας. Αυτή η industrial αισθητική, με έκδηλη τη φιλοσοφία less is more, δίνει και παίρνει. Εδώ να πούμε ότι το αποτέλεσμα μπορεί να φαίνεται αβίαστο και ατημέλητο, όμως σχεδόν πάντα έχει δουλευτεί από τους καλύτερους νέους αρχιτέκτονες της Αθήνας.

Ινσταγκραμικό content

Το check-in στο Instagram μπορεί να είναι πασέ, αλλά κατά βάθος θες να καταλάβουν πού είσαι –και το μαγαζί θέλει–, γι’ αυτό και ανεβάζεις κάτι χαρακτηριστικό του χώρου του. Μια φράση (όχι σε νέον πια, βρόμισε ο τόπος), ένα πόστερ, την Πάμελα Άντερσον με κόκκινο ολόσωμο -κλασική αφίσα συνεργείου, αυτοκόλλητα στον μπλε τηλεφωνικό θάλαμο, «φαγόντες ευφρανθώμεν» κεντημένο στη λευκή πετσέτα, «Καλή όρεξη μανάρι μου» στο πιάτο. Πες μας πού είσαι χωρίς να μας το πεις.

Ελληνική κουζίνα σκέτη και ταβερνίσια

Τα τελευταία χρόνια η ελληνική κουζίνα έκανε δυναμική προσπέραση, εμφανίστηκε ανανεωμένη αλλά και γεμάτη αναμνήσεις –πρόσθεσε και το λεγόμενο «with a twist»– και κέρδισε ξανά το κοινό της, ειδικά τους Gen Z. Φέτος μάλιστα ζούμε την αποθέωση της παλιάς, καλής ελληνικής ταβέρνας. Κοψίδια, παϊδάκια, συκωταριές, τυροκαυτερές και κολοκυθάκια τηγανητά, βάλε και δίπλα μια αποδομημένη μελιτζάνα κι ένα καμένο λάχανο, είπαμε… with a twist.

Ελληνικό όνομα όπως και δήποτε

Τέλος στα ξενόφερτα ονόματα εστιατορίων και μπαρ, τα πράγματα πια είναι απλά: ένα ελληνικό όνομα –Άσωτος, Βουλκανιζατέρ, Άκρα, Ιώδιο, Τράκα, Τσιμπούρι– και αμέσως το έχουμε βάλει στη λίστα με τα πιο χοτ σημεία της πόλης.

Ίνοξ πιάτα τύπου χασαποταβέρνας 

Τα πιο μουράτα πιάτα -και πιατέλες- τώρα είναι τα ίνοξ. Θυμάσαι αυτά που σερβίρουν τα παιδάκια; Ε αυτά ακριβώς. Όσο πιο πολλές «μαχαιριές» στον πάτο του πιάτου, τόσο πιο «έργο τέχνης».

Sitting

Εντάξει κι εμείς ως Έλληνες το παρακάνουμε. Πηγαίνουμε για φαγητό και καταλήγουμε να ξεπερνάμε το εξάωρο – true story. Κάπου εδώ έρχονται οι επιχειρηματίες και καθορίζουν ότι ο μέγιστος αριθμός παραμονής είναι οι δύο ώρες. Και μετά σκέφτεσαι τι ώρα να πας; 8-10 ή 10-12; Το 8 πολύ νωρίς, το 10 πολύ αργά. Πας με τη δεύτερη επιλογή, γιατί τουλάχιστον με αυτή δεν θα φας με την ψυχή στο στόμα, επειδή δεν θα «πρέπει να σηκωθείτε, έχει έρθει η επόμενη κράτηση». Στην αρχή τσινίσαμε αλλά τελικά Ευρώπη γίναμε – σε αυτό βρήκαμε;

Φυσικά κρασιά

Εννοείται πως ένα νέο hip εστιατόριο και wine bar που σέβεται τον εαυτό του, έχει στις λίστες του φυσικά κρασιά. «Προμηθευόμαστε κρασιά φυσικής οινοποίησης και με όσο το δυνατόν πιο ήπια παρέμβαση από μικρούς Έλληνες παραγωγούς» – αγαπημένη ατάκα. Θα διαβάσεις ετικέτες που δεν έχεις ξανακούσει ποτέ και οπτικά θα μοιάζουν με αφηρημένη τέχνη ή ζωγραφιά 3χρονου. Σίγουρα, όμως, αξίζει να τα δοκιμάσεις.

Εναλλακτικοί σερβιτόροι με T-shirt με logo

Φουλ στα τατού, από stickers style έως cyber sigilism, προσεγμένα piercing, μεγάλα 70s γυαλιά μυωπίας, μοντέρνα κουρέματα π.χ. πολύ κοντές αφέλειες. Εάν μοιάζεις κάπως έτσι, έχεις bonus για να προστεθείς στο προσωπικό των αθηναϊκών εστιατορίων που κάνουν πάταγο. Και από dress code; Oversized, συνήθως λευκό, T-shirt με το πιασάρικο logo του μαγαζιού. Coolness και cuteness overload, και μας αρέσει πολύ.

Φαγητό στην μπάρα

Τώρα πια όχι μόνο δεν δυσανασχετούμε αν μας πουν: «θέση έχω μόνο στην μπάρα», αλλά το ζητάμε κιόλας. Καβαλάμε τα ψηλά σκαμπό, οι αγκώνες μας είναι σε ακούσιο αλλά τρυφερό τετ α τετ με αυτούς των άγνωστων διπλανών μας, λικνιζόμαστε στον ρυθμό της μουσικής, έχουμε οπτική πρόσβαση σε όλο τον χώρο. Καθόμαστε στην μπάρα για το χάζι, για το cool, για τη γνωριμία με τους διπλανούς, και γιατί όχι με τον ίδιο τον σεφ. Μας το πούλησαν ως προνόμιο; Ναι. Το αγοράσαμε; Ναι.

Οι άβολες καρέκλες 

Μάστιγα της σημερινής εστίασης ή μια καλή ευκαιρία για να δείξεις πόσο ίσια πλάτη έχεις; Πού πήγαν οι καρέκλες-αγκαλιά και οι πολυθρόνες-υπερπαραγωγή; Στη θέση τους ήρθαν οι σιδερένιες, σχετικά στενές, ενίοτε ξεβιδωμένες και τραμπαλιστές, σίγουρα πολύ πολύ άβολες καρέκλες- ή αλλιώς καρέκλες του φακίρη. Αυτές που χαίρεσαι όταν θες να πας τουαλέτα, γιατί ξέρεις ότι θα ξεπιαστείς. Μήπως είναι εναλλακτική τακτική του δίωρου sitting και μας το πλασάρουν ως interior sophisticated design; Δαιμόνιο!

Connected people

«Πίσω από το καινούργιο κρύβεται η επιτυχημένη ομάδα που έστησε και τα…». «Ο Γιώργος, που πήγαινες στο εστιατόριό του στην Αντίπαρο, μόλις άνοιξε στον Νέο Κόσμο το…». «Τα παιδιά που πρόπερσι άνοιξαν το τάδε (πολύ σουσού ρεστό) φέτος συνεργάζονται με τον ξάδερφο του Γιώργου από την Αντίπαρο και ανοίγουν το…». Με κάποιο ανεξήγητο τρόπο, οι επιχειρηματίες των χοτ μαγαζιών συνδέονται με δεσμούς που κρατάνε από το σχολείο (Κολλέγιο), από τον στρατό, από κοινές διακοπές τους στις Κυκλάδες, με κουμπαριά… Και ο κόσμος που πάει στο ένα, λίγο μετά θα πάει στο επόμενο, σ’ αυτό «των φίλων» του προηγούμενου, σίγουρα θα κλείσει τη βραδιά στον ξάδερφο του Γιώργου, του φέρνει μάλιστα και χαιρετίσματα…

Λιωμένα κεριά σε μπουκάλια κρασιού

Ίσως και το πιο χοτ. Το λιωμένο κερί κουβαλάει μια αναφορά σε παλιές ταβέρνες, σε ένα στέκι «καταραμένων» διανοούμενων, σε μοναστηριακή απλότητα ή ακόμα και παριζιάνικους bistro χώρους. Είναι δείγμα ότι το μαγαζί προσπαθεί να δείξει cozy, αλλά όχι «του κουτιού». Είναι αυτό το τέλειο «επιμελώς ατημέλητο». Ειδικά, αν το λιωμένο κερί είναι καρφωμένο σε μπουκάλι κρασιού, μοιάζει να λέει «εδώ το ζούμε, έχουμε ιστορία, έχουμε υπαρξιακά». Βάλε κρασί να στα πω, θα πω και θα κλείσω.

Όλοι ξέρουμε την αλήθεια: μόλις ανοίξει το επόμενο τέτοιο μαγαζί, θα κάνουμε σαν τρελοί να βρεθούμε εκεί. Όχι, δεν περιμένουμε απλώς, ανυπομονούμε. Γιατί τελικά, κάπως όλα αυτά μας αρέσουν, αφού σίγουρα κάτι κάνουν καλά.