Κραυγές & ψίθυροι

Όπου οι κραυγές αφορούν στην επιστροφή –είναι πολύ δύσκολο να επανενταχτείς στη ζωή της πόλης έπειτα από έναν ολόκληρο μήνα διακοπών σε θάλασσες και βουνά– ενώ οι ψίθυροι είναι όλα όσα πρόφτασα να μάθω για το τι πρόκειται να συμβεί την καινούργια σεζόν στην Αθήνα…

Αναπολώντας και ανακεφαλαιώνοντας, όπου σχεδόν κι αν έφαγα φέτος το καλοκαίρι –από Κυκλάδες μέχρι Πελοπόννησο και Εύβοια– ήταν πολύ καλά. Ναι, η τουριστική κίνηση ήταν πεσμένη, αλλά αυτό καθόλου δεν πτόησε τους μαγαζάτορες, που θεώρησαν καλό να τσιμπήσουν τις τιμές τους ένα 20-25% πάνω. Χαλάλι τους, τα ντόπια προϊόντα τους ήταν πεντανόστιμα και τα φαγητά τους ακόμα διατηρούν εκείνο το μαμαδίσιο, το «στοργικό», που όλοι μας τρελαινόμαστε να καταβροχθίζουμε στις διακοπές. Ένας παππούς στο Δανακό της Νάξου μάς έκανε το καλύτερο τραπέζι όχι μόνο μαγειρεύοντάς μας καταπληκτικά φαγητά (κουνελάκι στιφάδο, σουτζουκάκια, κηπευτικά) αλλά κυρίως καθορίζοντας εκείνος τις ποσότητες ώστε να μην ξεφύγουμε και… χαλαστούμε από το πολύ φαΐ. Στη Μύκονο πάλι όπου βρέθηκα για μια βραδιά πλήρωσα το χαμπουργκερ € 110, αλλά είπα κι εκεί χαλάλι, έτρωγαν δίπλα μου τα celebrities οπότε ήταν included στην τιμή και το χάζι. Στον Μαραθιά Λακωνίας (δεν το ’χει ούτε ο χάρτης) έφαγα μεσημέρι ψαράκια άγνωστα σε μένα (λέμπερες ή κυνηγοί νομίζω) ολόφρεσκα, πιασμένα στα δίχτυα του ψαρά-ιδιοκτήτη της ταβέρνας το ίδιο πρωί, τα πλήρωσα € 12 το άτομο, κόλλησα και στο χάσιμο του Νότου (μιλάμε για φοβερά τοπία και θάλασσες), έμεινα μέρες, δεν ήθελα να φύγω. Στην Ελαφόνησο, πάλι, ακόμη δεν πιστεύουν τι κομμάτι γης τούς έχει κληρώσει, πιστεύουν όμως ότι το σε φούρνους μικροκυμάτων ξαναζεσταμένο φαγητό μπορούν να το χρεώνουν διπλά και τρίδιπλα απ’ ό,τι όλη η απέναντι πελοποννησιακή ακτή. Χαλάλι και πάλι, ο Σίμος, η παραλία, ίσως είναι το ωραιότερο θαλασσινό σημείο της Ελλάδας.

Πίσω στην Αθήνα, βάζω ξανά παπούτσια, κρέμες για να φύγει η πολλή μαυρίλα –το παράκανα– και τα καλά μου για να ξαναβγώ στα resto της πόλης. Θέλω πολύ να πάω στο ολοκαίνουργιο Mataroa του παλιού φίλου Δημήτρη Καραζάνου (City στη Χάρητος, Tribeca) κάτω στην Ιερά Οδό, εστιατόριο αλλά και δυνατό μπαρ, στο επίσης ολοκαίνουργιο Ρεσπέντζα στο Γκάζι που έχει ψαρικά-λατρεύω και ωραία θέα Ακρόπολη (όπως και το Mataroa) αλλά και στο Οικείο Νο 2 που άνοιξε πρόσφατα στη Γλυφάδα και έχει λέει και φοβερά daiquiri βερίκοκο. Κατά τα λοιπά μέσα σε μια αμήχανη –λόγω κρίσης– περίοδο κι εκεί που φαινόταν ότι δεν θα κουνηθεί φύλλο, μαθαίνω βαρβάτα νέα: ότι ο «Εφιάλτης στην κουζίνα» και πολύ καλός σεφ Ettore Botrini αναλαμβάνει τα ηνία (και τις κατσαρόλες) του πολύ καλού Πιλ Πουλ. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες (αλλά από πολύ καλή πηγή) μου αναφέρουν ότι ο Fabrizio Buliani συζητάει με τον ιδιοκτήτη του Freud Oriental στο Κολωνάκι για να συμπράξουν φέτος στο πολυτελές Boschetto. Ακούω ακόμη ότι το παλιό, γνωστό Deal’s ξανανοίγει λίγο πιο δίπλα από την παλιά του θέση (νυν Patron). Και τέλος μαθαίνω ότι ο κύριος haute gastronomie Απόστολος Τραστέλης (βλέπε Σπονδή, Hytra και άλλα πολλά) ετοιμάζεται να ανοίξει restaurant ιταλικό εντός του Μεγάρου Μουσικής. Τώρα, τι απ’ όλα αυτά θα γίνει πραγματικότητα είναι ακόμη νωρίς για να το πούμε, εδώ είμαστε όμως και τα ξαναλέμε. Καλό μικρό καλοκαιράκι…